Bloody garden ep-13
~ Men muhabbat atalmish bog'dagi his etib ulgurilmagan bir ifor edim...
~ Men sakura gulining hidiga mast bo‘lib ulgurgandim.
Shu payt, belimga tekkan o'sha tanish tatooli qo‘lni his qildim.
Bu safar qo'rqmadim, sekin uning yuziga qaradim.
U lablarimga tikilgancha, labini tishlab turardi.
Men qo‘lim bilan og‘zimni yopib ko'zlarimni katta ochdim.
— Hayolingizga ham keltirmang!!
Jungkook yuzimga qarab juda yoqimli va ehtirosli jilmaydi.
— Mayli, sevgilim, kettik! Hozir quyosh chiqadi, men seni deb tun bo‘yi uxlamadim!
Meni sira ketgim kelmasdi va Jungkookga erkalik qila boshladim.
— Jungkooook, yana birozgina... iltimos!
— Bo‘ldi, erkalik qilma, hozir tishlab olaman!
U meni ko‘tarib, mashinaga o‘tqazdi va sokinlik bilan yuzimga tikildi.
Men ham unga biroz g'alati bo'lib tikilib turdim, to‘satdan sonimga nimadir tekkanini aniq his qildim.
Qattiq cho‘chib, qichqirib yubordim. Ha, bu uning qo‘llari edi!
Jungkook baqirganinga e'tibor ham qilmay bezbetlarcha yuzimga jilmayib turardi.
Men ko‘zlarimni kattaroq ochib, unga tikildim va qo'lini oyog'imdan olishga harakat qildim, afsus, ojizman.
Hozir aniq unga kuchim yetmaydi, ammo nima qilaman!?
Men hayajon va qo'rquvdan titrab ketardim, Jungkook esa joyidan jilmasdan bir daqiqacha sonimdan ushlab, jilmayib turdi, ko'zlarim esa uning qo'lida edi. Aniq nimanidir ko'zlayotgandi. Bir zum sukunatdan so'ng ikkinchi qo'li bilan yuzimni o'ziga qaratdi.
—Hozir labimdan bittagina bo'sa olsang qo‘yib yuboraman.
Men ko'zimni yanada kattalashtirib, unga jahl bilan gapirdim.
Jungkook qo‘lini asta-sekin yuqoriga ko‘tardi.
Men go‘yo olovdek yonayotgandim. Yana ilojsiz qoldim.
Jungkook jilmayib, menga labini tutdi.
Men asta biroz unga tikilib juda qattiq uyaldim. U ham atayin qilgandek ko'zini ko'zimdan uzmasdi.
Bor kuchimni to'pladimu, tezda labimni labiga bosib, o'zimni tortdim. Lekin yuziga qaray olmay, faqat yerga tikildim.
Jungkook kulib yubordi, men esa jahlimni zo'rg'a bosib yerga qaragancha turardim.
U menga yaqinlashib, yuzimdan yumshoq o‘pdi va nihoyat oyog‘imdan qo‘lini olib, rulga qaradi.
Men bir chuqur nafas oldim.
Jungkook esa yo'lga qaragancha nima his qilganimni bilgandek, jilmayib ketardi.
~ Elaraning yuzi asaldan shirin edi. U mening yonimda mitti va yoqimtoy bo'lib qizarib o'tirardi. Uning qizargan yuziga qarasam tishlab, yeb qo'ygim kelardi.
U labimdan o‘pganda, yuragim ichida go‘yo mushaklar porlagandek bo‘ldi. Men aniq jinni bo'layozgandim!
U mendek vaxshiy insonning qafasiga kirib qolgan kichik farishta edi.
Men hammaga oldida dahshatli mafiya, shafqatsiz qonxo'r edim, ammo uning oldida ahmoq Jungkookman.
Hatto u meni ahmoq deb atasa ham… bu menga yoqayapti. Hayot doimgidek syurprizlarga boy.
~ Uyga yetib keldik. Jungkook tezda mashinadan tushdi-da, meni ko'tarib o‘z xonasiga olib kirdi.
Kechagi voqealar yodimga tushdi-yu, ko‘zlarimda yana yosh qalqidi.
— Nega meni bu yerga olib keldingiz? Men o‘z xonamga ketaman!
Ortimga o‘girilib chiqmoqchi bo‘lganimda, Jungkook hech nima demay meni ko‘tarib, yotoqqa yotqizdi.
Shunday degach, ustki kiyimlarini yechishni boshladi. Men uyalib ketdim va ko‘zlarimni yumgancha baqirdim.
— Hoy, ahmoq! Nima qilayapsiz o‘zi?
— Ahh… u yana meni shunday atadi. Bu menga juda yoqyapti...
—Jungkook...menga yaqinlashmang!
Men hamon ko'zlarimni ochmasdan gapirardim.
Ko‘zlarimni ocharkanman, u yalang‘och holatda yonimda yotardi. Men esa qo'rqqanimdan qichqirib yubordim. Shu payt labimda iliq va tinchlantiruvchi narsa his qildim, u belimdan mahkam quchoqladi. Qochmoqchi bo‘ldim, lekin kuchim yetmasdi.
O'sha tinchlantiruvchi lablar ikki daqiqada juda azobli tuyula boshladi. Nafasim siqilib yuzim qizarib ketdi. Uning ko'krgagiga ura boshladim. Jungkook asta labini olib, ko‘zlarimga tikildi. Ammo hanuz meni mahkam quchib turardi.
— Tshsh, bebahoyim. Tun yarmida baqirmada, uyat bo'ladi, hamma uxlayapti-ku!
— Yolg‘onchi! Ertalab Sujin bilan ham shunday qilmagandingmi?
Nafasimni rostlashga ukgurmay, yana yig'lay boshladim.
— Sujin azoblanishni xohladi. Men uni biroz tarbiyaladim!
— Siz vaxshiysiz, menga yaqinlashmang.
— Ayysh… mittivoy, bu so‘zlaring yuragimni yanada yondiryapti.
Men yuzimni o‘girib yotib oldim. Jungkook yana belimdan quchoqlab, shivirladi.
— Sevgilim, sendan shifoxona hidi kelayapti.
Bu gapidan biroz hijolat bo'lib sekin yuziga qaradim.
Qattiq uyalgancha biroz undan uzoqlashdim.
— Bu kiyim...uni shunchaki axlatga tashlash kerak.
— Yaxshi, unda uxlang, men borib kiyimimni almashtirib kelaman!
Men sekin o‘rnimdan turmoqchi bo‘ldim, lekin Jungkook sekin qo‘limdan ushladi.
U indamasdan qo‘limni o‘ziga tortdi va men o'zimni yana uning bag‘rida ko'rdim.
U yotgan joyidan turib, tepamdan menha qarab kulib turardi. Men esa uning tanasiga qaray olmasdim, noiloj ko‘zlarimni yumib gapirdim.
— Jungkook, nima istaysiz o‘zi? Faqat kiyimimni almashtirib chiqaman. Iltimos, qo‘yib yuboring!
— Ovora bo'lma sevgilim, Men o‘zim yordam beraman.
Bu gapidan aniq juda qo'rqib ketdim. U meni keyimsiz ko'rishini o'ylab tanam titrab ketdi. Men tipirchilab uni ura boshladim.
Menimcha bu safar baqirib, urganim uchun uning ham jahli chiqdi. U ustimdagi shifoxona kiyimimni bir tortishda yirtib tashladi.
Men hatto nimani his qilishni ham anglolmay qoldim.
Ko‘zlarimni katta ochib o'z tanamga qaradim. Allaqachon ochilib bo'lgan. Yig'lagancha qo‘llarim bilan o‘z tanamni berkitishga harakat qilardim...
Uning so'ngi jumlasi yuragimni battar larzaga soldi.
— Agar qolgan kiyimlaringni o‘zing yechsang, senga tegmayman.
Ammo men yechadigan bo‘lsam… aniq azob chekasan, mittivoyim!
Men uning qo'llarini mahkam ushlab yig'lab yolvora boshladim.
— Jungkook, iltimos… Men bunga tayyor emasman…
Juda ham ojiz edim. Yuragim shunchalar urardiki, tarifga tilim ojiz edi.
ko‘zlariga qarashga botinolmay faqat qo'llarini ushlab yig'lardim.
U esa tepamda hech qanday reaksiyasiz menga qarab turardi.
Bu xonadan chiqib ketishning yo‘li yo‘q edi. O‘zimdan juda uyalardim. O'sha vaqtda ham Olloh menga marhamat qildi.
Jungkook birdan joyidan turdi va chiroqni o‘chirdi. So‘ng yana yonimga keldi, asta mening yirtilgan ko'ylagimni yecha boshladi.
Chiroq o'chganida biroz bo'lsada yengillikni his qildim, ammo birinchi bor tanamga kimdir tegayotgandi. Ko'zlarimning yoshi to'xtay demasdi. Noiloj unga yalinardim.
— Jungkook… iltimos… Bunday qilmang… Ahir nega, vadangizchii!?
Jungkook ohangida hech qanday o'zgarishsiz gapirib asab tolalarimni yeb bitirardi.
Oy nuri ostida men uning tanasiga qarab qoldim. Sekin ko'zyoshim ham to'htadi.
Yelkalasidan tortib barmoqlarigacha tatu bilan to‘ldirilgan edi, tanasining turli joylarida chandiqlar, mushaklari esa katta va kuchli edi...
U kasalxona kiyimini ustimdan yechib, bir chetga uloqtirdi. Men esa shu bir necha soniyalarda ming hil narsani hayol qilishga ulgurdim.
So‘ng ichki kiyimim ustiga barmog'ini qo‘yib, yosh bolani ahmoq qilgandek so‘radi.
Men uning qo‘lini mahkam ushlab oldim va yana yig‘lay boshladim.
— Iltimos, Jungkook... Bas qiling. Menga rahmingiz kelsin!
U menga chindan rahmi keldimi bilmayman.
Ammo u asta yonboshladi va meni quchog'iga tortdi.
U hattoki tanamni yopishimga ruhsat bermadi.
Ko‘zlarimni yumib, jim yig‘lardim. Uning yuziga qarashga hamon kuchim yetmasdi, sababi yuzlarimiz juda yaqin edi.
Jungkook qulog'imga ehtirosli ohangda gapira boshladi.
—Mittivoy, oy nuri ostida bu tanani ko‘rish... butunlay boshqacha ekan.
Men ko'zimni ochmay uni gaplarini tinglardim.
U barmog'i bilan ko‘z yoshlarimni artdi va yuzimni qo'li bilan silab bir og'iz buyruq bergandek gapirdi.
Ilojsiz ko‘zlarimni ochdim va uning yuziga qaradim.
U xotirjam tabassum bilan qarab turardi.
Sochlarimni qulog‘im orqasiga olib qo‘ydi-da, sekin shivirladi.
— Sevgilim, mendan qo‘rqma. Uyalma ham. Men sening eringman. Men va'da berganman, sen rozilik bermasang, senga tegmayman deb. Bugun faqat yoningda uxlashni xohlayman, ortiq hech narsa emas.
Uning bu so‘zlari yuragimni bir oz tinchlantirdi. Ammo agar bu tegmaslik bo'lsa, unday tegish qanday bo'ladi!?...
Jungkook sekin mening kiyimsiz tanamni silay boshladi.
Uning harakati muloyim va qandaydir g'alati edi.
Men esa o'zimni ninalar ustiga yotgandek his qilayapman. U qulog‘imga doimgidek sokin ovozda pichirladi.
— Mittivoy, agar uyalayotgan bo‘lsang… meni quchib ol!
U shunday deb bag‘rini ochdi. Yuragim shiddat bilan urar, unga yaqinlashmaslikning esa iloji yo‘q edi. Jungkook asta qo‘llarimni yelkasidan o'tkazib, meni quchog‘iga oldi. Yuzim uning bo‘yniga juda yaqin edi. Tinchlanishga urinayapman, ammo yuragimdagi titroqni bosolmayapman. Nafasim qisilar, ammo, quchog'idan chiqishga jur’atim yetmayapti.
Bir lahzada uning bahaybat qo'llari butun tanamni aylanib chiqdi va to'satdan ko'kragimdagi lifchik zanjirini yechib tashladi.
Jk Pov: Uning tanasi shunchalik nozik, shunchalik yumshoqki… bu go‘zallikdan qo‘limni tortgim kelmayapti. Xuddi bu tana faqat men uchun yaratilgandek.
— Jungkook, iltimos, yetar...!
~ Men uning bo‘yniga yaqin turgan holda, sekin harakatlandim. Qochib ketgilarim kelardi.
Uning qo‘llari ko‘kragimni yengil siqa boshladi. Ko'kragimni kimdir siqishi uyoqda tursin qo'lim tegib ketsa og'rirdi. Men beixtiyor ingrab yubordim.
Shunda u yuzimni asta o‘ziga qaratib jilmaygancha so‘radi.
— Sevgilim, endi tan ol, bu senga ham yoqyapti shundaymi!?
U shunday deb harakatini biroz kuchaytirdi. Ammo nega unday dedi, ahir mening jonim og'rigandi. Biroz tushunmadim va ohangnmni o'zgartirdim.
— Hoy ahmoq, bas qiling, jonim og‘riyapti!
Ko‘zimni yumib, o‘zimni tutishga harakat qildim. Jungkook harakatini to‘xtatdi. U chuqur nafas olib meni bag‘riga bosdi. Katta barmoqlari bilan esa og'riyotgan ko'kragimni asta silab gapira boshladi.
— Men seni battar sevib qolyapman. Agar mendan qochmoqchi bo‘lsang… seni o‘ldiraman, mitti Camelliam!
Bu so‘zlarni u past, ammo xavfli ohangda pichirladi. So‘ng meni quchoqlab, biroz muddat yotdida, uxlab qoldi...
~4-aprel. Bahorning yana bir iliq tongi! Jeon honadoni sokin edi. Jungkook, Elara va Taehyung uxlab yotardi. Uy ichida esa kimdir ertalabki nonushta tayyorlar, kimdir esa jimjimador xonalarni tartibga keltirar edi.
~ Ertalab quyosh nurlari yuzimga urilib meni uyg‘otdi. Ko‘zlarimni ochganimda, Jungkookning bag‘rida hech qanday kiyimsiz yotganimni ko'rdim. Uyatli hissiyot butun vujudimni egalladi. U esa beg'ubor bolalarcha uxlab yotar edi. U rostdan mafiyami o'zi!?
Men sekin uning yuzini siladim. U qo'llarimni his qilib, ko‘zlarini ochdi va menga jilmayib qaradi.
U uyqusiragan holda pichirladi va biroz yuzimga termuldi. Men esa yana yerga qaradim.
~ So'ng nima qilishni bilmay men ham javob berdim.
— Sizga ham xayrli tong, Jungkook!
~ Xotinim, mendan uyalib yana yuzlarimga qaray olmayapti… Bu juda ham yoqimli. Aslida Elarani ilk ko'rganimdayoq yuragimda nimadir o'zgarish bo'lgnadi.
Endi esa uni yo'qotishdan juda qo'rqaman.
O'rnimdan turib uning lablariga ohangli, yumshoq o‘pich qo‘ndirdim. U esa hali ham ustini o‘rab, uyalgancha ko'zlarini yerga tikib o'tirardi. Men esa unga dalda bergim kelib aqlli gaplardan gapira boshladim.
— Laram, endi mendan uyalma. Axir butun tanangni ko‘rib bo'ldimku! Hatto kasalliging haqida ham bildim.
Elara tezda hayron bo'lib ko'zini menga qaratdi.
— Siz...tashxis qog'ozlarimni ko'rdingizmi?
— Yo'q, oying aytdi.
— Bo'lishi mumkin emas, aldayapsiz.
~ U onasi haqida gapirganimni eshtib yig'lab yuborarkan, tan olishdan boshqa choram yo'q edi. U shunchalar aqlliki, meni taniganiga ko'p bo'lmagan bo'lsa-da, ko'z qarashimdan nima demoqchi ekanimni sezadi.
— Hmm, biroz qiziqib ko‘rgandim, ko'p emas!
Men sekinlik bilan xotinim yopib olgan choyshabni bir uchuni ochib , uni bag‘rimga tortdim. Elara jimgina mening quchog‘iga kirdi. U yonimda juda ham mitti. O'zimni zo'rg'a bosib, sekin uning badaniga qaradim. Ko'zimni yumib chuqur nafas oldimda, uning oppoq ko'kragidan biroz silab, o'pib qo'ydim.
Xotinim hayajonlanganidan bilagimni qattiq siqib ko'zini yumdi. Men esa bugun so'ngi sabrim tugagayotganini tushundim.
— Bugun tungacha kuch yig‘ib ol. Chunki bu tun sen mehnat qilishing kerak, mittivoyim!
~ Jungkook peshonamdan o‘pib, kecha yirtib tashlagan kiymiga qaradi va mag'rur jilmayib xonani tark etdi. Nihoyat qutulganimga shukur qilib, yengil nafas oldim.
Uning xonasida kiymim yo'qligi tufayli, Jungkookning shkafidan katta futbolkasini kiyib, o'z xonamdagi hammomga yo‘l oldim. So'ng yuvinib, pastga tushdim.
— Vouu, bizning kichik malikaga, erining kiymi juda yarashibdi-ku!
— Hoy! Xotinimga unday qarama!
— U sening xotining bo‘lsa, mening singlim!
— Bolalar, bo‘ldi endi, janjallashmang!
Taehyung oppaning hushomat qilishidan norozi bo'lgan Jungkook ensa qotirarkan, endi bir og'iz gapirgandim, u yana asabimni buzdi.
— Xotin degan eriga ham bolalar deydimi? Tarbiyasiz.
Jungkook doim rashkimni keltirishni va asabimni buzishni eplaydi.
— Nima dedingiz, men tarbiyasizmanmi!?
— Bo‘ldi, bas qiling, men shunchaki hazillashdim.
Taehyung akam ikki qo'lini tepaga ko'tarib uzur so'rarkan, Jungkook ham nihoyat tabassum qildi.
—Men ham hazillashdim shirinim, kel o'zimga!
Men uning yonidagi stulga o‘tirdin. Jungkook odatdagidek meni sharmanda qilib labimdan o'pib oldi. Men ko'zimni katta ochib bu safar Jungkookga emas, bizga quvonch bilan termulib o'tirgan Taehyung akamga qaradim.
— Sevgilim, akamga ko'p qarayverma, sen faqat menga qarashing kerak!
Hullas yana bir uyatli holatdan amallab o'tdim. Ammo bugun yonimdagi ahmoqni sevib qolganimni aniq tushundim.
Uchalamiz bir oila bo'lib ovqatlanyotgandik.
Shu payt Jungkookning telefoni jiringladi. U ekranga qaradi va biroz o'zgargan holda qo‘ng‘iroqqa javob berdi. Ayol kishining ovozi eshitildi. Men bunga avvaliga ahamiyat bermadim, ammo Jungkook shunchaki gapirmasdan telefondan kelayotgan gapni tinglardi.
Birdan u stolga musht tushirib, o‘rnidan turdi va tashqariga chiqib ketdi. Taehyung ham unga hayrat bilan qarab qoldi.
— Oppa, u kim edi?
— Bilmayman... lekin jiddiy narsa emasdir. Xavotir olma.
— Hammasi joyida.
Tae Pov: Yana nima bo'ldi ekan? Bu juda tanish ovoz edi. Elara yana biror narsani bilib qolsa o'zini aniq nimadir qilib qo'yadi!
