ELARA~ Qalbimiz sarhadlari —ep-13

—𝑼 𝒎𝒆𝒏𝒈𝒂 𝒕𝒂𝒃𝒂𝒔𝒔𝒖𝒎 𝒒𝒊𝒍𝒅𝒊 𝒗𝒂 𝒎𝒆𝒏 𝒖𝒏𝒈𝒂 𝒉𝒂𝒚𝒐𝒕𝒊𝒎𝒏𝒊 𝒃𝒂𝒙𝒔𝒉𝒊𝒅𝒂 𝒆𝒕𝒅𝒊𝒎.
—𝑼𝒎𝒓𝒃𝒐𝒅 𝒔𝒆𝒗𝒂𝒎𝒂𝒏...

Birdagina ko'zim daraxt ostida doim o'tiradigan tilanchi ayolga tushdi, umrimda bu ishni qilmaganman, ammo ilk bor gapirdim.

— Xonim, shu yerdan bo'yi kaltaroq, sochlari uzun, judayam chiroyli qiz o'tmadimi?

Ayolning usti-boshi ahlatdek kir edi, ammo meni bir tiyinga ilmagandek gapirdi.

— Mmm, uni juda sevasanmi deyman, haydab yubordingmi?

— Xola, agar ko'rgan bo'lsangiz ayting, iltimos, qancha desangiz beraman.

Ayol biroz o'ylab ensa qotirdiyu, menga o'nta barmog'ini ko'rsatdi. So'zsiz cho'ntagimda bor karta va qanchadir pulni oldiga tashladim va kodini aytdim.

— Endi aytaqoling holajon, qayerda u?

— Buni ichida pul bormi o'zi?

— Ayshsh, butun umringizga yetadigan pul bor, hozir qaytarib olaman.

Ayol yana ensasini qotirgancha orqasida turgan allaqanday qopni ko'tardi. Bir lahza o'zimdan shunchalar nafratlandimki...

— Elara...

U ustiga qop yopib o'sha yerda yelkasini quchoqlab yig'layotgan ekan. Oyoqlarim mendan oldin yugurib, uni tezda ko'tarib oldim.

— Hoy shoshma, men u bilan hayrlashmoqchiman.

— Bas qiling, pulingizni oldingizku.

— M...mushuk, meni tushir.

— Yagonam, ho'l bo'lib ketipsanku, uyga kiraqolaylik.

Elara yo'q degandek bosh qimirlatarkan, noiloj uni yerga qo'ydim. Ayol irkit qo'li bilan uni bag'riga bosarkan, buning uchun ham jahlim chiqdi, lekin noilojman.

— Men yana kelaman holajon.
— Qizalog'im manabu xotinboz seni hafa qilsa menga ayt.

— Nimaa, hoy hola men faqat bittasini sevaman.

Bu gapni aytishni istamagandim, ammo og'zimdan chiqib ketdi. Ayol menga yaqin kelib biroz g'alati qaradi.

— Yigitcha, qizaloq senga taqdirning eng go'zal tuhfasi, uni asra.

Hop degandek bosh irg'adim va Elaramni yana ko'tarib oldim. U ortiga qarab qo'l silkigancha jim ketdi. Uyga kelib kiyimlarini yechdimda, vannaga olib kirdim.

— Irkit qiz bo'lib ketding, endi yuvinish kerak, keyin esa jazoying seni kutyapti yaproq.

Elara menga shunchaki e'tibor qilmadi, afsuslandim, boshqalarning ishi uchun nozik gulimdan alam olganimga afsuslandim.

Yuvintirarkanman, hatto yuzimga ham qaramadi, u menga doim bo'sa ol deb erkalanaverardi, ammo yuzidagi o'sha nurli istakni ko'rmayapman.

Pastelga qo'yib ochiq tanasining har bir millimetriga ko'z yugurtirdim. U hamon o'sha jon holatda edi. Yoniga yaqin kelib lablariga yaqinlashdim, mendan bo'sa olishini kutgandim, afsuski o'zimga qoldirib hato ish qildi.

— Endi o'zingdan ko'r yaproqcham.
— Menga tegma iltimos.

Uning qo'rqayotganiga ham e'tibor qilmay lablariga tashlandim.

—Shuncha sabr qilganim yetarli, meniki ekaningni his qilishingni istayman.

Elara nima qilsam ham faqat hatakatsiz turardi, bu esa yanada asabiylashishimga sabab bo'layapti.

— Nega ketib qolding, nega mega bir og'iz aytmading?

— Men...kechir...jahling chiqishini istamagandim.

Ko'zchalarini yerdan uzmay gapirarkan, lablari allaqachon qonatalash bo'lib ulgurgandi. Bir tarafdan esa bu kulguli tuyulyapti.

— Yana qilasanmi?

Yoniga yonboshlagancha jiddiyligimni saqlab gapirdim. Javob bera olmay yo'q deb bosh irg'adi. Bir chuqur nafas olib o'rnimdan turdim.

— Nimadir yeyishni istaysanmi?

Elara bir muddat jim qoldiyu, yana yoqimli ko'zchalari bilan yuzimga qarab birgina so'z aytdi.

— Shokolad...
— Mm, yaxshi olib beraman, ammo tekinga emas.

U yana biroz hayolotga cho'mdiyu, men qo'rqqan o'sha ishni qildi. U menga tabassum qildi.

— Demak, men sendan... Bo'...haligi... Eslolmadim.

Hafsalasi pir bo'lib yana yerga qararkan, kulib yubordim.

— Bo'sa. Ammo yo'q, bugun shuning o'zi bilan kifoyalanmaymiz, jiddiyroq ish qilamiz.

— Aynan qanday jiddiy ish, balki rasm chizarmiz, bu juda qiziqarli va qiyin ish.

Ikkilangibgina ko'zchalarini katta ocharkan, ko'zlarimni uza olmay termulgancha gapimda davom etdim.

— Yo'q sevgilim, rasm chizish emas, haqiqiy sevishganlar qiladigan ishni qilamiz.

Elaraning yuz ifodasi tezda o'zgardi. U nimani o'yladi bilmayman, ammo boshini yo'q degandek qimirlatdi. Ko'zidan bir necha soniyalar ichida yosh qalqib chiqarkan, nima bo'layotganini tushunmay qoldim.

— Yaproqcham, nega yana yig'layapsan?

Yoniga yaqinlashib ko'zyoshlarini artgancha gapirdim.

— Sevishganlar... Bu yomon, endi sevmayman...

U ko'zimga mo'ltiragancha norozi ohangda yig'larkan, yaqinlashib bag'rimga bosdim. Bo'ynidan sekin o'pib qo'ydimu, xatoyimni yuvish uchun unga tushuntirishni boshladim.

— Yaproqcham, sevgi aslida senga o'xshaydi. U ham sen kabi juda go'zal, ammo qalblarni tushunishni istamaydi.

Elaram boshini mendan uzoqlashtirib gaplarimni miyyasida muhokama qila boshladi.

— Men... Men tushunishni istayman, sevgi menga o'xshamas ekan.

Uni shunchalar sevamanki, manashu tushunarsiz gaplarini soatlab tinglashga tayyorman. Bu safar yanada boshqacha tushuntirishga harakat qildim.

— Yaproqcham... Bilasanmi sen qanchalar go'zalsan?
— Bilmayman.

U labchasini ishirgancha yerga qarab gapirdi.

— Men esa bilaman, sen chiroylisan, ammo og'riqlisan. Men kuchliman, sen esa mening nozik nuqtamsan. Sevgi ham huddi shunday, ya'ni, mening sevgim sensan mittivoy.

Elara barmoqlarini o'ynagancha so'zlarimni diqqat bilan tinglardi. Biroz jim bo'lib qoldiyu, bu safar odatdagidan ancha boshqacah tabassum qildi. Go'yoki nimanidir tushungan insondek.

— Mushuk... Demak sevgining ham aqli zaif ekanda?

Javob berish o'rniga tezda ko'tarib bag'rimga oldim. Ko'zchalarini uzmay labimga termulib turardi.

— Sevgini emas mittivoy, sevgan insonning esa aqli zaif bo'ladi. Chunki u o'z oshiqi uchun jonini berishga ham tayyor bo'ladi.

— Mushuuk, men sen uchun jonimni bera olamanmi?

Elara hechnimani tushunmay gapirsada, uning ba'zi jumlalari yuragimni teshib o'tadi. Men undan nima ham kuta olaman?

— Sevgilim, sen menga ko'p narsa bera olasan, masalan to'yguningcha bo'sa olishing mumkin. Hozircha shu yetadi.

Yaproqcham bir lahza hamma dardlarini unutdiyu, bo'ynimdan quchib lablarini labimga bosdi. Men esa noqulay bo'lmasligi uchun belchasidan ko'targancha, ko'zlarimni yumdim.

— Mushuuk, qornim ochdi, shokolad beraman degandingku, aldadingmi?

Labini mendan uzgancha erkalana boshlarkan, bu safar o'zim egilib ko'kragini sekin tishladim.

— Ayysh... Aslida men emas sen sevgisan, yoqimtoy va doim jonimni og'ritasan.

Ensasini qotirib yig'lashga tayyorlanarkan, kulib yubordim.

— To'g'ri sevgilim, men sening sevgingman, sen esa meniki. Faqat va faqat Park Jiminniki.

— Naqadar og'riqli sevgi...

Bunisi gapi avvalgisidan ham o'tib ketdi. Boshimni tepaga ko'tarib yana kuldim.

— Yaproqcham, juda ta'sirchan bo'lib ketyapsanmi?

Endi og'iz ochib javob bermoqchi ediki, bo'saga tutdim. Hayriyatki, u ham sekinlik bilan o'rganyapti. Muzlatgichdan turli shokoladlar olib kelib oldiga qo'ydim. Ko'zchalari quvnab ketdi. Bir lahza hatto shokolad bo'lishni istab qoldim.

— Mmm, juda mazali, rahmat mushukcham.

U biroz shirinliklardan yeb to'xtab qoldi, odatda ohirigacha yerdi. Hayron bo'lib uzun sochlarini to'g'irlagancha gapirdim.

— Sevgilim boshqa shirinlik yeyishni istamaydimi?

Doim barmoqlarini o'zim artganim uchun sekingina qo'lchasini men tomon cho'zdi.

— Rostdan to'ydingmi?

Mittovoyim imo bilan ha deb tasdiqladi. Indamay qo'lini va og'zini artib qo'ydim. Narsalarni olib stolga qo'ydimda, yoniga yaqinroq keldim.

— Nimadir muammo bormi farishtam?

Aniq nimadir demoqchiyu, ayta olmayotgandi, endi yagona yo'lim erkalashim kerak. Bo'lmasa o'lgunimcha shu so'zni eshtish armon bo'lib qoladi.

— Nega mening farishtam hafa, senga qattiq jahl qilganimdan asusdaman shirinim. Sevganlar kechirishadi, nahotki mushukchangni kechirmasang?

Yerdan ko'zlarini uzmay jim turdi, qo'limni u tomon cho'zarkanaman, biroz qarab turdiyu, sekingina nozik barmoqchalari bilan qo'limdan tutdi.

— Mushuk...meni boshqa haydab yubormaysanmi? Aslida ketaveraman, ammo keyin yana meni o'g'irlab ketishsachi, qo'rqamanda.Yana...

Barmoqchalari bilan tirnoqlarimni silab chiqarkan, gapidan biroz jim bo'lib qoldi. Men esa so'zsiz hamma gapini tinglayapman.

— Ho'sh?

Bu farishtachaning har bir harakati meni o'ziga so'zsiz sehrlaydi.

— Yana... Seni juda ham sog'inaman...

U gapini tugatib ko'zchalarini yerdan uzib menga qararkan, birgina savol berdim.

— Qorning to'ydi shundaymi?

Yaproqcham nim tabassum bilan ha ishorasini qilarkan, tanamda ehtiros qalqidi.

Tezda pastelga qo'ydimu, uzun sochlarini tepaga qilib, ustidagi kiymini yechib oldim. Jin ursin, u hatto mensiz kiyim kiya olmaydi, bu qanchalar ajoyib?

— Mushuk, kiymim kir emas, nega yechyapsan?

Ko'zlarimni yumib bir chuqur nafas oldim. Ostimda uning mitti tanachasi o'yinchoqdan ham yoqimtoy ko'rinyapti.

— Kiyim? Senga kiyim nega kerak, mening yonimda kiyim kiyishing shart emas mitti, shunday turishing juda qulay.

U hech nimani tushunmay ko'zchalarini katta ochib yuzimga termularkan, atayin biroz jim turib ko'zlariga to'yib qaradim.

Negadir unga ozor yetkazishni istamayman. Hammaning yonida Park Jimin, hissiz va xotinboz millioner. Ammo bu dahmazaning yonidachi?

— Mushuk...

Menga sevimli ismga aylangan shu so'zni aytib meni chaqirarkan, yuzimga qo'lchalarini olib kelib bosh barmog'i bilan sekin silay boshladi.

— Ho'sh?

Gapining davomini so'rarkanman, kipriklarimga barmog'ini olib kelgancha doimgidek tabassum qildi.

— Shunchaki... Juda yoqimtoysan, ayniqsa ko'zlaring.

— Nega doim ogohlantirmay tabassum qilasan, Elara?

Bu bemani savolimdan tezda yuzchasi o'zgardi.

— Kechir...istamagandim...

O'rnimdan turib yoniga yotdimda, bag'rimni ochdim. Biroz hijolat bo'lib sekin men tomon kelib quchog'imga kirdi. Sochini silagancha tatoolarimga termulib yotgan farishtamga gapirdim.

— Elara...farzand haqida o'ylab ko'rganmisan?

U ko'zchalarini yuzimga qaratib hech nimani tushunmagandek jim turdi. Umuman olganda bunga tayyor edim.

— Farzand...bu so'zni eshitganman, ammo...
— Tushunarli, bilishing shart emas.

Elaram o'zini ayb qilgandek his qildi shekilli, menga yaqinroq kelib sekingina pichirladi.

— Ammo o'rgatsang eslab qolaman.

Gapini tugatib yana tabassum qilarkan, labimni qattiq tishladim.

— O'rgataman mittivoy, o'rgatmay qayerga ham borardim? Ammo vaqti bor.
— Hmm...tushunarli, men aqlli qiz bo'lib vaqti kelishini kutaman.
— Okey, endi nima qilamiz?
— Bilmasam...
— Menimcha men bilaman.
— Ho'sh?

Yaproqcham jilmaygancha javobimni kutarkan, hayolimga ajoyib narsa keldi. Ustiga kiymini kiydirib ko'tarib oldimda, pastga olib tushdim.

— Bir daqiqa.

Elarani zalda qoldirib jiringlayotgan telefonim tomon yurdim. Ekranga qarab kayfiyatim buzildi.
>>>

— Salom Park Jimin.
— Hyugo, nima sen manqurtmisan, hamma uhlayapti, sen esa meni ketimni kovlash bilan bandsan.
— Ahmoq, tashqariga chiq, senga sovg'am bor.

Yuragim bir shuvillab ketdi. Bassyenga qo'lchalarini tiqib o'ynab o'tirgan mittivoyimga qaradim.

— Jin ursin seni, bu yerga qachon kelding?

Telefonni o'chirib Elarani xonamga olib chiqdim.

— Mushuk, nega meni pastga olib tushding, endi nima qilamiz?
— Sevgilim, men besh daqiqada qaytaman, kutasanmi?

U jilmaygancha bo'ynimdan quchoqladiyu, ko'zimga termulgancha nimadir so'ramoqchidek qaradi.

— Elara, tezroq gapir.
— Bir marta o'pib qo'yishimga qarshimasmisan?
— Nega bunga qarshi bo'lay, sizga mumkin.

Lablariga yaqinlashib hech nimani kutmasdan o'zim o'pib qo'ydim.

— Qaytganimda davom ettiramiz, uhlab qolsang o'zinga qiyin bo'ladi yaproqcham.

Ko'zimni siqib qo'ydimda, tashqariga chiqib ketdim. Qo'riqchilarga hamma darvozalarni nazoratga olishlarini aytdim.

Tashqariga chiqarkanman, uy atrofida hechnima yo'q edi. Hayolimda esa faqat xonamda o'tirgan farishtam. Atrofni yaxshilab o'rganarkanman, telefon jiringlashidan hayolim qochib ketdi.
>>>

— Sovg'am yoqdimi, janob Park.
— Nimalar deyapsan, kaltafahim?
— Aytgancha...xotining senga salom aytdi.
— Dina...

Nima bo'layotganini tushunmay biroz joyimda qotib qoldim. Boshimga o'qdek urilgan hayoldan xonamga qarab yugurdim.

Eshikni ocharkanman, ichim portlab ketay dedi. Oppoq choyshab ustida qizil qon turardi.

— Hyugo...seni chavaqlayman, hatto Dinani ham...

Tahmin qilganim to'g'ri bo'lishini hecham istamagandim, ammo bu achchiq haqiqat bo'lib chiqdi. Elara xonada yo'q edi, butun uyga jar solib baqirdim.

— Jin ursin hammangniii... La'natilaar...

Hamma narsani uloqtirgancha o'zimga o'zim bir narsani takrorlardim..

— Iltimos... yaproqcham... faqat bu emas. Bu qon seniki emas, yo'q... U hali bo'sa olishni ham bilmaydiku... La'nati Eisenhard...

13- qism tugadi

Muallif| Aurea

E'tiboringiz uchun rahmat!