𝐇𝐀𝐏𝐏𝐈𝐍𝐄𝐒𝐒
Oshxonadagi ayol— bu Dahye edi. Bora va Minwoning onasini singlisi.
Ya'ni ularning xolasi..
Bora beixtiyor bir qadam ortga chekindi. Ko‘zlari katta ochilgan, nafasi qisilgan. Minwo esa yuzidagi ifodani yashira olmadi, og‘ir nafas olib asabiylikni bosishga urindi.
— Bu yerda nima qilyapsiz?! — dedi va bu ovoz oshxonani titratdi.
Dahye ohangini tushirib, ikki bolaga yuzlandi. So‘ng engashib, yerda yotgan qoshiqni oldi. Harakati shoshmasdan, beparvo.
— Uzr, bolalar. Biroz qo‘polroqman, shekilli... — dedi jilmayib, ammo nigohi Minwoni gaplarini pisand qilmaayotgandek
Qasddan unga qarashdan qochib, Bora tomon yurdi. Quchoqlab olmoqchi bo‘ldi.
Bora tezda itarib yubordi. Tanasi qattiq titrardi.
— Meni quchoqlamang! — dedi o‘tkir ohangda.
— Nega? O‘z jiyanimni ham quchoqlay olmaymanmi?
— Yo‘q! Qila olmaysiz! Chunki sizdek razil inson meni quchoqlashini istamayman! — Bora yuzidagi g‘azabni yashirmadi.
Dahye birdan portladi. So‘zlari sanchiqdek o‘tkir chiqdi:
— Ikkoving ham jonimga tegdinglar! Kimsanlarki, menga bunday gapirasamlar?! Jirkanch kichkina yaramas hayvonlar!
Minwo sekin unga yaqinlashdi. Nigohi sokin, lekin xavfli edi. So‘zlari past, ammo har bir tovushi og‘irlik bilan tushdi:
— O‘z onasining marosimiga kelmagan inson bizga shunday deyaptimi?
— aslida Siz jirkanch hayvonsiz! Buvimning marosimiga kelmadiz! Sizga necha bor yozdik, qo‘ng‘iroq qildik, javob bermadingiz! E’tibor ham qilmadingiz bizga!
Dahye ko‘zini olib qochdi. So‘z topolmay qoldi.
— Mening o‘z sabablarim bor edi... — dedi zoraki ohangda. Ko‘zlari atrofga qochib-qochib qarab turardi.
Minwo bir qadam oldinga siljidi. Ovozi sovuqlik bilan qotdi:
— Qanday sabab? Qanday sabab bo‘lishi mumkin? O‘z onangizning marosimidan muhimroq nima bo‘lishi mumkin edi?
Dahye labini tishladi. Yuragidan nimadir o‘tib ketgandek bo‘ldi. Ko‘zlarini yana qochirdi. O‘sha tun “Stars Club”da bo‘lgani yodiga tushdi.
— Bu sizlarning ishingiz emas!
Bora stulga o‘tirdi. Qo‘llarini chalkashtirib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Dahyega tikildi:
— Yaxshi...Unda nega bu yerda siz? Qanday yuz bilan keldingiz?
Dahye asta ovozini balandlatdi:
— Bu mening ham uyim! Hohlasam kelaman, hohlasam ketaman!
— Kechirasiz, xolajon. Bu uy endi sizniki emas. Buvim bu uyni bizga qoldirgan.
Dahye joyida qotib qoldi. Nigohi xira tortdi.
Ichida g‘azab bilan pichirladi: Bu ahmoqlarga qanday topshirdingiz, ona?
Qiyofasini tiklab, o‘zini tutdi. Mayinroq ohang bilan gap qildi:
— Xo‘p, uy sizlarga bo'la qolsin... hech bo‘lmasa bir tun qolishga ruxsat berarsizlar?
Minwo Boraga qaradi. Bora esa jim. Nigohi Dahyedan ko‘z uzmay, sokin va keskin ohangda javob berdi:
— Yo‘q. Qolmaysiz. O‘zingizning uyingiz bor. Bu yerda qolish niyatingiz bo‘lgan bo'lsa , yanglishgansiz.
Minwo Dahyening yelkasidan tutib, sekin, ammo qat’iy harakat bilan eshik tomon yetakladi. Dahye qarshilik ko‘rsatmadi, ammo orqasiga qarab ketdi.
— To‘xta, Minwo! Mayli, buguncha qolsin...
Minwo qadamini to‘xtatdi, sekin ortga o‘girilib opasiga qaradi:
Dahye esa Minwodan uzoqlashib, orqaga yurdi. Labining chetida g‘olibona bir istehzo paydo bo‘ldi:
— Negaligini nima farqi bor? “Qolsin”, dedimi — qolaman!
Shunday deb, u o‘zini eski xonasiga yo‘lladi. Eski odatini eslagandek, hech kimga qaramay, u yerga kirib ketdi.
Minwo endi Boraga nimalarnidir aytmoqchi bo‘layotgandi, birdan telefoniga sms keldi. Ekranga qaradi.
SMS: “Kechasi soat 00:00da kelayotganingda topgan mijozimizni ham olib kel. Ish bor. Dorini esa bermay tur.”
Minwo bir muddat qotib qoldi. So‘ng barmog‘i bilan tezda javob yozdi:
Javob: “Negaligini bilishing shart emas. Olib kel, dedim. Dorini esa uyda qoldiraver.”
Minwo chuqur nafas oldi. So‘ng oshxonada qulupnay yuvayotgan opasiga nigoh tashladi. Bir oz jim qarab turdi. So‘ng unga yaqinlashdi:
— Siz ham ancha charchagandeksiz... Eshitishimcha, ish ham topgansiz...
— Ha, to‘satdan ishli bo‘ldim... — dedi Bora, biroz g‘ururlanib. — Nimani aytmoqchisan?
Minwo biroz jilmaydi, ovoziga ohang qistirdi:
— Balki buni... klubga borib nishonlarmiz?
Bora yuvayotgan qulupnayni stol ustiga qo‘ydi. Ustiga egilib, ukasiga sinchkov nigoh tashladi. So‘ng asta jilmaydi:
— Hop, mayli. Nechchida boramiz?
— Balki... kechasi. Soat 00:00 da, masalan.
Bora ukasi uchun qulupnayni bir idishga solib berdi. Qolganini esa qo‘liga oldi-da, sekin zinapoyadan yuqoriga — o‘z xonasiga ko‘tarildi
Taehyung o‘z kabinetida yo‘qolgan pullar hisobini tuzatishga urinar, har bir hujjatni diqqat bilan ko‘zdan kechirardi. Birdan telefon jiringlab qoldi. Ekranda "clubs" yozuvi porlardi. U qo‘ng‘iroqqa javob berdi.
— Salom, janob Taehyung, — telefon ortidan erkak ovozi eshitildi. Orqasidan klubdagi shovqin va musiqa aniq eshitilardi.
— Ohho, nihoyat, — Taehyung jilmaydi. — Birinchi marta men emas, o‘zingiz qo‘ng‘iroq qilyapsizmi?
Erkak kulib javob berdi: — Sizga ajoyib xabarim bor.
— Siz uchun bokira qiz topdim. Bugun tunda kelishingizni aytgan edingiz... Kelasizmi?
— Ow, judasoz! — javob berdi. — Ammo men yarim tunda boraman. Hozir ishlarim boshimdan oshib ketgan! U qizga aytib qo‘ying — tayyor tursin! Mening ortiqcha vaqtim yo‘q!
— Albatta, janob! Sizni tushundim, — erkak muloyim ovozda javob berdi.
Taehyung qo‘ng‘iroqni uzib, yana ishining tagidan olishga qaytdi. U jilmayib, o‘zini ishga berarkan, eshik taqilladi.
Einu asta-sekin qo‘lida kofe bilan kirib keldi, orqasidan oyog‘i bilan eshikni muloyim yopdi. Stol ustiga oldin buyurgan kofesini qo‘ydi. Taehyung unga qaramasdan, kofedan bir qultum oldi.
— Janob, otangiz — ya'ni prezident — ertadan akangiz ham ishga chiqishini buyurdi, — dedi Einu.
Taehyung boshini ko‘tardi va unga qaradi.
— Shuningdek, akangizning aksiyalarini qaytarishingizni aytdi.
Taehyung stolga qattiq urib, g‘azabini yashirishga hech qanday harakat qilmaydi, ammo boshini egib, peshonasini ishqalay boshladi.
— Men bu aksiyalarni o‘zim sotib olgandim! La’nati... — dedi u ohista.
Bora o'z xonasida yumshoq kresloda o'tirib, qo'lida yangi yig‘ilgan, shirin va shavqatsiz qulupnaylardan birini tortib oldi. Mevani asta-sekin og‘ziga solib, tabiiy tabassum bilan ta’mini his qilar edi. Qulupnayning qizil ranglari yorqin, shirin hidi esa xona bo‘ylab tarqalgan edi.
Keyin u sekinlik bilan kreslodan turdi, oyoqlari yerga mahkam yetib, har bir harakati ehtiyotkor va muloyim edi. O‘rindig‘idan uzoqlashib, kiyim javoniga qarab yo‘l oldi. U har xil rang va uslubdagi kiyimlarni birin-ketin qo‘liga olib, ko‘zdan kechira boshladi, nimani kiyishi haqida o‘ylardi. Har bir libos unga o‘z hikoyasini so‘zlab beradi, va Bora shular orasidan bugungi kayfiyatiga mosini tanlashga harakat qilardi.
Bora kiyimlari orasidan klub uchun ayni mos tushadigan, qora rangdagi tor kalta kiyimni oldi. Bu kiyimning yenglari yo‘q edi, shunday qilib, uning qulayligi va erkinligini ta’minlardi. Libos sonlarini zo‘rg‘a yopadigan darajada qisqa va tanaga judayam yaqin edi, har bir qimirlaganida uning shaklini aniq ko‘rsatib turardi. Qora mato yengilligi bilan nafas olardi, lekin uning qattiq va tor kesimi Bora yuziga o‘ziga xos joziba va ishonch baxsh etardi. Bu kiyim klub atmosferasiga, yorqin chiroqlar ostida o‘zini ko‘rsatishga mukammal edi.
Keyin Bora sekin qadamlar bilan oynali stol oldiga o‘tirib, oldidagi kosmetika vositalarini tartib bilan oldiga chiqaradi. Yorug‘lik aks etgan oynada o‘z yuzini diqqat bilan ko‘rib, bo‘yanishni boshlaydi. Har bir harakatida aniq va puxta, lablarini yupqa qizil rang bilan bo‘yab, ko‘zlariga esa tush qo'yadi.. Har bir qatlam, har bir tafsilot uning ko‘rinishini yanada jozibali va sirli qiladi. Makeup uni klubdagi nurning yorqinligi ostida yanada porloq va o‘ziga ishongan qilib ko‘rsatardigan edi.
Soat allaqachon 23:45 edi — yarim tunning jimjitligi shoshilinch qadamlar bilan buzilayotgan edi. Minwo asabiy, lekin qat'iyat bilan opasini kutib turgan edi. U ustida qulay, sokin kiyim kiygan, tayyorgarligi allaqachon tugallangan edi. Bora esa xonasidan asta sekin chiqib, zinadan pastga tushishni boshladi. Shu payt, Dahye xonasining eshigini sal ochib, ularni e'tibor bilan kuzatardi. Minwo opasini ko‘rib, biroz bo‘lsa-da, tinchlanishga harakat qildi, yuragidagi taranglikni yuzida yashirishga intildi.
Bora ukasiga yaqinlashib, yumshoq ovozda so‘radi:
Minwo jilmayib, ko‘zlarida samimiy nur bilan javob berdi:
— Har taraflama go‘zalsiz. Endi ketamizmi?
Minwo eshik tomon yo‘l olishga shoshganida, Bora uning bilagidan muloyim ushladi va to‘xtatdi:
— Yo‘q, shart emas, — dedi u, yuzida tiniq qaror bilan. So‘ng eshik tomon qadam tashladi.
Bora esa Dahye xonasi eshigiga nazar tashlab, jimjitlik bilan ukasining ortidan ergashdi. Ularning ketishi bilan, Dahye xonasidan chiqib, yuzida sirli tabassum bilan dedi:
— Qanday ajoyib vaziyatga keldim... Bu uyni anchadan beri ko‘rmagan edim. Endi bu ikki kichik hayvonchaning xonalarini ham diqqat bilan ko‘rib chiqaman.
Bora va Minwo ko'cha chiqgach bir taksini to'xtatdi va o‘tirdi. Birgalik klub tomon yo‘l olishdi.
Clubning qorong‘i burchagida Xuye shoshilinch qadamlar bilan Taehyung oldindan band qilib qo'ygan VIP xonaga kirib bordi. Qo‘lida bir paketda giyohvand dori bor edi — uni stol ustiga ehtiyotkorlik bilan qo‘yib, xonani tezda tark etdi. O‘ng tomonga burilib ketar ekan, chapdan esa Taehyung keldi. U darhol VIP xonasiga qadam bosdi.
Xonaga kirgach, qorong‘ilikda hech kimni ko‘rmadi. Qoshlarini ko‘targancha xonani atroflicha ko‘zdan kechirdi. Ichki g‘azab, ayniqsa Jiminning aktsiyalarini qaytarish haqidagi so‘zlar uni yanada taranglashtirgandi. Bu yerda qizning yo‘qligini ko‘rib, Taehyungning asabiyligi oshdi. Shoshilinch telefonini cho‘zib oldi va oxirgi qilgan qo‘ng‘iroqlar ro‘yxatiga kirdi. "Clubs" deb yozilgan raqam ustiga bosinganida, telefondan tanish ovoz chiqdi.
— Ha, janob? — dedi qo‘ng‘iroqning narigi tomonidan.
— Qiz qani? — deb talab qildi Taehyung, ovozi keskin va g‘azab bilan to‘la.
— Hozir yo‘lda kelmoqda... — javob berdi qo‘ng‘iroq ortidan.
— Men senga tayyor bo‘lib tursin degan edim! Ahmoq! — Taehyungning ohangi yana keskinlashishni boshlaydi.
— Uzur janob, ammo hali 00:00 bo‘lmadi-ku... — muloyim javob berdi.
— Nima farqi bor!? Men kelganimda tayyor turishi kerak edi! La’nati senlarni...! — Taehyung uni gapining davomini eshitmay qo‘ng‘iroqni qo‘ydi, telefonini yopincha, asabiylik bilan yotoqqa cho‘kdi.
Shu vaqt, club oldida Bora va Minwo taksidan tushib, ichkariga kirishardi. Janob Xuye ularni ko‘rdi-yu, tezda Minwo oldiga yaqinlashdi.
— Minwo, — deb yumshoq ohangda chaqirdi.
— Oh, janob Xuye... — dedi Minwo biroz hayron va ehtiyotkorlik bilan.
Minwo, Boraning shubhalanmasligi uchun, Xuyeni quchoqlab ko'rishdi—
— Siz clubga kirib, ichimlik ichib turing, — dedi Minwo Boraga qarab, ovozida nazorat bor edi. — Men esa hozir kiraman.
Bora boshini tebratib, bir zum o‘ylab qoldi va keyin so‘zsiz club ichkarisiga kirib ketdi. Xuye esa Minwoga qarab hayrat bilan so‘radi:
— Nima? Unga yashirincha dori berdingmi? O‘zi bilmaydimi?
Minwo ozgina jim bo‘ldi, so‘ng past ovoz bilan javob berdi:
Xuye boshini qattiq chayqadi, yuzidagi g‘azab qaynab turardi.
— Ayshhh, ahmoq! Bu ishni battar qiyinlashtiradi, axir! — ovozi kinoya bilan to‘ldi.
— Kechiring... — dedi Minwo jimjitlik bilan, ko‘zlarida ozgina pushaymonlik paydo bo‘ldi.
Xuye chuqur nafas olib, keyin uni tanlab olgan rejasini pichirladi. unga yaqinlashib, qulog‘iga muloyim, ammo qat’iy so‘zlar bilan nima qilish kerakligini aytib berdi. Ularning yuzlari jiddiylik va sir bilan to‘la edi — ularning har bir harakati keyingi voqealarni boshqarar edi.
Bir necha daqiqalaridan so'ng...
Soat 00:00 bo‘ldi. Club ichi yanada gavjum, musiqa balandroq eshitilar, yorug‘liklar esa doimiy miltillab, muhitga yovuz joziba qo‘shib turardi. Bora stol yonida ichimligini sekin yutib o‘tirgan edi. Ammo Minwo hanuz ko‘rinmas, hech qaerdan daragi yo‘q edi. Yuragi bezovta bo‘lib, ichki xavotir yuragini siqa boshladi. Ichimlikni chetga surib, atrofga ko‘z yugurtirdi. Ko‘zlari yo‘lak boshida suyanib turgan tanish qiyofani ilg‘adi — bu Xuye edi.
U tezlik bilan o‘rnidan turdi va qadamlarini tezlashtirib unga yaqinlasha boshladi. Yoniga yetgach, savolini diltortar ohangda berdi:
Xuye avval yumshoq jilmaydi. So‘ngcha, yelkasini qisib, yovuzona ohangda gap boshladi:
— Umi... Havotir olyapsizmi, xonim?
— Albatta! U qani?! — dedi Bora, ko‘zlarida xavotir aralash g‘azab.
Xuyening yuzi birdan sovuq tus oldi. U boshini egib, past ovozda aytdi:
— Unda kelishamiz... U hozir mening qo‘limda. U mendan qarz olgan edi ammo uni to‘lay olmayapti. Endi uni yo‘q qilmoqchiman...
Bora shokka tushgandek qarab qoldi.
— Nima?! — ovozi siniq va hayratga to‘la edi. — Nima deyyapsan?!
Xuye kuldi, ammo bu kulgi ogohlantiruvchi edi.
— Ammo... agar sen anavi xonaga kirib, stol ustidagi dorini ichsang — men ukangni qo‘yib yuboraman.
Bora ko‘zlarini katta ochib, bir lahza jim turdi. Nafasi og‘ir, yuragi bo‘g‘iq edi.
— Aysht... la'nati! — dedi u g‘azab aralash. — Roziman! Meni shu yerda kutib turing!
Xuye yana jilmaydi, bu safar yurakni muzlatadigan so‘zlar bilan:
— Ammo... u xonada bir soat qolishing kerak va dorini oxirigacha qabul qilishing ham.
— Okay, okay! Tushundim! — dedi Bora, bu safar sabr kosasi to‘lib.
U g‘azab bilan orqasiga burilib, VIP deb yozilgan qora eshik tomon qadam tashladi. Yurishi qat’iy, ko‘zlari esa g‘azabdan chaqnardi. Xuye esa joyida qolib, bu manzarani xuddi bir spektakl tomosha qilayotgandek masxara va lazzat bilan kuzatdi. U uchun bu faqat o‘yin edi. Bora esa bu o‘yinning qurboniga aylanayotganini hali bilmasdi.
Taehyung kutishdan charchab, atrofga ko‘z yugurtirdi. Stol ustida turgan qora paket ko‘ziga tushdi. U shubha aralash qiziqish bilan o‘rnidan turdi va uni ehtiyotkorlik bilan qo‘liga oldi. Paket sirli, og‘ir va xavotirli tuyulardi.
Aynan shu paytda eshik sharaqlab ochildi. Bora shoshilinch holda xona ichkarisiga kirdi. Taehyung cho‘chib, paket qo‘lida holatda burilib unga qaradi.
— Bora? Sen bu yerda nima qilayapsan? — dedi u, hayrat va shubha aralash ohangda.
Bora Taehyungning ovozini eshitdi, ammo javob bermadi. U faqat bitta narsa haqida o‘ylardi — ukasi. Va Taehyung qo‘lida ushlab turgan paketni ko‘rishi bilan yuragi o‘z joyidan chiqqandek bo‘ldi.
— Bu... bu o‘sha dori... — deb o‘zicha g‘o‘ldiradi va darhol Taehyung tomon yugurdi.
—bu maniki, — dedi shoshilib .
Bora hech narsani eshitmas, u dorini Taehyungning qo‘lidan kuch bilan tortib oldi. Paketni ochishga urinar ekan, shoshqaloqlik bilan uni yirtib yubordi. Kichik mayda kukun stol ustiga to‘kilib ketdi.
— Aysht! La'nati! — deb ohangrabodek pichirladi Bora. U boshini stolga egdi-da, ko‘zlarida ko‘z yosh, lekin qat’iy qaror va noilojlik bilan dorini yalay boshladi. Sekin asta dori unga tasir qila boshlaydi. .
Taehyung esa bu manzarani jim kuzatar, ko‘zlarida esa avval hayronlik, keyin esa jirkanish ifodasi paydo bo‘ldi. U hozir tushunarsiz tuyulardi.
— Jirkanchsan... — dedi u sekin, ammo jirkanayotganini yashira olmasdan.
Ammo Bora endi o‘ziga emasdi. Dori ta’siri allaqachon ongini o‘rab olgan, u har xil noaniq tovushlar chiqara boshladi:
Tana harakatlari izdan chiqdi, lekin dori ta’siri ostida ham, u o‘zini to‘xtata olmay, yalashda davom etdi. U dori tugashi kerakligini bilardi — ukasi uchun, hamma narsa uchun.
Taehyung esa buni kuzatishga tob bermay, nihoyat uning yoniga bordi. Qattiq jahl bilan Bora qo‘lidan ushladi va uni dushga olib bordi. Bora, dori ta’sirida bo‘lgani sababli, qarshilik ko‘rsata olmadi.
Taehyung dush kranini buradi. Muzdek suv yuzaga urilganida Bora titrab ketdi, ammo bu hozir unga foyda berardi. Suv, go‘yoki, uning ustidan bosilgan zulmni yuvib, hushini qaytarishga urinayotgandek edi.
Taehyung suvni o‘chirarkan, ovozi titradi:
— Qachon shu darajagacha tushib qolding, ahmoq?..
U Boraning sochlaridan muloyimlik bilan ushlab, boshini ko‘tardi. Bora esa unga qaradi — ko‘z qorachiqlari kengaygan, nigohi esa bo‘sh edi. Dori ta’sirida ko‘zlari sekin orqaga ketayotganini ko‘rib, Taehyungning yuragiga vahima oraladi. G‘azab bilan suvni yana yoqib, yuziga sepdi.
— Jin ursin! O‘zingga kel! — deb baqirdi u sabr kosasi tolib.
Bora sochlari qayta-qayta tortilganidan titray boshladi. Birdan boshi aylangandek bo‘ldi va yerga qattiq yiqilib tushdi. U o‘zini tiklay olmadi, ko‘zlari yumildi.
Taehyung hushidan ketdi deb o‘ylab, uni yerga tashlab qo‘ya olmadi. Yengil harakat bilan uni qo‘liga olib, orqaga yotoqxonaga olib chiqdi. Yotqizdi. Bora tanasidagi kiyimlar allaqachon muzdek suvdan ho‘l bo‘lib ketgan edi. Taehyung ohangrabodek chuqur xo‘rsindi va asta kiyimlarini yechishni boshlaydi — har bir harakati beparvo, ammo ehtiyotkor edi.
Taehyung yuzi Boraning bu ahvolini ko'rib jirkanishni boshlaydi. Buni ortiq kuzatishni istamay ketmoqchi bo'ladi ammo Bora birdan uni qo'ldan qattiq ushlab qoldi. Taehyung to'xtab qolib, qanday qilib yotoqga o'tirib qolganini bilmay qoldi. Bora sochlaridagi tomchilar bo'ynida sirg'anib, ochiq ko'kraklari orasiga tushdi. Taehyung sekin Bora ustiga oralgan kichik ko'rpani ko'tarib uning kichik ammo erkaklarni qoniqtira oladigan o'lchamdagi ko'kraklarini ko'rib qattiq yutundi. Uning shimlari allaqachon tor bo'lishni boshlagan edi. Ammo bora hali ham dori tasirida ko'zlarini yumib yotardi.
Va taehyung asta o'ylanib qoldi.
Tae pov: Bu oddiy narkaman ekan. Undan foydalansam nima bo'ladi?
Taehyung yuzida ohista jilmayish paydo bo'lib yana uning tanasiga qaradi. oxiri o'zini tutib turolmay bora ko'kraklarini birini tezda kaftlari orasiga oldi. Va ularni siqib, ezgilashni boshlaydi. Va keyin ikkinchi qo'lini ham qo'shib ikkinchi ko'kraklarini ham o'ynashni boshlaydi
Taehyung, Boraning boshqa erkaklar bilan bo‘lganini o‘ylab, hissiyotlarini nazorat qilolmay, qo‘pollik qilishni boshlaydi.. A'zosi asta-sekin qattiqlashayotganini his qilib, tezda o‘rnidan turdi va eshikni qulfladi. Orqaga qaytgach, Boraning ko'kraklarini yanada bir marotaba qattiq siqdj. Keyin qo‘lini muloyimlik bilan pastga olib, uning pastki qismini yengil tegib, asta-sekin ishqalay boshladi. Taehyungning ikkinchi qo‘li esa shimining zamogini echib, bokschilarini pastga tushirdi. Endi o‘zining uyg‘ongan olatini qo‘liga olib, o'zini tinchlantirish uchun uni muloyimlik bilan silab, erkalay boshladi.
Bora nola qilishni boshlaydi. Taehyung sekinlik bilan bora pastki qismini ishlagan sari Bora nolalari kuchaya boshlaydi. Bora pastki qismini ishqalash birgaligida o'zini a'zosini ishqalaydi.
Bora dori tasirda bo'lgani bois taehyung barcha harakatlariga tanasi javob qaytarardi ammo to'xtatmas edi. Boraning nolalarni eshitgan taehyung unga bo'lgan hirslari kuchayadi. Va Boraga qo'shilib nola qildi
Taehyung o‘zini tutolmay, Borani ustiga chiqib oldi, yuragi tez urib, his-tuyg‘ulari jilovlab bo‘lmas darajada oshib borardi. U ehtiyotkorlik bilan, lekin o‘z istagiga bo‘ysunib, Boraning pastki qismiga a'zosini ishqalay boshladi. Ammo birdan Hech qanday ogohlantirishsiz uning ichiga kirdi. Bora bundan qattiq nola qilib yubordi, uning ovozi og‘riq va hayrat aralash edi. Taehyung bu holatni sezmay, Boraning shunchaki his-tuyg‘uga berilib ketganini o‘yladi va harakatlarini yanada jadal qildi. Bora esa o‘zini noqulay his qilib, og‘riqdan yengil faryod chekdi.
Aayyshh! Og‘riyapti... – deb pichirladi u, ovozi titrab. Taehyung bir zumda to‘xtab, Boraning yuzidagi jiddiy ifodani ko‘rdi. Shu payt uning nigohi pastga tushdi va qon dog‘larini payqadi. U bir lahza hayratda qoldi, yuragi siqilib ketdi – Bora bokira ekanligini u bilmas edi.
Taehyung to‘xtab qolmadi, uning ichki olovi uni butunlay boshqarib, harakatlarini davom ettirdi.
Qayta va qayta uning ichiga qattiq zarbalar bilan kirib chiqa boshlaydi. Boraning nozik nafaslari va noaniqlik bilan chiqayotgan nolalari uni yanada qizdirdi.
-Bokira ekansan, qoyilmaqom! – dedi u o‘ynoqi kulib, Boraning yuzidan o‘pdi. Keyin sekin, ammo ishtiyoq bilan uning bo‘yniga yaqinlashdi, lablari bilan nozik tishlashlar orqali o‘z izlarini qoldirdi. U asta-sekin pastga tushib, Boraning ko‘kraklariga o‘z e’tiborini qaratdi, har bir harakati ehtiros va muloyimlik aralash edi. Bora esa og‘riq va hayajon aralash nolalar chiqarardi, ammo Taehyungning har bir harakati uni yanada yaqinlashtirardi.
Aah...immm– Boraning ovozi titrab chiqdi, lekin Taehyung birdan uning lablarini o‘pdi, barcha nolalarini o‘ziga singdirib, ehtirosli o‘yin boshladi. Taehyung o‘pishlarni chuqurlashtirib uning tili bilan sekin o‘ynasha boshlaydi. ikkalasi endi bir-birining his-tuyg‘ulariga to‘liq berilib ketishdi.
Uch soatdan keyin ikkalasi ham mutlaqo charchadi. Ularning orasidagi yaqinlik davomida hech biri bir biriga to'xtashga imkon bermay harakat qilishdan to'xtashmad.
va nihoyat, tinchlik topib, Taehyung uning ichidan chiqib tashqarida bo'shandi va bora ustiga yiqilib holsiz va zavq bilan ko'zlarini yumdi. Taehyung boshi boraning ko'kraklari orasida edi. Bora ham anchagina charchab qovoqlari og'irlashib, ko'zlarini yumildi. Va ikkalasi ham uxlab qolishdi
Erta tongning ilk nurlari xona derazasidan muloyimgina kirib, devorlarga mo‘'tadil soyalar sochayotgan edi. Bora tinch uxlab yotarkan, uning yuzidagi zaif charchoq izlari hali ham ko‘zga tashlanardi. Taehyung esa yonida sukunat bilan o‘tirib, uni ehtiyotkorlik bilan kuzatardi. Tashqarida quyosh asta-sekin osmonni oltin va pushti ranglarga bo‘yab, kunning yangi boshlanishini e’lon qilardi. Xonada esa bu tinchlikda faqat ularning nafas olishlari eshitilar edi.
Ammo birdan stol ustidagi taehyungni telefonni jiringlay boshlaydi. Ekran ustida esa "akam" deb yozilgan edi...
• 𝐂𝐇𝐀𝐍𝐍𝐄𝐋 @bangtan_ff_shop_menu 💙
•𝐖𝐑𝐈𝐓𝐄𝐑 @usimeat 💗