Muzlagan yuraklar —ep-9—
~ Nigohing qalbimni so'zsiz muzlatgan bir humor edi sevgilim...
Men birdan Jin tomonga qaradim. U hech narsa demadi, faqat yuzidagi qattiq ifoda bilan jim turardi. Janob Kim so‘zini takrorladi.
— Bu yerda endi meni gapim bo‘ladi, yuraqol, tashqariga chiqamiz.
Jin asta boshini chayqadi, bu
boraver degani edi. Men sekin o‘rnimdan turdim va janob Kim ortidan tashqariga chiqdim. Maysazor ichida joylashgan sokin kursilarga yetib borishimiz bilan u menga joy ko‘rsatdi, biz joylashdik. U bir zum jim qoldi, so‘ng asta gap boshladi.
— Qizim, qo‘rqma. Menga to‘g‘risini ayt, xo‘pmi? Jin senga hech narsa qila olmaydi. Men uni bolaligidan bilaman. Sen nimanidir yashiryapsan, senda nimadir bor, shu sababli sen bilan yolg‘iz gaplashmoqchi bo‘ldim.
Uning yumshoq ohangi qalbimdagi ezilgan tuyg‘ularimni bir lahzaga bo‘lsa-da yengillatdi. Ichimdagi yig‘idan bo‘g‘ilgan so‘zlar tomog‘imda tiqilib qolgan edi, majburan tabassum qildm.
Janob Kim bir muddat jim qoldi. U menga sukunat bilan boqib, ohangini yana yumshatdi.
— To‘g‘risini ayt qizim, Jin seni majburlayotgani yo‘qmi? U senga bosim qilmayaptimi, agar shunday bo‘lsa, bemalol ayt, men o‘zim hal qilaman.
Men jim turdim. Ko‘zlarim yerga qadaldi. Yutindim, lekin gaplarim labimdan zo‘rg‘a chiqdi. Ichimda ko‘tarilgan og‘riqdan so‘zlar titrab ketdi. Endi hammasi uchun shunchaki kech edi.
— Yo‘q, janob... men o‘z ixtiyorim bilan rozi bo‘ldim. Biz... bir-birimizni sevamiz.
So‘zlarimni aytgach, ko‘zlarim yana namlandi. Yuragim ichkaridan singanini yashirishga urinardim, lekin ko‘z yoshlarim meni fosh qilib qo‘ygandi. Janob Kim meni qo‘limdan ushlab, mayin tabassum qildi.
— Avval yo‘q deganingda chindan hafa bo‘lishim mumkin edi. Ammo endi sen endi mening qizimsan.
Bu so‘zlarni eshitib ko‘nglim yanada ezildi. Qancha urinmay, ko‘z yoshlarim ko‘zlarim chetidan siljib tushdi. Boshimni sekin ko‘tardim va jilmayishga harakat qildim.
Janob Kim qo‘llarimni siqib dedi.
— Endi meni janob deb chaqirma, qizim, dada de, maylimi?
Men bosh silkidim, zo‘rg‘a xo‘p dedim.
Janob Kim chuqur nafas oldi va davom etdi.
— Bilaman, Jin qattiqqo‘l, sovuqqon ko‘rinadi. Lekin aslida u judayam mehribonki... O‘ziga tegishli bo‘lgan insonni hech qachon boshqalarga yomonlik qildirib qo‘ymaydi. Faqat... bolaligidan mehr ko‘rmagan, onasiz ulg‘aygan bola shunaqa bo‘ladi. Shuning uchun qattiq, sovuq bo‘lib ko‘rinadi.
— U onasining yo‘qligini hali ham ko‘tara olmaydi. Jin o‘zgarmaydi deb o‘ylama, qizim. Agar sen unga mehr bersang, unga ishonchingni ko‘rsatsang, u sen uchun hatto dunyoni ham o‘zgartirishga tayyor.
Men ko‘zlarimni yerga tikdim, ichimda esa og‘riq qonga aralashib yuragimni ezayotganini his qilardim. Jim turdim, faqat boshim bilan xo‘p ishorasini qildim.
Elr Pov: Hozirgi tanamning og'rig'iga balki samo ham dosh bera olmagan bo'lardi, ammo onam meni shunchalar kuchli qilib dunyoga keltirgan ekanlarki, hozir o'zimdan faxrlanyapman. Ikkingizga ham ming la'nat...
Janob Kimga jilmaygancha hayolimdan bir zum shu so'zlar o'tdi, endi sevmayman, shunchaki o'limimni kutib yashayman.
— Endi kiraylik. Biz tashqariga chiqqan paytdan beri Jin ko‘zini uzmay, deraza ortidan sizni kuzatib turibdi.
Uning so‘ziga men ham majburlab tabassum qildim. U bilan uyga kirganimda Jinning nigohi birdan sovuq va qattiq bo‘lib menga qadaldi. U hech nima demadi, lekin nigohi bilan hammasini aytib qo‘ygandi.
Uyga qaytish payti Jin mashinani g‘azab bilan haydar, yuzida so‘zsiz g‘am va jahl aralashgan ifoda bor edi. Mashinadan tushganim zahoti, Jin meni qo‘limdan qattiq tortdi, Uning qo‘li qattiq, sovuq edi.
Men esa unga qarab hech nima bo'lmagandek jilmaydim. Menga qaramasdi, shunchaki meni sudrab ichkariga olib kirdi.
Ichimda allaqachon nimadir uzilib tushgandi.
Yuragim tebranib, qo‘rquv va iztirob aralash nafas olardim.
Men undan hamon qo'rqaman. Xonaga kirishimiz bilan Jin meni kuch bilan yotoqqa irg‘itdi.
O‘zi esa tezlik bilan ustimga chiqib, ko‘zlarimga sovuq nigoh bilan tikildi. U lablarimga juda yaqin kelib, qulog‘imga asta, lekin sovuq va qattiq ohangda pichirladi.
— Endi boyagi ishlaring uchun javob berasan, qulupnay....
— Sen shunchaki psixsan, doim hechnima bo'lmasa ham meni nimadir uchun aybdor qilasan, sendan nafratlanaman.
Umrimda ilk bor unga shu gaplari gapirdim va xonani to'ldirib kuldim.
— Nima deding, hali menga gap qaytaryapsanmi, atirgulim?
— Sendan nafratlanaman Kim Seokjin, hayotimni barbod qilding, ilojim bo'lganda seni hozir o'ldirardim...
Yana gapirmoqchi edim, ammo u yuzimga shunchalar qattiq tarsaki tushirdiki, o'zimni yo'qotib qo'yay dedim.
~ Jin ortiq gapira olmay qolgan qizning kiyimlarini ustidan yechib otdiyu, hech qanday ogohlantirishsiz, ichiga chuqur kirdi. Alia og'riqlar ichida yongancha ingrab yotardi. Tanasi terdan ho'l bo'lgan, ko'zlari deyarli ochilmay qolgandi.
Jin qoniqish hosil qilganidan so'ng yotoqda murdadek ko'karib yotgan sevgilisining peshonasidan o'pdiyu, vannaga olib kirib yuvintirdi. Alia gapirishni ham istamay jim yotardi, u shunchaki taqdirga taslim bo'ldi. Jin choyshabni alishtirib qizni kiyimsiz holda bag'riga bosgancha uhladi.
~ Bir hafta o'tdi, o'qishga borishga deyarli hoxishim ham qolmadi. Jin ham menga deyarli befarq bo'lib qoldi. Hayot meni shunchalar sinadiki, men mutlaqo isimaydigan darajada sovudim.
Aslida hozir o'z sevgilim bilan birga bo'lishim kerak edi, ammo men qayerdaman, qamoqxonada zanjirlangan qushman holos...
Oradan bir oy o'tdi. Jin Aliaga unchalik yomon gapirmay qo'ydi. Alia ham qarshiliklarni to'xtatdi va shunchaki ota-onasi uchun taqdirga bo'ysunishga majbur bo'ldi.
~ Aliamni shunchakar qattiq sevibmanki, undan faqat doydalanibman, bugun kun bo'yi ishda bo'lib undan xabar ham ola olmadim. Miyyamga yaxshiroq fikr keldi.
Ofisdan chiqib do'konga bordim, bir dasta qirmizi atirgullar oldim va uyga yo'l oldim.
— Atirgulim, mening qirmizi atirgulim qayerda?
Alia yuzida hechqanday ifodasiz yerga qaragan holda tashqariga chiqdi. Yoniga borib gullarni tutgandim, yuzida qandaydir yorug'likni sezdim.
U shunchaki rahmat aytib gullarni stol ustiga qo'ydiyu, oshxonaga kirdi. Nima qilishiga qiziqib biroz qarab turdim. Allqanday shisha idishda suv olib keldi.
Javob bermasdan ishida davom etarkan, stulni to'g'irlab o'tirdimu, asabimni jilovlab biroz kutdim. U gullarni suv ichiga solib buketidan ochib qo'ydi.
— Endi erkin nafas oling bog' malikalari!
Uning gaplariga hayron bo'lib turarkanman, menga qarab chuqur nafas oldiyu, bir jilmayib qo'ydi.
Tizzamni urib gapirarkanman, sekingina kelib o'tirdi. Bag'rimga bosib iforidan to'yib bahra oldim.
— Nega savolimga javob bermading atirgulim?
U yuzimga qaramasdan hotirjamligini buzmay javob berdi.
— Kechiring, shunchaki ular juda go'zal.
— Endi mendan qo'rqmayapsanmi?
U hamon yerdan ko'zini uzmay hafsala bilan jilmaydi.
— Nega sizdan qo'rqay, ahir meni joningizdan ortiq sevsangiz, yana qanday muammo?
Biroz jim turib o'yladim. Aslida uni shu bir muddat davomida sindirib bo'lganim haqida o'yladim, ammo usiz bir daqiqa yashash azob.
Hechnima demay ko'tarib xonaga olib chiqdim. Kiyimlarimni yechib yoniga o'tirdim. Alia nima deyishimni yaxshi bilgani uchun jimgina kalta shoyi ko'ylagi tugmachalarini yecha boshladi.
U tezda kiymidan qo'lini olarkan, bu safar o'zim harakat qilishni istadim. Kiymini ustidan sekinlik bilan yechib yelkasidan boshlab nam bo'salar qoldira boshladim. Qulog'iga yaqinlashib sekin pichirladim.
— Bugun sen ham rohatlanmaguningcha to'xtash yo'q, atirgul.
U gapimdan bir qaltirab ketdiyu, yana jim qoldi. Sekin boshqa kiyimlarini ham ustidan yechib bir chetga tashladim va yostiqni unga to'g'irladim. Alia bu iltifotimdan hayron qolgancha sekin yostiqqa suyandi.
— Bugun men uchun oyoqlaringni ochasanmi?
— Jin, sekinroq iltimos...
Uning ko'zlarida yana qo'rquv ko'rarkanman, bu tunni o'zgartirishim kerakligini angladim.
Alia qaltirashni boshlagancha oyoqlarini ocharkan, barmog'imni tiqib aylantirishimdan labini qattiq tishlab ingray boshladi.
— Endi seni qiynamayman, balki harakat qilib ko'rarsan.
Pastelga cho'zilgancha uni ustimga chiqazdim, u hamon mendan qattiq uyalardi, qimirlay olmay qizargancha jim o'tirdi. Sekin o'zimni unga to'g'irlab kirarkanman, o'rnidan sakrab turib ketay dedi.
Belidan tutgancha ko'tarib, pastga tushirdim, harakat qila olmay ustimga o'zini tashlab yubordi.
Ko'zlaridan yosh oqa boshlarkan, sekin yotoqqa qayta yotqizib o'zim ichiga kirdim. Alia o'zi bilmagan holda yoqimli ovoz chiqaza boshladi.
— Manabu boshqa gap, boshingni ko'tar atirgul.
— Mmmx...ya..na nima istaysiz?
Ovozi zo'rg'a bo'g'zidan chiqib gapirarkan, kulib yubordim.
— Shunchaki manabu yerda sening izing bo'lishini istayman.
Bo'ynimga barmog'ini olib kelib boshini ko'tardim. Yana ehtiros bilan kirarkanman, Alia zo'rg'a boshini ko'tarib bo'ynimdan qattiq tishladi.
— Ayshsh, manabu boshqa gap atirgul...
