Yorug`ligim bo`l

Har bir inson o‘z ichida kichik bir dunyo ko‘tarib yuradi — kimdir uni gullar bilan bezatadi, kimdir esa qalin muz qatlami ostiga yashiradi. Ushbu hikoya nafaqat ikki ijodkorning uchrashuvi, balki inson ruhidagi yashirin og‘riqlar va ularni davolashga bo‘lgan urinishlar haqidadir. Qahramonlar o‘zgalarning dardini tahlil qila turib, beixtiyor o‘z qalb jarohatlariga duch keladilar. So‘z va sukunat, mantiq va tuyg‘u o‘rtasidagi bu nozik kurash sizni chinakam samimiylik nimaligini anglashga chorlaydi.

Ikki qalb, bir loyiha va cheksiz savollar. Muzlagan nigohlar ortida qanday sirlar yashiringan? Inson o‘z dardini doston qilishi oson, lekin uni tushunadigan insonni topishi naqadar qiyin. Ushbu asarda qahramonlarimizning hayoti orqali sabr, ishonch va samimiy tuyg‘ularning qayta tug‘ilishiga guvoh bo‘lasiz.

Seulning kuzgi havosi biroz namchil, ammo institut hovlisidagi sarg'aygan chinor barglari manzaraga o'zgacha shukuh bag'ishlardi. Risoo kutubxonaning eng chekka burchagida, deraza yonidagi o‘rindiqda o‘tirardi. Uning oldida qalin adabiyot darsliklari taxlanib yotgan bo‘lsa-da, qizning butun diqqati qo‘lidagi kichik bloknotiga qaratilgan. U yerda institut talabasi emas, balki internet olamida shov-shuvlarga sabab bo‘layotgan, ammo yuzini hech kim ko‘rmagan "R.S." taxallusi ostidagi sirli yozuvchi yangi asarining satrlarini tizardi.22 yoshli Risoo uchun so‘zlar — uning yagona dunyosi edi. U odamlardan o‘zini chetga olib yursa-da, asarlarida inson ruhining eng chuqur qatlamlarini tasvirlardi.Aynan shu vaqtda kutubxonaning boshqa bir burchagida, moliya va psixologiya yo‘nalishi bitiruvchisi Suga o‘tirardi. Uning qulog‘ida har doimgidek naushnik, nigohlari esa murakkab iqtisodiy grafiklar va inson xulq-atvori tahlil qilingan monitorga mixlangan. 25 yoshli Suga uchun hayot raqamlar va mantiqiy xulosalardan iborat edi. U odamlarning yuziga qarab, ularning navbatdagi qadamini hisoblab chiqishga odatlangan, ammo o‘z his-tuyg‘ularini muzdek sovuq niqob ortiga yashirgan edi.Ular bir binoda, bir havodan nafas olishar, hatto ba’zan bir-birlarining yonidan beparvo o‘tib ketishardi. Risoo adabiyot olamidagi xayollari bilan, Suga esa sovuq mantiq dunyosi bilan band edi. Taqdir ularni qachon va qanday to‘qnashtirishi esa hali sir edi...

Zaldagi shovqin va talabalarning hayajonli pichirlashlari Risooning qulog‘iga go‘yo uzoq-uzoqdan eshitilayotgan g‘o‘ng‘illashdek tuyulardi. U deraza ortidagi sarg‘aygan barglarning shamolda raqs tushishini kuzatar ekan, xayolan o‘zining yangi hikoyasidagi qahramonning iztiroblari haqida o‘ylardi."KIM Risoo! Siz ikkinchi guruhga o‘ting, nega tushunmadingizmi?!" — o‘qituvchining baland va biroz qattiq ovozi zalda aks sado berdi.Atrofdagilarning kulgisi Risooni real hayotga qaytardi. U o‘zining biroz parishonxotirligidan uyalib, labining chetida mayimgina jilmayib qo‘ydi-da, sekin o‘rnidan turib ko‘rsatilgan tomonga o‘tdi. Bu befarqlik ortida aslida uning o‘z olamiga bo‘lgan sadoqati yashiringan edi.Sinfxona raqamlari e’lon qilingach, hamma shovqin-suron bilan yo‘laklar bo‘ylab tarqala boshladi. Risoo 304-xonaga yetib kelganida, ichkarida allaqachon bir nechta talabalar joylashib bo‘lishgandi. U odatdagidek eng chekka, deraza yonidagi partani ko‘zladi. Ammo u yerda bir yigit o‘tirardi.Bu Suga edi. U qora kiyimda, oq yuzli va nigohlari juda sovuq ko‘rinardi. Oldida qalin psixologik tahlillar kitobi yotardi. U atrofdagi tartibsizlikka, yangi guruhdoshlariga mutlaqo e’tibor bermas, go‘yo o‘zining mantiqiy devorlari ortiga berkinib olgandek edi.Risoo ehtiyotkorlik bilan uning yonidagi bo‘sh o‘rindiqqa sumkasini qo‘ydi. Suga boshi ko‘tarmadi, faqat barmog‘i bilan kitobining sahifasini o‘girdi. Uning qo‘llari oppoq, barmoqlari uzun va xuddi pianinochilarning qo‘llaridek nafis, ammo harakati qat’iy edi.O‘qituvchi xonaga kirib keldi va e’lon qildi:
— Xush kelibsiz. Bu semestrda adabiyot va psixologiya uyg‘unligini o‘rganamiz. Shuning uchun har bir stolga bir adabiyotshunos va bir psixolog o‘tirdi. Sizlar butun semestr davomida birgalikda loyiha ustida ishlaysizlar.Risoo yonidagi "muzdek" sherigiga sekin ko‘z qiri bilan qaradi. Suga ham xuddi shu lahzada nigohini kitobdan uzib, birinchi marta Risooning ko‘zlariga tik bo‘ldi. Uning ko‘zlari shunchalik chuqur va o‘tkir ediki, Risoo go‘yo uning nigohi ruhining eng tubigacha kirib borayotganini his qildi.— Demak, sherikmiz, — dedi Suga juda past, ammo bo‘g‘iq va jiddiy ovozda. Uning ovozida na quvonch, na norozilik bor edi. Shunchaki faktni qayd etdi.

Risoo qat’iy, hatto biroz sovuq ovoz bilan "Ha, shunday ko‘rinadi," dedi-yu, nigohini Suganing o‘tkir ko‘zlaridan uzdi. Uning uchun bu shunchaki majburiyat edi.Dars boshlandi, ammo Risoo o‘qituvchining ma’ruzasiga mutlaqo quloq solmasdi. Uning butun dunyosi hozir qo‘lidagi eski, chetlari bir oz sarg‘aygan bloknotiga ko‘chgan edi. U shoshilib nimalarnidir yozar, gohida to‘xtab, chuqur o‘yga tolar va yana qalamini qog‘oz uzra yugurtirardi. Uning bu qadar beparvoligi va darsni mensimayotgani Suganing asabiga tegdi. Suga tartibni va aniqlikni yoqtiradigan inson edi.U tirsagi bilan Risooni turtib, past ovozda, lekin zaharxanda bilan pichirladi:
— Hoy, darsga e’tibor berib o‘tir yoki shunchaki xonadan chiqib ket. Boshqalarning xalaqit berishini yoqtirmayman.Risoo go‘yo uni eshitmagandek, yozishda davom etaverdi. Bu Suganing sabr kosasini to‘ldirdi. U chaqqonlik bilan Risooning qo‘lidagi bloknotni yulqib oldi.
— Senga aytyapman! — dedi u bloknotni balandroq ko‘tarib.Risoo shok holatida unga o‘girildi. Uning ko‘zlarida qo‘rquv va g‘azab aralash yashin chaqnadi. Bu bloknot uning borlig‘i, siri edi. U bloknotga qo‘l cho‘zib, uni qaytarib olishga urindi, biroq ular orasidagi bu qisqa janjal o‘qituvchining e’tiboridan chetda qolmadi.— Ikki "odobli" o‘quvchidan bunday janjal chiqishini bilganimda, sizlarni aslo sherik qilmagan bo‘lardim! — dedi o‘qituvchi ko‘zoynagi ustidan ularga qarab.Risoo darhol o‘rnidan turib, biroz qizargan holda uzr so‘radi:
— Uzr so‘rayman, ustoz. Iltimos, menga boshqa sherik bering. Bu inson bilan ishlay olmayman.Sinfda sukunat cho‘kdi. Suga Risooning titrayotgan barmoqlariga va uning ko‘zlaridagi haqiqiy og‘riqni ko‘rib, o‘zining haddan oshganini tushundi. U kutilmaganda Risooning stol ustidagi qo‘lini mahkam tutdi. Uning qo‘li muzdek, Suganiki esa issiq edi.— Uzr so‘rayman, ustoz, — dedi Suga kutilmaganda yumshoq va bosiq ovozda. Keyin Risooga qarab, pichirladi: — Hoy, uzr... Qo‘pollik qildim. Kel, darsni tinglaylik, hammasi joyida bo‘ladi.Suga o‘qituvchiga qarab, "Davom etavering, biz kelishib oldik," degandek ishora qildi va xonada tinchlikni saqlab qoldi. U bloknotni sekin Risooning oldiga qo‘ydi, lekin uning qo‘lini darrov qo‘yib yubormadi. Risoo hayrat ichida unga qarab qolgandi.

Risoo qo‘llarini Suganing issiq kaftidan chaqqonlik bilan tortib oldi. Bu kutilmagan taft unga begona va biroz noqulay edi. Suga esa bo‘sh qolgan qo‘llariga qarab, o‘sha lahzada his qilgan muzdek sovuqlikdan junjikib ketdi. Psixolog sifatida u bu sovuqlik shunchaki tana harorati emas, balki qizning atrofga qurgan baland devori ekanini sezdi. Risoo o‘zini dunyodan shunchalik uzganki, hatto qon aylanishi ham go‘yo sekinlashgandek...

Dars tugab, hamma talabalar shovqin-suron bilan oshxona tomon yo‘l olishdi. Ammo Risoo joyidan qimirlamadi. U dunyoni unutgancha yana bloknotiga yopishdi. Uning barmoqlari shiddat bilan harakat qilar, go‘yo ichidagi vulqonni qog‘ozga to‘kayotgandek edi.

Suga xonadan chiqish o‘rniga, sekin uning ortiga keldi. Qiz nima yozayotganiga qiziqishi ustun kelib, biroz egildi. Suganing issiq nafasi Risooning bo‘yniga urilganida, qiz seskanib ketdi va qalami to‘xtadi. Risoo sekin ortiga o‘girilib, Suganing o‘tkir nigohlariga duch keldi. Ular bir necha soniya jim qolishdi.

To‘satdan Risooning ko‘zlariga yosh qalqidi va ular behosdan yanoqlari bo‘ylab dumaladi. Suga hayratdan qotib qoldi. U shunchaki nima yozayotganini ko‘rmoqchi edi, xolos. Nima bo‘lganini anglashga ulgurmasidan, Risoo partaga boshini qo‘ygancha o‘ksib-o‘ksib yig‘lab yubordi. Uning hiqillashi bo‘sh xonada aks sado berardi.

Suga shoshib qolib, ehtiyotkorlik bilan uning yelkasidan tutdi:
— Hoy, yaxshimisan? Nega yig‘layapsan? Men... men nimadir xato qildimmi? Uzr so‘rayman, — dedi u ovozi qaltirab.

Risoo boshini ko‘tardi, uning nam ko‘zlari Suganing ko‘zlariga bir muddat tikildi — bu qarashda ham nafrat, ham chuqur sog‘inch, ham tushunarsiz bir og‘riq bor edi. So‘ng qiz bloknotini bag‘riga bosgancha o‘rnidan turib, kutubxona tomon yugurib ketdi.

Suga yolg‘iz qoldi. Uning tahliliy ongi ishga tushdi: bu oddiy injiqlik emas edi. Uning birgina harakati qizning xotiralaridagi qaysidir og‘riqli nuqtani qo‘zg‘atib yuborgan edi. Bu qiz — u yozayotgan sirli satrlar kabi murakkab bir jumboq edi. Suga endi bu "puzzl"ni yig‘ishga, Risooning qalbidagi muzlik qayerdan kelganini bilishga qaror qildi.

Suga hali ham xonaning o‘rtasida qotib turgancha, bo‘ynidagi o‘sha titroq va Risooning ko‘z yoshlarini hayolidan o‘tkazardi. Shu payt eshik ochilib, institutning tajribali psixologi — professor Pak kirib keldi. Uning yuzida xavotir alomati bor edi.— Suga? Bu yerda Kim Risooni ko‘rmadingmi? Hozir u bilan mashg‘ulotimiz bor edi, lekin u kelmadi, — so‘radi professor atrofga alanglab.Suga biroz ikkilanib turdi-da, bosiqlik bilan javob berdi:
— U... u hozirgina chiqib ketdi. Menimcha, kutubxonaga ketdi shekilli. Yaxshimi o‘zi?Professor Pak chuqur xo‘rsinib, qo‘lidagi papkasini mahkamroq ushladi:
— Shunchaki, u bu kunlarda juda nozik bo‘lib qolgan. Mayli, rahmat, Suga.Professor xonadan chiqishi bilan Suganing psixologik instinktlari uyg‘ondi. Oddiy talaba uchun psixolog bunchalik qayg‘urmaydi. Bu yerda Suganing tahliliy aqli sezyotgan "katta og‘riq"ning izi bor edi. U sekin, bildirmasdan professorning ortidan kuzatishga qaror qildi.Suga yo‘lak bo‘ylab masofa saqlab borarkan, professor Pak kutubxona tomon emas, balki arxiv bo‘limidagi kichik bir xonaga kirib ketganini ko‘rdi. Suga eshik ortida to‘xtadi. Ichkaridan professorning telefon orqali gaplashayotgan past ovozi eshitildi:— ...Ha, yana o‘sha holat. Bugun uning ota-onasi vafot etganiga roppa-rosa uch yil bo‘ldi. Risoo hali ham o‘sha kunni xotirasidan o‘chira olmayapti. Har qanday jismoniy yaqinlik yoki kutilmagan harakat uni o‘sha avariya bo‘lgan lahzaga qaytarib yuboryapti...Suganing yuragi bir silkinib tushdi. U hozirgina nima qilganini endi angladi. Uning ortidan kelib, bo‘yniga yaqinlashgani — Risoo uchun shunchaki qiziqish emas, balki o‘sha dahshatli xotirani uyg‘otgan trigger bo‘lgan edi.Suga devorga suyandi. Endi u qizning nima uchun qo‘llari muzdek ekanini va nima uchun dunyodan qochib, bloknotiga berkinishini tushuna boshlagandi.

Suga professor Pakning so‘zlarini eshitarkan, tomog‘iga nimadir tiqilgandek bo‘ldi. Risooning o‘sha sovuq qo‘llari, befarq nigohlari va to‘satdan to‘kilgan ko‘z yoshlari — bularning hammasi og‘riqli bir manzara bo‘lib ko‘z oldida birlashdi. U birinchi kursligidayoq hayotning eng og‘ir zarbasini qabul qilgan, hatto yashashdan umidini uzgan ekan-da...Suga professorni kutubxonaning chekka xonasigacha kuzatib bordi. Ichkaridan kelayotgan o‘ksib-o‘ksib yig‘lash ovozi Suganing qalbini parchalab yubordi. U psixologiya talabasi sifatida ko‘p narsani o‘rgangan edi, lekin hozir nazariya emas, uning insoniy tuyg‘ulari ustun keldi. U ichkariga kirishga chog‘langanda, to‘satdan nimadir "tars" etib yerga yiqilgan ovoz eshitildi.Suga ikkilanib o‘tirmay, eshikni shartta ochib kirdi. Risoo yerda jonsizdek yotar, professor Pak esa sarosimada uning boshida turardi.— Risoo! — Suga qizning yoniga otilib keldi va uni ehtiyotkorlik bilan qo‘llariga oldi. Qizning rangi oqarib ketgan, nafas olishi juda sust edi.Professor Pak Sugani ko‘rib hayron qolsa-da, hozir yordam kerakligini tushunib, uni to‘xtatmadi. Ular Risooni xonadagi kichik divanga yotqizishdi. Professor darhol telefonini olib, boshqa o‘qituvchilarga Suga va Risoo loyiha ustida ishlash uchun qolishganini aytib, vaziyatni yopdi. So‘ng sumkasidan maxsus dori chiqarib, Sugaga uzatdi.— Mana buni ol, Suga. U hushiga kelishi bilan bu dorini ichishi shart. Agar qarshilik qilsa ham, majburlab bo‘lsa ham ichir, aks holda uzoq vaqt hushiga kelmasligi yoki ahvoli og‘irlashishi mumkin, — dedi professor shoshgancha. — Men hozir rektoratga borib, darslar masalasini hal qilib kelaman. Unga yaxshi qarab tur.Professor xonadan chiqib ketishi bilan Suga va hushsiz Risoo yolg‘iz qolishdi. Xonada faqat soatning chiqillashi va qizning og‘riqli nafas olishi eshitilardi. Suga qizning titrayotgan barmoqlarini yana o‘z kaftlari orasiga oldi. Bu gal u qizning qo‘lini qo‘yib yubormoqchi emasdi.— Kechir meni, — deb pichirladi Suga, uning sochlarini sekin silab. — Sening dunyong bunchalik qorong‘u ekanini bilmagandim.Oradan biroz vaqt o‘tgach, Risoo sekin ko‘zlarini ocha boshladi, ammo uning nigohlari hali ham o‘sha mudhish xotiralar ichida sarson edi.

Suga dorini ehtiyotkorlik bilan uning lablariga yaqinlashtirdi.
— Buni ich, Risoo. Shunda o‘zingni yaxshi his qilasan, — dedi u ovozini iloji boricha yumshatishga harakat qilib.Risoo boshini chetga burdi, uning nigohlari hali ham xira edi.
— Ichmayman... xohlamayman. Meni tinch qo‘yinglar, — deb pichirladi u, qaysarlik bilan lablarini mahkam qisib. U hozir hech qanday yordamni qabul qilgisi kelmas, faqat o‘z og‘rig‘i ichiga g‘arq bo‘lishni istardi.Suga bo‘sh kelmadi. U qizning yuzini sekin o‘ziga qaratib, ko‘zlariga tik bo‘ldi:
— Hoy, agar buni ichmasang, o‘zingga yanada yomon bo‘ladi. Shuning uchun hozir ichishing shart. Shunda hammasi yaxshiroq bo‘ladi, va’da beraman.Risoo Suganing ko‘zlaridagi qat’iyatni va begaraz xavotirni ko‘rib, dori ichishga qarshilik qilmay qo‘ydi. U dorini yutarkan, Suga uning mayin sochlarini sekin silab, pichirladi:
— "Brava ragazza" (Aqlli qiz), — dedi u italyan tilida, ovozi shu qadar mayin chiqdi-ki, go‘yo bu so‘zlar sehrli kuchga ega edi.Risoo kutilmagan bu iltifotdan va "aqlli" degan so'zdan biroz qizardi. Bu uning muzlagan qalbi ichidagi kichik bir uchqun edi. Ammo o‘sha zahoti miyasiga urilgan dahshatli xotiralar — ota-onasining so‘nggi bor jilmayib turgani, tormoz ovozi va sovuq temir tovushi — uning yuzidagi o‘sha nimjon jilmani o‘chirib yubordi.U yana hiqillab yig‘lay boshladi. Bu galgi yig‘isi yanada achchiqroq edi. U Suganing kiyimlaridan mahkam tutib, boshini uning ko‘ksiga qo‘ydi. Go‘yo bu begona yigit hozir uning dunyodagi yagona tayanchi edi.Suga qizni mahkamroq quchib, uning boshini silashda davom etdi. U endi shunchaki kursdosh emas, balki Risooning qalbini davolashi kerak bo‘lgan inson ekanini chuqur his qilardi.

Professor Pak xona derazasidan bu manzarani kuzatarkan, yuzida mayin tabassum paydo bo‘ldi. U Risooning yillar davomida qurgan devorlari ilk bor darz ketganini, qiz nihoyat o‘zini himoya qila oladigan, unga g‘amxo‘rlik qiladigan ishonchli qo‘llarda ekanini tushundi. Risoo Suganing nafaqat loyihadagi sherigi, balki uning psixolog sifatidagi ilk va eng muhim "bemori" bo‘lishi tayin edi.Professor ataylab tomoq qirib ichkariga kirdi. Risoo tog‘asi hammasini ko‘rganini sezib, uyalganidan o‘zini qayerga qo‘yishni bilmasdi, lekin tushkunlik va holsizlik ustun kelib, Sugani yanada mahkamroq quchoqladi. Suga ham bunga javoban qizni o‘ziga tortdi — bu quchoq endi shunchaki tasalli emas, balki himoya edi.— Risoo, bugun akang xizmat safari bilan chet elga ketibdi, — dedi professor yumshoq ovozda. — Biznikiga borasanmi?Suga biroz hayron qoldi. "Professor va talaba... qanday yaqinlik bu?" degan savol uning nigohida aks etdi. Risoo hali ham Suganing bag‘rida turgancha, bo‘g‘iq ovozda so‘radi:
— Kelnoyim uydami?
— Ha, kelnoying, o‘g‘lim va dugonang — hammasi uyda. Borasanmi?Risoo sekin bosh irg‘adi. U o‘rnidan turishga harakat qildi-yu, lekin boshi aylanib yana o‘tirib qoldi. Suga uni mahkam tutib qoldi.
— Mayli, o‘tirib tur, — dedi janob Pak kulimsirab. — Darslar tugagach borasan. Suga, sen-chi? Hozir chiqasanmi yoki... — professor hazilomuz ohangda unga qaradi.
— Keyinroq chiqaman, — dedi Suga jilmayib.Xonada yana sukunat cho‘kdi. Bu galgi sukunat avvalgidek og‘ir emas edi.
— Hoy, — dedi Suga ovozini pastlatib, — professor senga kim bo‘ladi?
— Tog‘am bo‘ladilar, — deb javob berdi Risoo ehtiyotkorlik bilan.
— Shunaqa de... — Suga jilmayib qo‘ydi. — Risoo, senga bir savol bersam maylimi? Do‘st bo‘lsak, qarshi emasmisan?Risoo uning samimiy ko‘zlariga qaradi. Suganing ovozidagi o‘sha iliqlik qizning qalbini eritayotgan edi.
— Mayli, qarshi emasman, — dedi u past ovozda.
Suga keng jilmaydi. Ular bir muddat jim qolishdi, ammo bu jimlikda ko‘p narsa aytilgan edi.Darslar tugab, institut hovlisi bo‘shab qoldi. Professor Pak xonaga qaytib kirganida, Risoo o‘rnidan turishga urindi, ammo dori va charchoq tufayli ko‘zlari qira tortib, muvozanatini yo‘qotdi. Suga ikkilanib o‘tirmay, uni dast ko‘tarib oldi.— Hoy, ketdik! — dedi u qat’iy ohangda.
Risoo uyalganidan lola kabi qizarib ketdi. Tog‘asining ko‘z oldida ikkinchi marta bunday holatga tushishi edi. Suga uni ehtiyotkorlik bilan mashinaning orqa o‘rindig‘iga o‘tqazdi. Professor haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirar ekan, Sugaga qaradi:
— Suga, sen ham o‘tir. Biznikiga borasan, oilam bilan tanishib olasan.Suga rad etmadi. U bu murakkab, ammo go‘zal qizning dunyosiga yanada chuqurroq kirib borishni istayotganini angladi va mashinaga o‘tirdi.

Mashina oynasidan Seulning kechki chiroqlari lip-lip o‘tib borar, ichkaridagi sukunatni faqatgina dvigatelning bir maromdagi g‘o‘ng‘illashi buzardi. Professor Pak ko‘zgudan orqa o‘rindiqda o‘tirgan, bir-biriga ham yaqin, ham begona bo‘lgan bu ikki yoshga qarab qo‘ydi. Uning qiziqishi ustun keldi.— Xo‘sh, — deb gap boshladi janob Pak, ovozini biroz cho‘zib. — Mening aqlli o‘quvchim Suga qanday qilib ulkan universitetda aynan Risooni topib oldi? Bu shunchaki tasodifmi yoki oldindan rejalashtirilgan "kelishuv"?Risoo derazaga qarab olgancha jim qoldi, uning xayollari hali ham o‘sha bloknotidagi satrlar bilan band edi. Suga esa professorning savoliga dadil va qat’iyat bilan javob qaytardi:— Bu baxtli tasodif, menimcha. Bugungina rasman tanishgan bo‘lsak-da, hozir mana shunday yaqinmiz, — dedi u Risooning yonida o‘tirganidan mamnunligini yashirmay.Professor Pak ma’noli jilmayib qo‘ydi. U Suganing psixologik instinktlari va qat’iyatini yaxshi bilardi.
— Yaxshi, unda senga bir narsani aytay. Risooning do‘stlari juda kam. Qizim bilan dugona bo‘lsa-da, negadir o‘g‘lim bilan hech kelisha olmaydi. Bugun sen ham ular bilan tanishasan, ko‘raylik-chi, bu davraga qanday moslasharkansan, — dedi professor mashinani uyning hovlisiga to‘xtatar ekan.Ular mashinadan tushishdi. Professorning uyi shinam va issiq chiroqlar bilan yoritilgan edi. Risoo hali ham biroz holsiz bo‘lgani uchun Suga uning yonida turib, ehtiyotkorlik bilan qo‘ltig‘idan tutib oldi.Uy eshigi ochilishi bilan ichkaridan sho‘x kulgi va shovqin eshitildi.
— Dadajon keldi! — deb baqirdi bir yosh yigitning ovozi.Eshik oldida professorning oilasi ko‘rindi. Risooning dugonasi Sugani ko‘rib, hayratdan ko‘zlari katta-katta bo‘lib ketdi. Suga esa o‘zini bosiq tutishga harakat qilsa-da, bu yangi muhit uning uchun ham sinov edi.

Janob Parkning o‘g‘li Jimin yugurib kelib, Risooning holsizligini ko‘rdi-yu, yuzi jiddiylashdi. U Suga va boshqalarga qisqa salom berdi-da, hech qanday ikkilanishsiz Risooni Suganing qo‘llaridan tortib oldi. Uning harakatlari shunchalik o‘rganib qolgan va yaqin ediki, go‘yo bu uning doimiy vazifasidek edi.— Jimin, uni xonasiga olib chiqib yotqiz, — dedi Park xonim xavotir bilan.Jimin Risooni dast ko‘tarib, yuqori qavatga yo‘l oldi. Suga qizning Jiminning yelkasiga tushgan sochlarini va unga butunlay suyanib qolganini kuzatarkan, ichida bir narsa "zil" ketdi. Bu kutilmagan va o‘tkir bir tuyg‘u — rashk edi. U hali o‘zi ham tushunmagan bu qizni shunchalik tez birovga berib qo‘ygisi kelmayotganini sezdi.Janob Parkning qizi, ziyrak va sho‘x qiz, Suganing qotib qolgan nigohlarini va tugilgan mushtlarini ko‘rib, ohista pichirladi:
— Asabiylashmang... Ichkariga kiring, — u jilmayib, Sugani mehmonxonaga boshladi.Mehmonxonada Janob Park oilasini tanishtirdi: rafiqasi — olijanob Park xonim, qizi va hozirgina yuqoriga chiqib ketgan o‘g‘li Jimin. Kechki ovqat boshlandi, hamma dasturxon atrofida jam bo‘ldi. Faqat Jimin pastga tushmadi.
— Jimin, tushmaysanmi? — deb chaqirdi Park xonim.
— Men ovqatni Risooning xonasida yeyman, u hali o‘ziga kelgani yo‘q! — deb javob berdi Jimin yuqoridan.Suga ovqatdan biroz tatib ko‘rdi, ammo tomog‘idan hech narsa o‘tmasdi. Xayolida faqat bir savol: "Jimin va Risoo qanchalik yaqin? Nega u qizga bunchalik g‘amxo‘r?"Suga o‘zini ortiqcha his qila boshladi va o‘rnidan turib, ketishga ruxsat so‘radi:
— Hammasi uchun rahmat, men endi borishim kerak.Biroq Janob Park uni to‘xtatdi. Uning yuzi bir lahzada jiddiylashdi:
— Suga, shoshma. Sen bilan gaplashadigan muhim gapim bor. Qani, men bilan yur-chi...Ular professorning ish xonasiga kirishdi. Eshik yopilishi bilan xonada og‘ir sukunat cho‘kdi. Professor Suga ko‘zlariga tik qaradi.

Professor Pak og‘ir tin olib, stoli ustidagi eski bir suratni Sugaga uzatdi. Suratda Risoo kichkina qizaloq, yonida esa baxtli ota-onasi turardi.— Suga, sen boya Jimindan rashk qilding, buni sezdim, — deb gap boshladi professor. — Lekin bilishingni xohlayman: Jimin Risooni faqatgina himoya qiladi. Chunki u Risooning ota-onasi vafot etgan o‘sha dahshatli avariya guvohi bo‘lgan.Professor deraza yoniga borib, qorong‘u osmonga tikildi:— Uch yil avval, aynan kuzning shu kunlarida Risooning ota-onasi uni institutdan olib ketish uchun kelishayotgan edi. Risoo yo‘l chetida ularni kutib turgan. Ular bir-birlariga qo‘l silkishgan, hamma narsa baxtli edi... Ammo kutilmaganda katta yuk mashinasi boshqaruvni yo‘qotib, ularning mashinasini Risooning ko‘z o‘ngida urib yuborgan.Suga qotib qoldi. Professorning ovozi titrab chiqdi:— Risoo ota-onasining so‘nggi bor unga qarab jilmayganini va keyingi soniyadagi dahshatli zarbani ko‘rgan. O‘shanda u qattiq shok tushganidan bir oy gapirmay qo‘ygandi. U o‘zini aybdor his qiladi — go‘yo u ota-onasini chaqirmaganda, ular tirik qolishadigandek. Shundan beri u jismoniy yaqinlikdan, kutilmagan teginishlardan qo‘rqadi. Chunki har qanday issiqlik unga o‘sha kuni yo‘qotgan baxtini eslatadi.Suga professorning gaplarini eshitarkan, boya Risooning bo‘yniga yaqinlashgani naqadar og‘ir xato bo‘lganini butun vujudi bilan his qildi.— U "R.S." taxallusi bilan yozadigan hikoyalar — uning yagona davosi, — davom etdi professor. — U qog‘ozga o‘zi aytolmagan og‘riqlarini to'kadi. Suga, sen psixologiyani o‘rganyapsan. Men senga ishonaman. Risooni bu zulmatdan faqat sen kabi qat’iyatli va uni tushunadigan inson olib chiqishi mumkin. Lekin ehtiyot bo‘l, uning qalbi shishadek nozik.Suga professorning xonasidan chiqqanida, butunlay boshqa odamga aylangan edi. U endi Risooning har bir nigohini, har bir titrog‘ini tushunardi. U zinadan yuqoriga, Risooning xonasi tomonga qaradi. U yerda Jimin hali ham uning yonida edi.

Suga xonaga kirganida, ko‘rgan manzarasi yuragiga o‘tkir pichoqdek sanchildi. Jimin Risooni mahkam quchoqlab olgan, unga o‘z qo‘llari bilan ovqat yedirar, go‘yo dunyoda ulardan boshqa hech kim yo‘qdek edi. Jiminning qizning lablarini ohista artib qo‘yishi, Risooning esa unga ishonch bilan suyanib turishi — bu shunchaki aka-singilning emas, balki bir-biriga ko‘ngil qo‘ygan insonlarning yaqinligiga o‘xshardi.Suga ichidagi g‘alayonni yashirishga urinib, tomoq qirdi.
— Suga... — Risoo uning ismini pichirlab aytdi, bu ism uning lablaridan birinchi marta shunday mayin chiqishi edi.Suga xona o‘rtasida to‘xtab, sovuqqonlik niqobini kiyishga harakat qildi:
— Men ketyapman. Yaxshi bo‘lib qolding degan umiddaman, — dedi u ovozi biroz qaltirab.Risoo uyalganidan qizarib ketdi va Jiminning bag‘ridan biroz uzoqlashib, "Rahmat," deb javob berdi. Jimin esa bu notanish yigitning qizga bunchalik yaqin gapirayotganidan hayron bo‘lib, Sugaga shubha bilan tikildi. Uning nigohida "Sen kimsan?" degan savol bor edi.Risoo buni sezib, Jiminning qo‘lidan sekin tutdi — bu "keyin tushuntiraman" degani edi. So‘ng Sugaga qarab, ilk bor ochiq va samimiy ohangda qo‘shib qo‘ydi:
— Rahmat hammasi uchun. Ertaga institutda ko‘rishamiz.— Mayli, yaxshi dam ol, — dedi Suga qisqa qilib.U uydan chiqib, sovuq tungi havoda yolg‘iz qolganida, ko‘z oldidan Jimin va Risooning o‘sha holati ketmasdi. Suga professor aytgan gaplarni eslashga urindi: "U faqat himoya qiladi". Lekin inson psixologiyasini o‘rgangan mutaxassis sifatida u Jiminning ko‘zlaridagi narsa shunchaki himoya emas, balki chuqur muhabbat ekanini sezib bo‘lgandi.Suga mashinasiga o‘tirib, rulni qattiq siqdi. Endi u nafaqat Risooning o‘tmishdagi og‘rig‘i bilan, balki uning hayotidagi eng yaqin inson — Jimin bilan ham kurashishi kerakligini tushundi.

Suga uydan chiqib ketayotganida, ichidagi g'alayon yuziga chiqqan edi. Uning qovog'idan qor yog'ar, har bir qadami g'azabga to'la edi. Buni kuzatib turgan Yuna (professorning qizi) Suganing bu holatidan hamma narsani tushundi. U jilmaygancha yuqoriga, Risooning xonasiga chiqdi.Xonada hali ham o'sha manzara: Jimin Risooni qo'yib yuborgisi kelmas, qiz biroz chetlanishga urinsa ham, uni o'ziga tortib, erkalatardi. Ularning kulgisi xonani to'ldirgan edi.Yuna eshikni sekin ochib, kinoya bilan gap boshladi:
— Ha-ya... Endi tushundim, Suga oppa nima uchun bunchalik jahli chiqib, uyni tark etganini... — u "Suga oppa" degan so'zlarni ataylab cho'zib, ma'noli ohangda aytdi.Jimin singlisining bu gapidan hushyor tortib, unga o'qrayib qaradi:
— Nimalar deyapsan? Qanaqa Suga?
Risoo esa darrov vaziyatni yumshatishga urindi:
— Yuna, qo'ysang-chi! U bilan bugungina tanishdim, shunchaki bir guruhda o'qiymiz, xolos.Jimin g'olibona ohangda Yunaga yuzlandi:
— Eshitingmi? Ular unchalik yaqin emas! Shuning uchun asabimga tegma.Yuna akasining bu qaysarligidan va Risooni "mulki"dek ko'rishidan charchagan edi. U jahl bilan akasiga yaqinlashdi:
— Balki endi Risooni qo'yib yuborarsiz, aka? Uni go'yo bir nodir buyumdek quchoqlab o'tiraverasizmi? Boring, xonamizdan chiqib keting, biz qizlar bilan gaplashib olamiz!Jimin biroz ranjigandek bo'lsa-da, baribir qizlarga xoli joy berishga qaror qildi. U o'rnidan turib, Risooning peshonasidan ohista o'pib qo'ydi:
— Yaxshi, men ketdim. Risoo, yaxshi dam ol, shirin tushlar ko'r, — dedi-yu, Suganing ismini eshitganidagi shubhali xayollar bilan xonadan chiqdi.U ketishi bilan Yuna eshik ortidan baqirib qoldi:
— Mening akam mendan ko'ra boshqalarni ko'proq o'ylaydi! Kelajakda haqiqiy "xotin quli" bo'ladi bu!Risoo Yunaning bu sho'xligidan va gaplaridan chin dildan kulib yubordi. Bir necha soat oldingi og'riqli xotiralar Yunaning quvnoqligi va akasining g'amxo'rligi ortida biroz chekingandek edi. Ammo uning xayolida baribir o'sha o'tkir nigohli, qo'llari issiq Suga va u aytgan italyancha so'z — "Brava ragazza" qolib ketgan edi.

Yunaning Suga haqidagi tinimsiz savollari Risooni ancha charchatdi. Risoo qanchalik rad etmasin, uning ichida Sugaga nisbatan tushunarsiz bir qiziqish uyg‘onganini Yuna sezib turardi. Oxiri qizlar uyquga ketishdi, ammo Risoo uchun bu tun tinch o‘tmadi.Tun yarmida Risoo dahshatli tushdan seskanib uyg‘ondi. Tushida o‘sha mudhish avariya takrorlanar, ammo bu gal ota-onasi emas, mashina ichida Suga bor edi. Go‘yo Suga ham Risooning taqdiriga sherik bo‘lgani uchun hayotdan ko‘z yumgandek... Bu dahshatli tasavvur qizni butkul sarosimaga tushirdi. U nafas ololmay qoldi va o‘rnidan turib, vannaga yugurdi. U yerda sovuq suvni oqizib qo‘yib, o‘zini to‘xtata olmay ho‘ngrab yig‘lab yubordi.Yuna uning hiqillashidan uyg‘onib ketdi va vanna eshigi oldiga keldi:
— Hoy, Risoo! Eshikni och, nima bo‘ldi? Tinchlikmi? — Yuna eshikni taqillatar, ammo ichkaridan faqat achchiq yig‘i ovozi eshitilardi.Yuna qattiq qo‘rqib ketdi. Risooning o‘tmishdagi tushkunliklarini bilgani uchun, u o‘ziga biror narsa qilib qo‘yishidan vahimaga tushdi. Ota-onasini uyg‘otishni istamay, akasining xonasiga yugurdi:
— Aka! Yordam bering, tezroq chiqing!Jimin "yordam bering" degan gapni eshitib, go‘yo o‘qdek otilib xonasidan chiqdi.
— Nima bo‘ldi? Risoo qayerda? — uning ko‘zlarida cheksiz xavotir bor edi.
— U vannaxonada eshikni qulflab olgan, tinmay yig‘layapti, nima bo‘lganini bilmadim! — dedi Yuna ovozi qaltirab.Jimin kutib o‘tirmadi. U xonaga yugurib kirib, vanna eshigini bor kuchi bilan urib ochdi. Ichkarida Risoo burchakda o‘tirgancha, boshini tizzalari orasiga yashirib, titrardi. Jimin darhol uning yoniga cho‘kkalab, ishib ketgan ko‘zlariga, namlangan yuziga qaradi:
— Risoo... Yaxshimisan? Men shu yerdaman, qo‘rqma. Nima bo‘ldi, yana o‘sha tushmi? — u qizni mahkam bag‘riga bosdi.Risoo Jiminning ko‘ksiga bosh qo‘ygancha, tushida Suganing o‘lganini ko‘rganini aytishga botina olmadi. U shunchaki:
— U ketib qoladi... hamma ketib qolyapti, — deb pichirladi.Jimin uni ovutishga urinar ekan, ichida o‘sha "Suga" degan yigitga nisbatan g‘alati bir xavotir va g‘azab uyg‘ondi. U Risooning bu holatiga aynan Suganing bugun paydo bo‘lishi sababchi deb o‘ylay boshladi.

Tong quyoshining ilk nurlari Seul ko‘chalari uzra yoyilar ekan, Park xonadonida og‘ir va vazmin muhit hukmron edi. Tun bo‘yi Risooning yonida bo‘lgan Jimin va Yuna qizni yolg‘iz qoldirishmadi. Nonushta paytida hammasi kelishib olingandek tunda nima bo‘lganini Janob Parkka bildirishmadi, ammo Jiminning nigohidagi hushyorlik yanada ortgan edi.Jimin o‘zi IT sohasida o‘qisa-da, bugun darsiga kechikishni bo‘yniga olib, qizlarni institutga tashlab qo‘yishga qaror qildi. Mashinada ham Jimin tez-tez ko‘zgudan orqa o‘rindiqda o‘tirgan, ko‘zlari hali ham biroz qizargan Risooga qarab qo‘yardi.Institutga yetib kelishgach, Jimin shunchaki xayrlashib keta qolmadi. U Risooni xuddi kichik boladek sinf xonasigacha kuzatib bordi. Xonaga kirishar ekan, barcha talabalar, ayniqsa darsga vaqtli kelib o‘z joyida o‘tirgan Suga, bu manzaraga guvoh bo‘ldi.Jimin Risooni o‘z joyiga o‘tqazib, cho‘ntagidan o‘zining bank kartasini chiqardi va qizning qo‘liga tutqazdi:
— Hoy, nonushtani tuzuk-quruq qilmading. Keyinroq oshxonadan o‘zing yoqtirgan narsani olib ye, xo‘pmi? — dedi u ovozini ataylab hamma eshitadigan qilib.Risoo biroz tortinib, ammo Jiminning g‘amxo‘rligidan ko‘ngli erib, unga jilmayib qaradi va kartani oldi. Sinfdagi qizlar Risooning "baxt qushi"ga, ya’ni shunday kelishgan va mehribon yigitning unga bo‘lgan e’tiboriga havas bilan tikilishardi.Suga bu manzarani kuzatarkan, ich-ichidan o‘ziga nisbatan nafrat tuydi. Uning nazarida Jimin Risooning hayotida u egallay olmaydigan darajada katta joy egallagan edi. "Agar men bir zum oldinroq kelganimda yoki kecha o‘sha yerda qolganimda..." degan o‘ylar uning miyasini kemirar, rashk olovi esa yuragini kuydirardi.Jimin xonadan chiqib ketayotib, eshik oldida to‘xtadi va Sugaga bir muddat o‘tkir nigoh bilan tikilib qoldi. Bu nigohda ochiqchasiga ogohlantirish bor edi: "Unga yaqinlashma".Suga esa joyidan qimirlamadi, faqat qo‘lidagi qalamni sinmas darajada qattiq siqdi. Jimin ketishi bilan xonada g‘alati sukunat cho‘kdi. Risoo Sugaga qarashga botina olmay, bloknotini ochdi.

Suga stulini biroz Risoo tomonga surib, past va bo‘g‘iq ovozda gap boshladi:
— Salom... Yaxshi dam oldingmi? — uning ovozida ham xavotir, ham kechagi manzaradan qolgan achchiq bir ohang bor edi.Risoo unga qaramaslikka urinib, sekin javob berdi:
— Salom... Ha, rahmat. O‘zingiz-chi, yaxshi dam oldingizmi?Suga bu imkoniyatni qo‘ldan boy bermadi. U ko‘zlari ostidagi ozgina charchoq izlarini ko‘rsatib, rashkini yashirmay pichirladi:
— Ochig‘i, yo‘q. Tun bilan o‘z xayollarim bilan kurashib, deyarli uxlay olmadim. Bunga ba’zi... sabablar va odamlar xalaqit berdi. O‘zing-chi? Ko‘zlaring ishib qolibdi...Risooning yuragi bir jiz etdi. Suganing "uxlay olmadim" degan gapi va tushidagi o‘sha dahshatli avariya sahnasi birlashib ketgandek bo‘ldi. U Suganing o‘tkir nigohlaridan qo‘rqib, darrov ko‘zlarini olib qochdi.
— Bo‘ladi... yaxshi, — deb qisqa javob qildi-yu, bloknotiga yopishdi.Dars boshlandi. O‘qituvchi psixologik portretlar va adabiy qahramonlar haqida gapirar, Suga esa odatdagidek diqqat bilan tinglar edi. Biroq uning butun fikri yonidagi qizda edi. U Risooning titrayotgan barmoqlarini ko‘rib, qo‘lini uning qo‘li ustiga qo‘ymoqchi bo‘ldi, lekin so‘nggi soniyada o‘zini to‘xtatdi. Risooning ota-onasi haqidagi gaplar yodiga tushdi.Baribir sabri chidamadi. U loyihani bahona qilib, Risooning yozayotgan qo‘lini to‘xtatdi:
— Hoy, darsni tingla. Loyihani birga qilishimiz kerak-ku. Sen adabiyotshunossan, menga yordam bermasang, men quruq raqamlar bilan hech nima qilolmayman.Risoo boshini ko‘targanida, Suganing ko‘zlarida g‘alati bir mungni ko‘rdi. U o‘zini aybdordek his qilib, boshini egdi:
— Xo‘p... eshitaman, — dedi u aybdorona pichirlab.Suga qizning bu qadar tez bo‘yin egishidan nimadir noto‘g‘riligini sezdi. Risoo darsga e’tibor berishga urinar, lekin uning xayoli hali ham o‘sha qorong‘u tushda edi. Suga uni kuzatar ekan, loyiha uchun tanlangan mavzu — "Inson ruhidagi yashirin og‘riqlar" ularning o‘z hayotiga naqadar mos kelishini tushundi.

S`uga oz hisobidan Yuna Risoo va o`ziga ovqat olib keldi va o`tirishdi keyin Yuna kulib - Rahmat Suga aka dedi.Risoo ham rahmat dedi. Shiringina guruchli tovuq sho`rvani Risoo yoqtirgani uchun darrov boshlab yubordi. Yuna kulib: Suga aka Risooni nima yoqtirishini bilar ekansiz unga manashu shorva juda yoqadi! dedi. Suga bundan jilmayib : - o`zimga kerakli shaxslarni shaxsiyati tez ochaman dedi keyin kulib ovqatlanishga kirishdi va yeb bolishib stolni Risoo yig`ib oxshonaning idish yuvuvchilar xonasiga olib bordi o`sha yerda oshxona oshpazi kulib biram odobli qizsaney rahmat dedi hech qisi yoq bu mening burchim deya xonadan chiqdi Risoo.

Suga oshpazlarning maqtovini eshitib, chetdan uyalibgina chiqib kelayotgan Risooga qarab, ich-ichidan faxr tuyganini sezdi. U uchta salqin ichimlik suvi olib keldi. Yuna esa fursatdan foydalanib, Suganing yoniga yaqinlashdi. Uning ko‘zlari Suganing Risoo ortidan qolgan mehrli nigohlarini allaqachon o‘qib bo‘lgan edi.— Hoy, — dedi Yuna pichirlab, — qarayvergandan foyda yo‘q. Tuyg‘ularni sukut bilan qalbga ko‘mishni to‘xtating, mehrni to‘xtamay bering. Jimin akam Risooni qattiq yaxshi ko‘rsa ham, Risoo uni faqat aka sifatida ko‘radi. Bu sizda katta imkoniyat borligini ko‘rsatadi.Suga kutilmagan bu gapdan biroz dovdirab qoldi, lekin siri fosh bo‘lganini sezib, kulib qo‘ydi:
— Nima tuyg‘u? Qanaqa tuyg‘u? — u o‘zini bilmaganga oldi.— Yashira olmaysiz, — dedi Yuna qat’iy qilib, — hech qachon yashira olmaysiz.Suga Yunaga suvni tutqazarkan, uning ko‘zlariga jiddiy qaradi. Endi bu o‘yinda o‘ziga ittifoqchi kerakligini tushungandi.
— Hamkormiz... Yordam berasanmi? U bilan birga bo‘lishimizni chindan istaysanmi?Yuna quvnoq ohangda "Albatta, yordam beraman!" deb javob berdi. Suga yengil tin olib, "Rahmat, endi o‘z xonangga borishing mumkin," dedi. Shu payt Risoo ularning yoniga qaytib keldi. Yuna unga ko‘z qisib, "Men ketdim, darsda ko‘rishamiz!" deya sho‘xlik bilan yugurib ketdi.Oshxonada faqat Suga va Risoo qolishdi. Atrofdagi shovqin go‘yo pasayib, ular o‘rtasida g‘alati, ammo yoqimli bir sukunat paydo bo‘ldi.— Yuna nega bunchalik shoshib ketdi? — deb so‘radi Risoo hayron bo‘lib, qo‘lidagi suvga termulib.Suga jilmayib, qizning ko‘zlariga tik qaradi:
— Chunki u bizga loyiha haqida gaplashishimiz uchun xoli joy kerakligini tushundi. Qani, yur, kutubxonaning sokinroq burchagiga boramiz. Bugun loyihaning eng muhim qismini — "Qahramonning ichki qo'rquvlari" haqida yozishimiz kerak.

Ular kutubxonaga borib o`tirishdi. Suga qat`iy dedi: Men R.S nomi ostidagi bir qizning hikoyalarini o`qidim menga ma'qul.

Risoo Suganing og‘zidan "R.S." taxallusini eshitishi bilan yuragi qinidan chiqib ketayozdi. Uning asarlarini Suga o‘qishi tushiga ham kirmagan edi! Qiz hayajonini zo‘rg‘a yashirib, ko‘zlari porlagancha kulimsiradi.— Mayli... qaysi qahramondan boshlaymiz? — dedi u ovozi biroz titrab.Suga jiddiy qiyofada bloknotini ochdi:
— Uning "Tahqirlangan qalblar" hikoyasidan boshlaymiz. Undagi Noil ismli qiz obrazi... uning xarakteri menga juda yoqdi. U tashqaridan sovuqqon va befarq ko‘rinsa-da, ichida ulkan bir dunyoni va bitmas-tuganmas og‘riqlarni yashiradi. Menimcha, psixologik tahlil uchun bu eng mukammal obraz, — dedi Suga Risooning ko‘zlariga ma’noli tikilib.Risoo bir lahza nafasini yutib yubordi. Axir Noil — bu uning o‘zi edi-ku! U o‘zining barcha qo‘rquvlarini, ota-onasini yo‘qotganidagi iztiroblarini o‘sha qahramonga ko‘chirgan edi. Suga esa buni bexato his qilgandi.— Noil... u shunchaki yolg‘izlikni yaxshi ko‘radi, deb o‘ylaysizmi? — deb so‘radi Risoo, go‘yo o‘zini emas, boshqa birovni muhokama qilayotgandek.— Yo‘q, — deb javob berdi Suga qat’iy ohangda. — U yolg‘izlikni yaxshi ko‘rmaydi, u shunchaki boshqa ozor chekishdan qo‘rqadi. Kimdir unga yaqinlashsa, u o‘zining og‘riqli o‘tmishini eslashidan hayiqadi. Xuddi... senga o‘xshab, Risoo.Kutubxonadagi sukunat birdaniga og‘irlashdi. Risoo qo‘lidagi qalamni mahkam siqdi. Suga asar qahramoni haqida gapiryaptimi yoki Risooning o‘zi haqidami?— Keling, yaxshisi, loyihaning psixologik qismiga o‘tamiz, — dedi Risoo gapni burishga urinib. — Noilning harakatlarini qanday tahlil qilamiz?Ular qizg‘in muhokamaga kirishib ketishdi. Risoo o‘z asaridagi qahramonning ichki kechinmalarini shunday mahorat bilan tushuntirib berardiki, Suga uning bu qadar chuqur bilimga ega ekanidan hayratda qoldi. Uning shubhasi kundan-kunga ishonchga aylanib borardi: uning ro‘parasida o‘tirgan bu sirli qiz — o‘sha mashhur yozuvchi "R.S." edi.Shu payt kutubxona eshigi qattiq ochilib, u yerda biroz asabiylashgan Jimin ko‘rindi. U uzoqdan ularning birga o‘tirganini ko‘rib, qoshlarini chimirdi.

Jiminning kutubxonaga kirib kelishi go‘yo momaqaldiroqdek kutubxonaning sokinligini buzdi. Risoo akasining asabiyligini ko‘rib, darrov uning yoniga yugurdi.— Aka, nega keldingiz? Tinchlikmi? — dedi Risoo hayron bo‘lib.Jimin qovog‘ini uymagan holda, qo‘lidagi telefoniga ishora qildi:
— Kartadan pul yechilgani haqida xabar kelmadi! Biror narsa yeb oldingmi? Sendan xavotir olib, darsimni tashlab keldim! — uning ovozi kutubxona uchun biroz baland chiqdi, bu esa talabalarning e’tiborini tortdi.Suga stuliga suyanganicha, burchakda turib bu manzarani achchiq kulgi bilan kuzatardi. U Jiminning bu qadar "nazoratchi" ekanidan g'ashlanib, gapga aralashdi:
— U ovqatlandi. Men o'zim unga tushlik olib berdim. Shunday ekan, ortiqcha tashvishlanmasdan universitetdan chiqib ketaversang bo'ladi. Risooning hali darslari bor, — dedi Suga qat'iy ohangda.Jimin Suganing "ovqat olib berdim" degan gapidan battar g'azablandi:
— Sen aralashmay tur! Risoo mening zimmamda!Risoo vaziyat yanada keskinlashib ketishidan qo'rqib, chaqqonlik bilan Jiminning qo'lidan tutdi va uning yuzidan ohista o'pib qo'ydi. Bu uning akasini tinchlantirish uchun ishlatadigan eng samarali usuli edi.— Aka, iltimos, asabiylashmang. Mening qornim to‘q, chindan ham ovqatlandim. Endi darsga kirishim kerak, ketishingiz mumkin, — dedi u yumshoq ovozda.Jimin bu mehrli harakatdan so'ng biroz bo'shashdi. U ham Risooning yuzidan o'pib, sochlarini silab qo'ydi:
— Yaxshi, men ketdim. Bugun darsdan keyin o'zim olib ketaymi? Yoki bugun o'z uyimga boraman... Jin akam kelibdi, meni ko'rishi kerakligini tayinlagan edi.Suga "Jin akam" degan ismni eshitib, yana bir yangi qahramon borligini tushundi. Uning hayolida: "Yana kim ekan u Jin?" degan savol aylana boshladi. Jimin ketgach, Suga va Risoo sinfga qarab yo'l olishdi.

Suga "Jin" ismini eshitishi bilan xotiralari bir qalqib tushdi. Birinchi kursda moliya yo‘nalishida o‘qib yurganida, uning eng yaqin do‘stlaridan biri Seokjin ismli juda aqlli va quvnoq yigit edi. Ammo hayot tashvishlari ularni ayro tushirgandi. "Naxotki o‘sha Jin bo‘lsa?" degan shubha uni tinch qo‘ymadi.

Ular sinfga kirayotganlarida, Suga o‘zini tutib turolmay so‘radi:
— Hoy, Risoo... Jin kim o‘zi? — uning ovozida ham qiziqish, ham biroz havotir bor edi.

Risoo to‘xtab, Suganing ko‘zlariga tik qaradi va shoshilib javob berdi:
— U akam. Mening yagona tug‘ishgan akam, — dedi u faxr va sog‘inch aralash.

Suga bu javobdan so‘ng chuqur tin oldi. Demak, boyagi Jimin kabi "himoyachi" emas, balki qon-qardosh ekan. Ichidagi o‘sha tushunarsiz tugun yechilib, ko‘ngli joyiga tushdi. "Demak, u shunchaki haqiqiy akasi... Unda yaxshi," deb qo‘ydi u o‘ziga-o‘zi pichirlab.

Darslar yakunlangach, hamma uyli-uyiga tarqala boshladi. Suga mashinasining kalitini qo‘lida aylantirarkan, Risooning yoniga keldi.
— Bugun charchading. Seni uyga o‘zim tashlab qo‘ymoqchiman, rad etmaysanmi? — deb so‘radi u kutilmaganda.

Risoo bir zum ikkilanib qoldi. Aslida Jimin kelib qolishi yoki Jin akasidan qo‘rqishi mumkin edi, lekin Suganing bugungi g‘amxo‘rligini va uni xafa qilishni istamay, taklifni rad etmadi.
— Mayli, rahmat, — deb sekin jilmayib qo‘ydi.

Ular Suganing qora, hashamatli mashinasiga o‘tirishdi. Mashina ichidagi atmosfera biroz sirli va osuda edi. Suga mashinani haydar ekan, Risooning bloknotiga ko‘zi tushdi.
— Risoo, akang bilan yaqindan tanishishni xohlardim. Balki u men bilgan o‘sha Seokjindir? — dedi u yo‘lga qarab.

Mashina Seokjin va Risoo yashaydigan katta hovli darvozasi oldida to‘xtaganida, eshik oldida baland bo‘yli, kelshgan bir yigit — Kim Seokjin turardi. U Suganing mashinasini ko‘rib hayron bo‘ldi.

Jin chindan ham o‘sha Suga tanigan, quvnoq va samimiy Seokjin bo‘lib chiqdi. U Sugani ko‘rishi bilan yuzida ulkan tabassum paydo bo‘ldi va eski qadrdonini mahkam bag‘riga bosdi.— Do‘stim! Bormisan? Ancha bo‘ldi ko‘rishmaganimizga, seni ko‘rib juda xursandman! — dedi Jin hayajonini yashirolmay.Suga ham kulimsirab, do‘stining yelkasiga qoqib qo‘ydi:
— Ha, ancha bo‘libdi. O‘qishni ham tashlab ketding, seni qidirib topolmadik, — dedi u biroz xo‘rsinib.Jin vaziyatni tushuntirmoqchi bo‘lgandek qo‘l silkitdi:
— Hammasini hozir ichkarida gaplashib olamiz. — Keyin u Risooning yoniga borib, uni mahkam quchoqladi. — Mening kichkina malikam! Sog‘indim seni. Tog‘am kechagi voqealarni aytib berdi, ancha qo‘rqitibsan-ku bizni? Hozir yaxshimisan? O‘sha yordam bergan qahramon yigit kim ekan, aytmaysanmi?Suga buni eshitib, beixtiyor kulib yubordi:
— O‘sha yordam bergan "qahramon" men edim, Jin. Risoo sening singling ekanligi xayolimga ham kelmabdi!Jin hayratdan qoshlarini chimirdi, keyin esa kutilmagan tasodifdan xursand bo‘lib ketdi:
— Rostdanmi? Senga katta rahmat, do‘stim. Singlimga g‘amxo‘rlik qilganing uchun sendan qarzdorman.Suga "Hechqisi yo‘q, do‘stlar shuning uchun kerak," degandek ishora qildi. Risoo esa bir chetda turib, hayotida eng muhim bo‘lgan ikki inson — o‘zining qat’iyatli akasi va uning qalbini larzaga keltirayotgan "muzdek" sherigi qanday qilib qadrdon do‘st bo‘lib chiqqanini tushunolmay hayron edi. Bu go‘yo u yozayotgan hikoyalardagi kutilmagan burilishga o‘xshardi.Jin vaziyatni sezib, Risooning sochlarini silab qo‘ydi:
— Bo‘ldi, hayron bo‘laverma, keyinroq batafsil gaplashamiz. Qani, bor-chi, bizga shirin qahva tayyorlab kel, — dedi u yumshoq ovozda.Ular uchalasi shinam va hashamatli uy ichkarisiga kirishdi. Risoo oshxona tomonga yo‘l olarkan, ortiga o‘girilib, bir-biri bilan qizg‘in gaplashib ketayotgan Jin va Sugaga qarab qo‘ydi. Uning ichida allaqachon yangi bir hikoya varaqlari ochila boshlagan edi.

Qahva hidi butun xonaga yoyildi. Jin va Suga o‘tgan yillar, o‘qishni tashlab ketish sabablari va hayotning kutilmagan zarbalari haqida uzoq suhbatlashishdi. Suga do‘stining naqadar og‘ir mas’uliyatni — ham katta kompaniyani, ham singlisini yolg‘iz o‘zi oyoqqa turg‘izishni o‘z zimmasiga olganini tushundi. Jin esa ota-onasidan ayrilgan o‘sha kundan keyin Risoo uchun ham ota, ham ona, ham aka bo‘lishga majbur bo‘lganini aytib berdi.Suga do‘stining hikoyasini tinglar ekan, Risooning nima uchun dunyodan shunchalik uzilib qolganini endi butunlay anglab yetdi.Shu payt Risoo qo‘lida qahva solingan patnis bilan xonaga kirdi. U hali ham biroz hayron va tortinchoq edi. Jin buni sezib, yuzida samimiy tabassum bilan singlisiga yuzlandi:— Risoo, kel, o‘tir yonimizga. Boya biz shoshilib qoldik, — dedi Jin qahvani olar ekan. — Mana bu yigit, men senga ko‘p gapirgan qadrdonim — Min Suga. U moliya sohasida ham, psixologiyada ham eng iqtidorli talabalardan biri. Biz birinchi kursda birga o‘qiganmiz. To‘g‘risi, u senga universitetda sherik bo‘lganidan hozir ko‘nglim juda xotirjam bo‘ldi.Suga Risooning ko‘zlariga tik qaradi. Endi u qizga shunchaki loyiha sherigi yoki tasodifiy tanish sifatida emas, balki qadrli insonining singlisi va qalbi jarohatlangan nozik bir yozuvchi sifatida boqardi.— Biz rasman tanishib bo‘lganmiz, Jin, — dedi Suga ovozini biroz pasaytirib, — lekin sen aytgancha emas. Biz bugun hamkorlikda bir sirlarni o‘rganishni boshladik.Risoo Suganing ko‘zlaridagi o‘sha iliq va tushunishga to‘la nigohni ko‘rib, ichida allaqachon unga nisbatan ishonch uyg‘onayotganini his qildi.— Akam sizni juda ko‘p maqtagan edilar, — dedi Risoo sekin, — lekin o‘sha mashhur Suga siz ekanligingizni bilmaganman.Kechki suhbat juda samimiy o‘tdi. Ammo aynan shu paytda uyning tashqarisida tormoz ovozi eshitildi. Bu Jimin edi. U Jinning kelganini eshitib, yetib kelgandi, lekin darvoza oldida Suganing mashinasini ko‘rib, yuzi bir zumda o‘zgardi.

Jiminning kirib kelishi bilan xonadagi iliq muhitga go'yo sovuq shabada kirdi. Risoo eshikni ochishi bilan Jiminning shubhali va o'tkir nigohiga duch keldi.— Jin akam keldimi? — so'radi Jimin, ovozida qat'iyat bilan. — Tashqaridagi mashinaga qaraganda, bizda boshqa mehmon ham bor shekilli?Risoo biroz tortinib: "Ha, shunday..." deb javob berishga ulgurdi, xolos. Jimin vaziyatdan foydalanib, xonada hech kim yo'qligida Risooni kutilmaganda mahkam quchoqlab oldi va uning yuzlaridan qayta-qayta o'pdi. Bu Jiminning o'ziga xos "egalik" qilish usuli edi.— Aka! Nima qilyapsiz? Qo'ying! — Risoo norozi bo'lib, uning quchog'idan chiqishga urindi. Uning uchun bu yaqinlik hozir juda noqulay edi, ayniqsa Suga ichkarida o'tirgan bir paytda.— Shunchaki... sog'indim, — dedi Jimin beparvogina va hech narsa bo'lmagandek ichkariga, Jin va Suga o'tirgan xonaga qarab yurdi.Jin va Jimin xuddi yaqin aka-ukalardek quchoqlashib so'rashishdi. Jin Jiminning bu oila uchun naqadar qadrli ekanini bilar edi. So'ng Jin qo'li bilan Sugani ko'rsatdi:— Jimin, tanishib qo'y, bu mening qadrdon do'stim — Min Suga. Universitetda birga o'qiganmiz. Bugun u Risooni uyga tashlab qo'yishga yordam berdi, — dedi Jin xushkayfiyat bilan.Jimin Sugaga qarab, sovuq jilmaydi. U bu yigitni bugun institutda ko'rganini, u bilan dahanaki jang qilganini Jinning oldida aytib o'tirmadi, lekin uning nigohlari: "Demak, sen Jin akamning do'stisan, lekin baribir Risoodan uzoqroq yur" degandek ma'noni anglatardi.Suga esa bosiqlik bilan o'rnidan turdi va Jiminning ko'zlariga tik qaradi:
— Tanishganimdan xursandman, Jimin, — dedi u, uning ovozida ham o'ziga xos bir ogohlantirish bor edi.Xonada g'alati bir "uchburchak" paydo bo'ldi: Jin — hammani yaxshi ko'radigan mezbon, Jimin — haddan tashqari rashkchi himoyachi va Suga — endigina Risooning dunyosiga kirib kelayotgan sirli psixolog.

Suga o‘rnidan turib, bu "oilaviy" va biroz noqulay muhitdan uzoqlashmoqchi bo‘ldi. Ammo aynan shu lahzada Risoo qo‘lida issiq ovqatlar bilan xonaga kirdi.— Hoy, qayerga? Ovqatlanib, keyin keting, — dedi Risoo uydagilarga xos samimiylik bilan.
Jin ham do‘stini to‘xtatdi: — Ha, Suga, shunday qilsang yaxshi bo‘lardi. Biz hali to‘yib gaplashmadik.Kutilmaganda Jimin ham o‘zini muloyim ko‘rsatib, "Keyinroq ketarsan," deb qo‘shib qo‘ydi. Suga biroz ikkilanib turdi-da, "Xo‘p," deya yana joyiga o‘tirdi. Biroq u o‘tirishi bilan Jiminning "namoyishi" boshlandi.— Kel, bu yoqqa o‘tir, — dedi Jimin Risooga joy ko‘rsatib.
Risoo o‘tirishi bilan Jimin go‘yo yosh bolani parvarish qilayotganidek, ovqatni qoshiqda olib, Risooning og‘ziga tuta boshladi. Risoo biroz uyalsada, buni odatdagidek qabul qildi. Jin bu manzaraga indamay, jilmayib qarab turardi. Chunki Risoo ota-onasidan ayrilgach, uzoq vaqt ovqat yemay qo‘yganida, uni faqat Jimin mana shunday usul bilan hayotga qaytargan edi.Jin Suganing yuzidagi g‘alati ifodani va noqulaylikni sezib, uning qulog‘iga pichirladi:
— E’tibor berma ularga. Risoo biroz injiq, Jiminning qo‘lidan ovqatlanishga o‘rganib qolgan. Bu uning uchun xotirjamlik belgisi.Suga ichidagi rashk va g‘alayonni zo‘rg‘a jilovladi. U Jiminning bu qadar yaqinligini ko‘rib, darsda Risoo bilan o‘zi o‘tkazgan o‘sha qisqa lahzalarni esladi. U bor e’tiborini Risoo tayyorlagan mazali ovqatga qaratdi va asablarini bosish uchun uni "paqqos" tushira boshladi. Ovqat chindan ham juda mazali edi — xuddi Risooning o‘zi kabi kutilmagan va yoqimli.Suga ovqatlanar ekan, ko‘z ostidan Risooga qaradi. Qiz Jiminning qo‘lidan ovqat yeyotgan bo‘lsa-da, uning nigohlari bir necha bor Sugaga to‘qnash keldi. Bu qarashlarda qandaydir "uzr so‘rash" yoki "bu shunchaki odat" degan ma’no bordek edi.

Suganing yuragi duk-duk urib ketdi. Risooning yuzini ko'targanida, ularning nigohlari to'qnashdi, nafaslari bir-biriga urildi. Suga bir lahza uning lablariga termulib qoldi, ammo Risooning hali ham nozik ekanini va bu qadam uni cho'chitishi mumkinligini anglab, o'zini tiyib oldi. U qizning peshonasidan ohista, mehr bilan o'pib qo'ydi.— Men ketdim. Yaxshi dam ol, ertaga institutda ko'rishguncha, — dedi u pichirlab.Ammo u mashina eshigini ochmoqchi bo'lganida, Risooning kutilmagan gapi uni to'xtatdi:
— Biznikida qoling...Suga hayratdan qotib qoldi: — Nima?— Tushunmadingizmi? — Risoo uning ko'zlariga mungli tikildi. — Nimagadir ko'nglim g'ash, iltimos... qoling. Akamga o'zim aytaman.Suga Risooning nigohidagi o'sha cheksiz qo'rquv va tushdagi xavotirni sezdi. U qizni yolg'iz qoldirolmasdi.
— Xo'p, — dedi u sekin.Risoo go'yo qimmatli narsasini topib olgandek, Suganing qo'lidan tutib, uni ichkariga sudrab kirdi. Mehmonxonada o'tirgan Jin va Jimin bu manzarani ko'rib, hayratdan o'rinlaridan turib ketishdi.— Suga? Sen... — Jin gapini boshlashga ulgurmay, Risoo gapni bo'ldi:
— Men uni ko'ndirdim! Suga bugun biznikida qoladi!Jin singlisining bunday qat'iyatidan hayron bo'lib, unga savolli qaradi. Risoo akasini chetroqqa tortib, tunda ko'rgan o'sha dahshatli tushini — Suganing avariyaga uchraganini aytib berdi. Jin singlisining nega bunchalik bezovta bo'layotganini tushundi. U Sugaga qarab samimiy jilmaydi:— Yaxshi qilibsan, Risoo. Qani, Suga, yur, mehmonlar uchun tayyorlangan xonani senga ko'rsataman.Jimin esa bu qarordan mutlaqo norozi edi. U Suganing bu uyda qolishini hazm qilolmay:
— Unda men ham shu yerda qolaman! — deb e'lon qildi.Risoo kulib yubordi: — Bizda jami uchta xona bo'lsa, siz qayerda yotasiz? Ko'chadami?Jimin qaysarlik bilan: — Yo'q, sen bilan yotaman! — deb qattiq hazil qildi.Jin Jiminning yelkasiga sekin urib qo'ydi: — Jimin, haddingdan oshma! Qanday uyatsiz bolasan-ey, — dedi u kulib. — Yuringlar, hammaning joyini ko'rsataman.Shunday qilib, Jin, Suga va Jimin mehmonlar yotoqxonasiga yo'l olishdi. Xonada uchta yigit yolg'iz qolishdi. Bu tun chindan ham juda qiziqarli va ziddiyatli o'tishi aniq edi.

Jin xonadagi ikkita alohida karavotga ishora qilib, "Xullas, yigitlar, sizlar shu yerda yotasizlar," dedi.Suga minnatdorchilik bildirib, "Rahmat, Jin," deb joylashmoqchi bo‘ldi. Ammo Jimin tinch tura olmadi. U ataylab Suganing asabiga tegish uchun kulib:
— Rahmat-u, lekin men baribir Risoo bilan uxlashni istayman, — dedi u ko‘zlarini qisib.Jin Jiminning bu gapidan "shartta" uning yelkasiga urdi:
— O‘le, farosatsiz! Qachondir senga bunga ruxsat berganmidim? Ota-onamiz yo‘qligida unga aka bo‘lishimiz kerak, sen bo‘lsang nimalarni o‘ylaysan! — deb ovozini balandlatib hazillashdi.Suga karavotiga o‘tirib, bu manzaradan zavqlanganicha kulib yubordi:
— Jimin uyatsiz ekanligini institutda ilk bor ko‘rganimdayoq sezgandim, endi bunga ishonchim komil bo‘ldi!Jin va Suga bir-birlariga "besh" tashlab, Jiminning ustidan kulishda davom etishdi. Jimin esa o‘zini oqlagandek: "Unday emas, shunchaki hazillashdim-ku!" deya tirjayib turardi.Shu payt eshik sekin ochilib, Risoo uch kishilik salqin sharbat solingan patnis bilan kirdi. U yigitlarning sho‘x kulgisini eshitib, ichkaridagi vaziyat biroz tinchiganidan xursand bo‘ldi. Patnisni stol ustiga ohista qo‘ydi-da, yigitlarga bir-bir qarab:
— Mana, sharbat ichib olinglar. Yaxshi dam olinglar, — dedi-yu, uyalibgina chiqib ketdi.Risoo chiqib ketishi bilan xonada yana o‘sha yigitlarga xos samimiy, ammo biroz raqobatli muhit qoldi. Sharbatlarni ichisharkan, Suga Jiminning Risoo haqidagi har bir gapi hazil bo‘lsa-da, uning zamirida kuchli tuyg‘u borligini his qilib turardi.

Tun yarmi. Uy ichi sukunatga g‘arq bo‘lgan, faqat devordagi soatning bir maromdagi chiqillashi eshitilardi. Suga o‘ziga notanish bo‘lgan bu xonada negadir uxlolmay, bezovta bo‘laverdi. Oxiri tashnalik ustun kelib, sekin xonadan chiqdi va oshxonaga tushdi.Oshxonadagi xira chiroq ostida bir manzara uni to‘xtashga majbur qildi: Risoo stol atrofida o‘tirgancha, ko‘zlari yarim yumilgan holda, uyqusirab mandarin archiyotgan edi. Uning oldida allaqachon bir necha mandarin po‘choqlari uyulib qolgan. Suga bu holatni ko‘rib, beixtiyor jilmaydi va past ovozda hazillashdi:— Sen mandarinxo‘r vampirmisan deyman? Uxlasang nima qiladi? — dedi u qizning yoniga yaqinlashib.Risoo cho‘chib tushib, og‘zidagi mandarin bo‘lagini yutishga urinar ekan, shartta ortiga o‘girildi. U qorong‘uda kelgan kishini Jimin deb o‘ylagan edi, ammo Suganing o‘tkir nigohlarini ko‘rgach, uyalganidan yuzlari mandarin po‘chog‘idek qizarib ketdi. U shoshgancha og‘zidagini chaynab yutdi-da, o‘rnidan turdi.— Suv... suv ichmoqchi bo‘lib chiqdingizmi? Hozir, hozir beraman, — deya bokalga suv to‘ldirib, Sugaga tutdi.Suga suvni olib, stolga o‘tirdi. Uning nigohi jiddiylashdi, lekin ovozida iliqlik bor edi:
— Rahmat, mandarinxo‘r. Senga bir savol bor... Jimin senga chindan kim bo‘ladi? — Suga bu savolni berishni kechadan beri kutayotgan edi.Risoo hayrat bilan Sugaga tikildi, so‘ng ishonch bilan javob berdi:
— Akam... Men uni faqat akam sifatidagina ko‘raman, xolos. Boshqa hech nima emas, — dedi u qat’iy ohangda.— Aniqmi? — Suga uning ko‘zlariga sinovchan boqdi.
— Aniq va tiniq! — Risoo bu savoldan kulib yubordi.Suga yengil tin olib, stol ustidagi mandarinlardan birini oldi-da, uni chaqqonlik bilan archishni boshladi. So‘ng bir bo‘lagini shundayligicha og‘ziga soldi. Buni ko‘rgan Risoo kıkır-kıkır kulib qo‘ydi:
— O‘zingiz ham mandarinxo‘rlikda mendan qolishmas ekansiz-ku!Suga ham unga jo‘r bo‘lib kuldi. Shu lahzada ular o‘rtasidagi barcha devorlar, o‘sha loyihalar-u qoidalar yo‘qolgandek edi. Faqat tun, mandarin hidi va ikki insonning samimiy kulgisi qolgandi.— Bilasanmi, — dedi Suga mandarinni chaynar ekan, — sening bu "vampir"lik odating menga yoqdi. Balki loyihamizdagi Noil ham tunda mandarin yeyishni yaxshi ko‘rar?

Risooning kutilmagan bu gapidan so‘ng oshxonadagi havo birdaniga o‘zgardi. Qiz o‘zi sezmagan holda ichki hislarini, balki o‘sha yashirin yozuvchi "R.S."ning xayollarini tiliga ko‘chirib yuborgan edi.— Balki shundaydir... lekin unga bundanda ko‘proq qulupnay ta’mli lablar yoqadi, — dedi-yu, Risoo nima deb yuborganini anglab, shartta og‘zini qo‘li bilan yopdi. Uning ko‘zlari hayrat va uyatdan katta-katta bo‘lib ketdi.Suga bu gapdan so‘ng bir necha soniya qotib qoldi. Uning nigohi beixtiyor qizning lablariga tushdi, so‘ng yuzida o‘sha o‘ziga xos, biroz ma’noli jilmayish paydo bo‘ldi.— Lablar? — dedi Suga ovozi biroz xirillab. — Agar o‘sha lablardan qulupnay emas, mandarin ta’mi kelsachi? Unda nima bo‘ladi?Risoo bu gapdan so‘ng butunlay yonib ketgudek qizardi. U ortiq bu yerda qola olmasligini tushundi. Shoshilib o‘rnidan turdi-da, kursini ham tushirib yuborayozdi.— Yaxshi dam oling! Men uxlashga ketdim! — deb pichirladi-yu, xonasi tomon xuddi birov quvlayotgandek yugurib ketdi.Suga uning ortidan qarab qolarkan, ilk bor o‘zini loyiha sherigi emas, balki bu qizning qalbini zabt etishni istayotgan oddiy bir yigitdek his qildi. U ham mandarinning so‘nggi bo‘lagini yedi-da, shirin o‘ylar bilan o‘z xonasi tomon yo‘l oldi.Ertasi kuni institutda ularni mutlaqo boshqacha kayfiyat va yangi voqealar kutib turardi. Uydagi barcha chiroqlar o‘chdi, tun o‘zining sehrli sukunati bilan hammani shirin uyquga g‘arq qildi.

Tong otib, quyosh nurlari derazadan mo‘ralay boshlaganida, hamma uxlar edi. Faqat Jin odatdagidek hammadan oldin uyg‘ondi. U pishiq va tartibli yigit sifatida mehmonlari va singlisi uchun shohona nonushta tayyorlashga kirishdi. Oshxonaga kirganida esa, stol ustidagi mandarin po‘choqlarini ko‘rib, bittasini qo‘liga oldi va ma’noli jilmayib qo‘ydi. U tunda kimlardir bu yerda "uchrashuv" o‘tkazganini darrov sezdi.Birozdan so‘ng Jimin va Suga uyqusirab xonadan chiqishdi. Jimin tunda nima bo‘lganidan mutlaqo bexabar edi, u faqat yaxshi uxlaganidan mamnun ko‘rinardi.— Hayrli tong, yigitlar! — dedi Jin qovurilgan tuxum va issiq nonlarni stolga qo‘yarkan. — Suga, tunda suv ichishga tushmadingmi? Mandarinlarimiz kamayib qolibdi...Suga kutilmagan bu savoldan biroz o‘ngaysizlandi, lekin o‘zini bosiq tutib:
— Ha, biroz chanqagan edim, — deb qo‘ya qoldi.Jimin esa hech narsani sezmay, ishtaha bilan nonushtaga yopishdi:
— Men esa toshdek uxlabman! Hech narsani eshitmabman.Eng oxirida Risoo xonasidan chiqib keldi. Uning ko‘zlari hali ham uyquga to‘la, yuzlari esa kechagi gaplaridan keyin biroz qizargan edi. U Sugaga qarashga botinolmay, sekin stol chetiga o‘tirdi.— Hayrli tong, mandarinxo‘r vampir, — dedi Suga past ovozda, faqat qiz eshitadigan qilib.Risoo seskanib tushdi va akasi Jinning unga qarab turgan o‘tkir, ammo mehribon nigohiga duch keldi. Jin hamma narsani tushunib bo‘lgandi, lekin Jiminning oldida buni sir tutishga qaror qildi.— Qani, hammangiz ovqatlaninglar, — dedi Jin kulib. — Bugun loyihangizni bitirishingiz kerak, shunday emasmi? Risoo, sening "qulupnayli" lablar haqidagi hikoyang qanday ketyapti?Bu gapdan so‘ng Risoo choyini ichayotgan joyida tiqilib qolayozdi. Suganing esa lablarida o‘sha kechagi sirlilik aks etdi. Faqat Jimin "Nima qulupnay?" deb hayron bo‘lib qoldi.

Risoo uyalibgina kulib qo‘ydi:
— Aka, birinchi marta romantik janrda hikoya yozishim edi, endi ustimdan kulishingiz shartmi? — dedi u qizargancha akasiga qarab.Jin esa kulib, taslim bo‘lgandek qo‘llarini ko‘tardi:
— Ha, mayli, men hech narsa demadim. Romantikang omon bo‘lsin!Nonushtadan so‘ng hamma yo‘lga hozirlandi. Jinning rejasiga ko‘ra, u Sugaga yo‘l ochib berishi kerak edi.
— Jimin, mashinangda meni ishxonaga olib borib qo‘y, o‘qishing ham yaqin-ku, — dedi Jin qat’iy ohangda.
Jimin biroz ikkilanib turdi-da, rozi bo‘ldi. Suga ham mashinasini o‘t oldirib, chiqishga tayyor turardi.— Suga, mayli, yaxshi bor, loyihada omad! — dedi Jin.
— Xo‘p, senga ham omad, — deb javob berdi Suga mashinaga o‘tirmoqchi bo‘lib.
Shu payt Jin xuddi hozirgina esiga tushgandek so‘radi:
— Suga, Risooni ham o‘zing bilan olib ketasanmi? Baribir bir joyga borasizlar-ku.— Ha, albatta, olib ketaman, — dedi Suga ich-ichidan xursand bo‘lib.
Jimin esa buni eshitib, darrov e’tiroz bildirdi:
— Risoo ham biz bilan ketsin! Men tashlab o‘taman!
— Yo‘q, biz kechikib qolamiz, yuraver, — deb Jin Jiminni mashinaga o‘tqazdi va ular darvozadan chiqib ketishdi.Risoo yugurib chiqib akasini kuzatib qolmoqchi edi, lekin ulgurmadi. U darvoza oldida biroz dovdirab turib qolganida, Suga mashina eshigini ochib, unga qarab jilmaydi:
— Qani, "romantik yozuvchi", mashinaga o‘tir. Kechikib qolmaylik.Risoo Suganing mashinasiga o‘tirdi. Endi ular yo‘lda butunlay yolg‘iz edilar. Mashina ichida kechagi mandarin hidi ham, o‘sha qulupnayli gaplar ham havoda muallaq turgandek edi.

Mashina shahar ko‘chalari bo‘ylab silliq harakatlanar ekan, Suganing telefoni kutilmaganda jiringlab qoldi. U ekranga qarab, biroz jiddiylashdi va qo‘ng‘iroqqa javob berdi:— Salom, aka, — dedi u ovozini biroz pastlatib.Risoo "aka?" degan so‘zni eshitishi bilan Sugaga hayratlanib qaradi. U Suganing ham akasi borligini bilmas edi. Telefondan baland va yoqimli ovoz eshitildi:— Ha, Suga, qayerdasan? Onam sendan xavotir oldi, kechasi bilan uyga kelmading, — dedi akasi biroz tanbeh ohangida.— Men do‘stimnikida qolgan edim, hammasi joyida, — deb javob berdi Suga Risooning borligini sezib, biroz qisqa qilib.— Xo‘p, bugun uyga kel. Esingdami, bugun qanday kun? — deb so‘radi akasi ma’noli qilib.Suga gapni bo‘lib, "Ha, esimda, albatta boraman," dedi-da, telefonini o‘chirdi. Mashina ichiga yana sukunat cho‘kdi. Risoo chidab turolmay so‘radi:— Akangiz bormi? Men sizni yolg‘iz farzand deb o‘ylagan edim.Suga jilmayib, ruldagi qo‘llarini biroz bo‘shatdi:
— Ha, akam bor. Ismi Kim Nam Jon . U mendan ancha farqli, lekin juda mehribon. Bugun esa oilamiz uchun muhim kun, onamning tug‘ilgan kunlari. Shunga hamma yig‘ilyapti.

— Akamning familiyasi onamning familiyasida — Kim Namjoon. Onam shuni xohlaganlar, — tushuntirdi Suga xotirjamlik bilan. — U juda bilimdon va jiddiy inson, senga yoqadi deb o'ylayman.Risoo "Kim" familiyasini eshitib, beixtiyor akasi Jinni va o'zining familiyasini esladi.
— Ismi juda chiroyli ekan. Namjoon va Suga... Sizlar chindan ham bir-biringizga o'xshamas ekansizlar, — dedi Risoo o'ychan ohangda.

Risoo Suganing oilasi haqida birinchi marta eshitayotgani uchun qiziqishi ortdi. Lekin shu bilan birga, Suganing o‘z dunyosi, o‘z mas’uliyatlari borligini his qilib, ichida g‘alati bir xijolatlik paydo bo‘ldi.— Onangizning tug‘ilgan kunlari bo‘lsa, men sizni loyiha bilan ushlab qolmayman, — dedi Risoo sekin.

Suga mashinani institut avtoturargohiga to'xtatdi. U o'rnidan jilishga shoshilmasdan, Risooga jiddiy nigoh bilan yuzlandi:
— Onamning tug'ilgan kunlari munosabati bilan uyimizda kichik ziyofat bo'ladi. Namjoon akam ham, onam ham men bilan birga ishlayotgan o'sha "sirli adabiyotshunos"ni ko'rishni juda xohlashyapti. Nima deysan? Borasanmi?Risoo bir zumga nima deyishni bilmay qoldi. Namjoondek jiddiy akasi bo'lgan xonadonga borish, ustiga-ustak Suganing onasi bilan tanishish... bu loyihadan ancha jiddiyroq tuyulardi.— Lekin... Jimin aka va Jin akam nima deyishadi? Ular ruxsat berisharmikan? — so'radi Risoo xavotir bilan.Suga uning qo'lidan ohista tutdi:
— Jin bilan o'zim gaplashaman, u meni taniydi-ku. Jiminni esa... Yuna orqali hal qilamiz. Muhimi, sen o'zing xohlaysanmi?Risoo Suganing issiq kaftini his qilar ekan, kechagi "qulupnay ta'mli lablar" haqidagi gapi yodiga tushdi va yuragi tez urib ketdi. U o'z qo'rquvlarini engib, Sugaga ishonishga qaror qildi.— Mayli... Agar akam ruxsat bersa, boraman, — dedi u sekin jilmayib.Ular mashinadan tushib institut binosiga kirib borishdi. Ammo yo'lakda ularni kutib turgan Yunaning yuzi biroz tashvishli edi. U yugurib kelib, Suganing qulog'iga nimalardir deb pichirladi.

Yuna Risoo bilan salomlashib tezda universitet ichkarisiga yugurdi. Yuna sinfiga shoshib ketganidan so'ng, Risooning ko'ngliga g'alati bir shubha oraladi. Suganing telefoni tinmas, u kim bilandir qizg'in yozishar, ekranda esa "Yuna" ismi porlab turardi.Risoo ich-ichidan bir narsani his qildi — bu rashk edi. U Sugaga va uzoqdan ko'rinib turgan Yunaga qarab: "Ular chindan ham chiroyli juftlik bo'lishardi, bir-biriga mos," deb o'yladi va beixtiyor kayfiyati tushib ketdi. U Suganing unga qilayotgan barcha yaxshiliklari shunchaki do'stona yoki loyiha uchun deb o'ylay boshladi.Aslida esa vaziyat butunlay boshqacha edi. Suga onasining tug'ilgan kuniga Risooni olib borishni qat'iy maqsad qilgan va qizning ustida chiroyli libos bo'lishini xohlagandi. Yuna bilan yozishmalari esa aynan Hanbok (milliy kiyim) haqida edi. Yuna boya Suganing qulog'iga: "Raqamingni ber, libos tayyor bo'lishi bilan manzilni tashlayman," deb pichirlagan edi.Suga Risooning yuzidagi ma'yuslikni sezdi. U qizning nimalarni xayol qilayotganini psixolog sifatida darrov tushundi.— Risoo, — dedi Suga unga yaqinlashib, ovozini pasaytirib. — Xayolingda nimalar aylanyapti, bilmayman-u, lekin adashyapsan. Yuna bilan yozishayotganimning sababi boshqa. Buni bir soatdan keyin bilib olasan.Risoo unga ishonmaydigandek qaradi:
— Menga farqi yo'q... Shunchaki loyihani tezroq tugataylik.Ular kutubxonaga kirib joylashishdi. Oradan roppa-rosa bir soat o'tgach, kutubxona eshigi oldida bir yigit paydo bo'ldi. Uning qo'lida hashamatli quti bor edi. Yigit Sugaga qarab ishora qildi.Suga o'rnidan turib, qutini olib keldi va uni Risooning oldiga qo'ydi.
— Bu nima? — so'radi Risoo hayron bo'lib.
— Ochib ko'r, — dedi Suga jilmayib. — Bu onamning tug'ilgan kuniga kiyib borishing uchun. Yunaning uyidagilar maxsus tayyorlashgan.Risoo qutini ochdi. Ichida nafis, och pushti rangli, shoyi matodan tikilgan juda chiroyli Hanbok turardi. Qiz hayratdan og'zi ochilib qoldi. Suga uni Yuna bilan aynan shu sovg'a ustida gaplashganini endi tushunib yetdi.Shu payt Suganing telefoni yana jiringladi. Bu safar Namjoon (akam) edi.
— Suga, tayyormisizlar? Onam hamma narsani tayyorlab, sizlarni kutyaptilar.

Risoo kiyimini kiyib, pardozdan so‘ng xonadan chiqib kelganida, go‘yo qadimiy koreys ertaklaridagi malika jonlanib qolgandek edi. Suganing ko‘zlari nafaqat quvonchdan, balki hayratdan ham porladi; u Risooning bunchalik go‘zal bo‘lishini tasavvur qilmagandi. Universitet yo‘laklarida hamma ularga termulib qoldi, lekin Suganing o‘tkir nigohi "u faqat menga tegishli" degandek atrofdagilarni tiyib turardi.Minlar xonadoniga yetib kelishganida, barcha kutilmagan mehmonlar — Suga, Risoo va Jin darvoza oldida to‘qnash kelishdi. Ichkariga kirishgach, ularni oqsoqol Janob Min va mehribon yuzli Min xonim kutib olishdi.Janob Min Seokjinning qo‘lini siqib ko‘risharkan:
— Nihoyat, biznes olamining yosh va qat’iyatli vakili bizning uyimizda! — dedi u samimiy hurmat bilan.Min xonim esa Risoodan ko‘zlarini uzolmay qoldi. U qizning kiygan hanboki unga naqadar yarashganini, uning har bir harakatidagi odobni ko‘rib, Suganing nima uchun aynan shu qizni olib kelganini tushunib yetdi. U Risooning nozik qo‘llaridan tutib, uning ko‘zlaridagi o‘sha yashirin ma’yuslikni his qildi.
— Juda odobli qiz ekansan, ko‘rinishingdan ma’lum, — dedi u yumshoq ovozda va uni o‘z yoniga o‘tqazdi.Shu payt eshik shiddat bilan ochilib, xonaga Suganing akasi — Namjoon kirib keldi. Uning egnida jiddiy kostyum, qo‘lida esa onasi uchun katta guldasta bor edi. U ichkaridagi davrani ko‘rib, hayron bo‘lib to‘xtadi.— O, hamma yig‘ilibdi-ku! — dedi Namjoon ovozi jaranglab. — Suga, mehmonlaringni tanishtirmaysanmi?Namjoonning nigohi avval Jinga, so‘ng Suganing yonida o‘tirgan va hanbokda nur taratayotgan Risooga tushdi. U psixolog/moliya sohasida emas, balki intellektual salohiyatda Sugadan ham o‘zib ketadigan darajada o‘tkir nigohli edi. U darrov bu yerda shunchaki loyiha sheriklari emas, balki jiddiyroq tuyg‘ular borligini sezdi.— Salom, men Kim Namjoonman, Suganing "aqlli" akasi, — deb jilmaydi u, yuzidagi kulgi chuqurchalari bilan. — Seokjinni taniyman, lekin bu go‘zal xonim bilan hali tanishmadim.Namjoonning paydo bo‘lishi bilan davra yanada qizidi. Suga esa akasining Risoo haqida nima deyishini intizorlik bilan kutardi.

Xonada ikki xil kayfiyat hukmron edi: bir tomonda erkaklarning jiddiy va salobatli biznes suhbati, ikkinchi tomonda esa ikki ayol qalbining samimiy yaqinlashuvi.Namjoon, Jin, Suga va Janob Min o‘rtasidagi suhbat chindan ham qizib ketdi. Namjoon o‘zining keng dunyoqarashi bilan moliya va strategik boshqaruv haqida gapirar, Jin esa o‘zining biznesdagi tajribasidan kelib chiqib unga munosib javoblar qaytarardi. Suga va Janob Min ham o‘z fikrlari bilan bahsni boyitishardi. Ular go‘yo bir-birini yuz yildan beri taniydigan biznes hamkorlardek ko‘rinardi.Bu orada Min xonim va Risoo bir-birlariga butunlay boshqa bir olamni kashf etishayotgan edi. Min xonim o‘ta sezgir ayol edi; u Risooning har bir so‘zida, hatto nigohlaridagi titroqda ham qizning boshidan o‘tganlarini his qilib turardi.— Risoo, — dedi Min xonim qizning qo‘lini ohista siqib, — Sugadan ko‘p eshitgandim, lekin seni ko‘rib, nima uchun u aynan sen bilan loyiha qilayotganini tushundim. Sening qalbing juda go‘zal ekan.Risoo bu kutilmagan iltifotdan biroz qizardi, ammo o‘zini juda erkin his qila boshladi. U Min xonimga adabiyotga bo‘lgan qiziqishi, yozayotgan hikoyalari (sirli "R.S." ekanini aytmasa-da) va ota-onasi haqida (biroz bo‘lsa-da) gapirib berdi. Min xonim uning yetimlikdagi og‘ir kunlarini eshitib, ko‘zlari yoshlandi va Risooni xuddi o‘z qizidek bag‘riga bosdi.Bu manzara Suganing ko‘zidan chetda qolmadi. U bir tomondan Namjoon bilan bahslashsa-da, ko‘zi doimo Risooda edi. Onasining Risooni bunchalik tez qabul qilishi uning ko‘nglini tog‘dek ko‘tardi.Kechki ovqat vaqti keldi. Hamma shohona bezatilgan dasturxon atrofida jam bo‘ldi. Namjoon qadah ko‘tarib, onasini tabrikladi va kutilmaganda Risooga qarab:— Risoo, — dedi u jilmayib, — Suga menga loyiha haqida aytgandi. "Inson ruhidagi yashirin og'riqlar"... Bu juda murakkab mavzu. Seningcha, inson o‘z og‘rig‘idan qachon butunlay qutuladi?Xonada bir zum sukunat cho‘kdi. Hamma Risooning javobini kutardi.

Risoo kulib: - uning hayotiga yorug`lik olib kirishganda. -deydi.

Risooning javobi Namjoonni hayratda qoldirdi. Uning "Inson hayotiga yorug‘lik olib kirishganda og‘riqlar chekinadi" degan so‘zlarida ham adabiy nafosat, ham hayotiy haqiqat bor edi.— Demak, hayotingga o‘sha yorug‘lik bo‘lib Suga kirsin! — Namjoon qadahini ko‘tarib, ma’noli jilmaydi.Bu gapdan so‘ng xonadagi muhit bir lahzada o‘zgardi. Risooning yuzlari hanbokining rangidan ham to‘qroq qizarib ketdi. Min xonim o‘g‘lini "turtib" qo‘ygan bo‘lsa-da, ich-ichidan bu gapga qo‘shilayotganini ko‘zlaridagi mehrdan bilish mumkin edi.Ziyofat yakunlanib, xizmatchilar dasturxonni yig‘ishtirishga kirishganda, Risoo shunchaki o‘tirib qololmadi. U darrov o‘rnidan turib, xizmatchilarga yordamlashib ketdi. Uning chaqqonligi va o‘zini mehmondek emas, balki uy egasining yaqinidek tutishi Janob Min va Min xonimni hayratga soldi. Boygina tarbiyali va nozik ko‘ringan bu qizning bunday mehnatkashligi Sugaga bo‘lgan ishonchni yanada oshirdi.— Suga, bu qiz chindan ham xazinaning o‘zi ekan, — deb pichirladi Janob Min o‘g‘lining yelkasiga qoqib.Hamma ishlar tugagach, xayrlashish vaqti keldi. Seokjin va Risoo darvoza oldida Minlar oilasi bilan quyuq xayrlashishdi. Min xonim Risooni yana bir bor bag‘riga bosib, "Tez-tez kelib tur, qizim," deb tayinladi.Mashina darvozadan chiqib ketayotganda, Suga darvoza oldida qolib, ularning ortidan kuzatib turardi. Uning nigohida kechagi "muzdek" psixologdan asar ham qolmagan, uning o‘rnini qalbida yorug‘lik paydo bo‘lgan oshiq yigit egallagan edi.Jin va Risoo uyga qaytisharkan, Jin kutilmaganda so‘radi:
— Xo‘sh, Risoo... Namjoonning gapiga qanday qaraysan? Sugani chindan ham yorug‘lik deb hisoblaysanmi?Risoo derazadan tungi Seul chiroqlariga qarab:
— Bilmadim, aka... Lekin u yonimda bo‘lsa, o‘zimni endi yolg‘iz his qilmayapman, — deb pichirladi.Ular uy darvozasi oldiga yetib kelishganida, u yerda asabiy holda u yoqdan-bu yoqqa yurayotgan Jiminning qorasi ko‘rindi. Uning qo‘lidagi telefoni tinmas, yuzidan esa g‘azab yog‘ilardi.

Jiminning g‘azabi va xavotiri hovli havosini og‘irlashtirib yuborgan edi. U Jinning ko‘zlariga tikilib, go‘yo biror sirni ochmoqchidek turganda, vaziyatni Yuna qutqarib qoldi. U sho‘xlik bilan Jiminga yaqinlashib:— Jimin aka, muncha xavotirlisiz? Har holda ular birga bo‘lishgan-ku! — deb Jin tomonga qarab ko‘z qisib qo‘ydi.Jin esa Jiminning rashkini qo‘zg‘atmaslik uchun zudlik bilan improvizatsiya qildi:
— Ha, Jimin... Bugun Risooni "qulupnayxo‘rlik"ka olib bordim. Birinchi marta romantik hikoya yozayotganmish, shunga biroz chalg‘isin dedim. Sizlarga aytish esimdan chiqibdi, — dedi u Risooga qarab ma’noli ko‘z qisib.Jiminning shubhalari biroz tarqagandek bo‘ldi, lekin baribir qovog‘i ochilmadi. Jin suhbatni chalg‘itish uchun amakisining ahvolini so‘radi. Jimin qisqa javob berib, uyga kirishga shaylandi.Yuna esa fursatdan foydalanib, Risooni qo‘ltig‘idan oldi-da, uni zinadan yuqoriga, xonasiga sudradi. Xonaga kirib, eshikni yopishlari bilan Yunaning pichirlashi boshlandi:— Qalay o‘tdi? Suganing onasi qattiqo‘l emasmi? Namjoon akasi bilan tanishdingmi? Tanishuv yaxshi bo‘ldimi? Tezroq aytib ber! — Yuna Risooni savollarga ko‘mib tashladi.Risoo hanbokini ehtiyotkorlik bilan yecharkan, yuzida o‘sha samimiy jilma bilan javob berdi:
— Hammasi ajoyib o‘tdi, Yuna. Min xonim shunaqangi mehribon ayol ekanki... Suganing akasi Namjoon esa... u juda aqlli, bir gap bilan hammani o‘ylantirib qo‘ydi.Pastda esa Jin Jiminni oshxonaga taklif qildi. U Jiminni biroz chalg‘itib, uning e’tiborini boshqa mavzuga burishga harakat qilardi. Biroq Jimin stolga o‘tirarkan, Suganing mashinasini kecha hovlida ko‘rganini va bugun ularning birga ketganini xayolidan o‘tkazib, baribir nimadir "noto‘g‘ri" ekanini his qilib turardi.— Jin aka, — dedi Jimin kutilmaganda, — Suga Risoo uchun shunchaki loyiha sherigimi? Menga nima uchun u juda g‘ayratli bo‘lib tuyulyapti?

Jin javob beradi: - Menga qolsa Sugani Risooga juft sifatida ko`ra olaman u yaqin do`stim va Risooni hurmat qiladi tushunadi ulardan ajoyib juft chiqadi. Jimin achchiq kulib: - Menchi ? - dedi. Jin: - Senga bir gap aytsam uni singil sifatida ko`rishda davom et. U seni faqat akasi deb biladi sevgi aralashtirib uni hayotini chalkashtirma. - dedi. Keyin jimin: - Jin aka tushinaman lekin men uni.. uni... Jin gapni bo`ldi yo`q sen ham ozingga mosini uchratasan iltimos uni qiynama dedi va suvni Jiminga uzatdi.

Jinning gapi Jiminning yuragiga o‘qdek sanchildi. U yillar davomida asrab-avaylagan, sevgisini himoya niqobi ostiga yashirgan tuyg‘ulari bugun yaqin do‘sti tomonidan rad etilgandi. Jin Jiminning ko‘z yoshlarini ko‘rib, uni mahkam bag‘riga bosdi. Bu achchiq, ammo kerakli haqiqat edi.Jimin ko‘z yoshlarini artib, og‘ir tin oldi.
— Hech bo‘lmasa... Risoo bilan yolg‘iz aka-singil bo‘lib gaplashsam maylimi? — deb so‘radi u ovozi titrab.
— Mayli, Jimin. Faqat uning ko‘nglini og‘ritma, — deb javob berdi Jin.Shu payt Yuna Risooning xonasidan chiqdi. Uning yuzida tabassum bor edi, ammo Jiminning jiddiy qiyofasini ko‘rib, indamay pastga tushib ketdi. Jimin chuqur nafas olib, Risooning eshigini sekin taqillatdi va ichkariga kirdi.Risoo deraza yonida o‘tirib, tungi osmonga qarab xayol surardi. Jiminni ko‘rib, jilmaydi:
— Aka? Keling, nega hali uxlamadingiz?Jimin qizning qarshisidagi stulga o‘tirdi. Uning nigohida ham mehr, ham bitmas-tuganmas bir sog‘inch bor edi.
— Risoo... Bugun ancha xursand ko‘rinasan. Suganing uyiga borish senga shunchalik yoqdimi? — deb gap boshladi Jimin ovozini iloji boricha bosiq tutib.Risoo biroz tortinib:
— Ha, uning oilasi juda mehribon ekan. Bilasizmi, birinchi marta o‘zimni ota-onam bor paytdagidek his qildim, — deb javob berdi.Jimin qizning qo‘lini sekin kaftlari orasiga oldi. Bu safar u qizni majburlab o‘pmadi yoki quchoqlamadi. Shunchaki aka kabi mehr bilan ushladi.
— Men senga bir narsani aytmoqchi edim, — dedi Jimin qizning ko‘zlariga tik qarab. — Hayotingda nima sodir bo‘lishidan qat’i nazar, kim sening "yorug‘liging" bo‘lishidan qat’i nazar... Men doimo sening orqangda bo‘laman. Agar u seni xafa qilsa yoki ko‘zyoshing to‘kilsa, birinchi bo‘lib meni yoningda ko‘rasan. Tushundingmi?Risoo Jiminning bu gaplaridan uning ichidagi g‘alayonni sezdi. U Jiminning qo‘lini siqib qo‘ydi:
— Rahmat, aka. Siz mening eng yaqin himoyachimsiz.Jimin jilmaydi, ammo bu jilmayish ortida ulkan bir voz kechish bor edi. U o‘z sevgisini Risooning baxti uchun qurbon qilishga qaror qilgandi.

Jimin xonadan chiqishi bilan go‘yo uning ichidagi bardosh devori quladi. U eshik ortida devorga suyanib, sekin yerga tizzaladi. Shu paytgacha qalbida asrab kelgan, hatto o‘zidan ham yashirgan o‘sha umid uchquni endi so‘ngan edi. U yuzini kaftlari bilan yopib, achchiq-achchiq yig‘lab yubordi. Bu nafaqat rashk, balki yillar davomida kutilgan baxtdan butunlay voz kechishning iztirobi edi.Buni uzoqdan kuzatib turgan Yuna yugurib keldi va akasining yoniga cho‘kkaladi. Uning ko‘zlari ham yoshga to‘lgan edi.
— Aka, o‘zingizni qo‘lga oling... — dedi u yumshoq ovozda, Jiminning yelkasidan tutib. — Uni qattiq sevganingizni bilaman, lekin bu dunyoda amalga oshmaydigan, faqat tushlarda qoladigan narsalar ham bor ekan. Shunchaki uning baxtidan tasalli topishga harakat qiling.Jimin Yunani mahkam quchoqlab, yelkasiga bosh qo‘ydi.
— Lekin bilasanmi, Yuna... sevganingdan, butun hayoting mazmuni bo‘lgan insondan ayrilish — bu naqadar katta azob! Men uni o‘zimdan ham ko‘proq asragan edim...Yuna akasining sochlarini silab, ovuta boshladi:
— Akajon, iltimos, buncha tragediya kerak emas. Risoo biz uchun begona emas, u bizning bir bo‘lagimiz. Uni sevikli yor sifatida emas, balki shirin bir singlingizdek ko‘ring, tamom. Shunda o‘zingizga ham, unga ham oson bo‘ladi.Jimin chuqur tin olib, Yunaning ko‘zlariga qaradi. Uning yuzida mahzun bo‘lsa-da, samimiy bir jilmayish paydo bo‘ldi.
— Xo‘p, singiljon... Sening aytganingcha bo‘la qolsin.Janob Jin yo‘lakning narigi chetida turib, bu manzarani kuzatarkan, yigitlarning kelishib olganidan, Jiminning o‘zini jilovlaganidan mamnun bo‘ldi. U sekin yaqinlashib, Jiminning qo‘lidan tutdi:
— Yur, dam olaylik. Bugun hammamiz uchun og‘ir va uzun kun bo‘ldi.Yuna esa akasini kuzatib qo‘ygach, yana qaytadan Risooning xonasiga kirdi. U do‘stining tinchgina uxlab qolganini, yuzida esa uzoq yillik og‘riqlardan so‘ng ilk bor osoyishtalik hukm surayotganini ko‘rdi. Yuna uning yoniga yotarkan, ichida Sugaga minnatdorchilik bildirdi.Uyni tun zulmati va og‘ir sukunat egalladi. Faqat deraza ortidagi shamol va uydagilarning osoyishta nafasi eshitilardi. Bu tun ko‘p narsani o‘zgartirdi: kimdir sevgisidan voz kechdi, kimdir esa hayotidagi o‘sha kutgan "yorug‘ligini" topdi.

Yakshanba tongi parkdagi daraxtlar orasidan sizib kirayotgan mayin quyosh nurlari bilan boshlandi. Kechagi og‘ir tuyg‘ular va uzoq suhbatlardan so‘ng, bu yangi kun hamma uchun biroz taskin va yangi umidlar olib keldi.Suga ertalabdan Risooning raqamini terdi. Uning maqsadi loyihani yakunlash bo‘lsa-da, qalbining tubida shunchaki qiz bilan ochiq havoda vaqt o‘tkazish istagi bor edi. Risoo taklifni eshitib, kutilmaganda hayajonlandi va rad etishga bahona topolmadi. U darrov Yunani uyg‘otdi:
— Yuna, tur tezroq! Bugun biz parkka boramiz, Suga va Namjoon aka bizni kutishyapti!Yuna "Namjoon" ismini eshitishi bilan uyqusi tarqab, o‘rnidan sapchip turdi. U Namjoonni birinchi ko‘rgandayoq uning o‘tkir zehniga va salobatiga maftun bo‘lgan edi. Qizlar shoshilib tayyorlana boshlashdi.Pastda esa Jin va Jimin nonushta qilishayotgan edi. Risoo tayyorlagan shirin qahva va nonushtani ko‘rib, Jiminning qalbida kechagi achchiq yoshlardan so‘ng iliq bir mehr uyg‘ondi. U endi Risooni chindan ham faqat singlisidek, hayotini yorituvchi bir kichik malikadek ko‘rishga ahd qilgan edi.Risoo xonasiga chiqib ketgach, yuqoridan Yuna o‘ziga juda yarashgan, havorang nozik ko‘ylakda tushib keldi.
— Qayoqqa otlandilaring? — deb so‘radi Jin hayron bo‘lib.
— Risoo aytmadimi? Suga va Namjoon aka bizni parkka taklif qilishdi, — dedi Yuna ko‘zlari porlab.Shu payt Risoo ham chiroyli kiyinib tushib keldi:
— Ha, aka, hozir aytmoqchi edim. Biz loyiha ustida ishlashimiz kerak.Jimin Yunaga savolli qarab, uning hayajonini sezdi. Risoo buni payqab, Jiminning yoniga keldi:
— Jimin aka... Yunaga imkon bering. Balki bu uning haqiqiy baxtidir?Jimin chuqur xo‘rsinib, Jinga qaradi. Jin esa do‘stining yelkasiga qoqib kuldi:
— Vaqti keldi, Jimin.Jimin kulib javob berdi:
— Eh... Demak, ikkimiz ham o‘z bog‘imizdagi eng chiroyli gullarni boshqa bog‘bonlarga topshirar ekanmiz-da?Ular kulishib nonushtani tugatishdi. Risoo va Yuna hayajon bilan parkka yo‘l olishdi. Parkning markazida, katta chinor daraxti ostida Suga va Namjoon ularni kutib turishardi. Namjoon qo‘lida qandaydir kitob, Suga esa odatdagidek bosiq va o‘ychan edi. Bu yakshanba nafaqat loyihaning yakuni, balki to‘rtta qalbning bir-biriga yana bir qadam yaqinlashishi bo‘lishi aniq edi.

Parkning eng chekka, eski chinorlar soyasiga yashiringan sokin burchagida Suga va Risoo loyiha ustida ishlash uchun o‘tirishdi. Atrofda faqat qushlarning sayrashi va uzoqdan eshitilayotgan bolalarning sho‘x kulgisi eshitilardi.Suga bloknotini ochib, Risooning ko‘zlariga jiddiy, ammo juda mayin nigoh bilan boqdi.
— Risoo, kel, bugun loyihaning kulminatsiyasini tugatamiz. Noil o‘z og‘riqlaridan qutulishi uchun nima qilishi kerak? — deb so‘radi u.
Risoo biroz o‘yga toldi-da, pichirlab javob berdi:
— U o‘zini anglaydigan va uning sukutini ham eshita oladigan insonni topishi kerak. Faqat o‘shanda uning ichidagi muzlar eriydi.Suga kutilmaganda bloknotni chetga surib, Risooning nozik barmoqlaridan tutdi.
— Bilasanmi, — dedi u ovozi biroz xirillab, — men bu loyihani shunchaki institut uchun boshlagandim. Lekin hozir tushunyapman-ki, men Noilning emas, seni — Kim Risooning dunyongni o‘rganishni istayman. Sening mandarinxo‘rligingni, qulupnayli xayollaringni va o‘sha bloknotingdagi har bir so‘zni... Risoo, men sening hayotingdagi o‘sha "yorug‘lik" bo‘lishni xohlayman. Seni yaxshi ko‘raman.Risoo bu gaplardan nafasini yutib yubordi, uning ko‘zlarida hayajon yoshlari miltilladi. U javob berishga ulgurmay, uzoqdan Namjoon va Yunaning baland ovozdagi tortishuvi eshitildi.Ular yaqinlashishganda, Yuna lablarini burishtirib, qo‘li bilan ulkan charxpalakka ishora qilardi.
— Men charxpalakka chiqmoqchiman! — deb oyoq tirab olgandi u.
Namjoon esa xavotir bilan osmonga, so‘ng o‘sha baland temir qurilmaga qarab:
— Yo‘q, bu juda xavfli, uning ustiga shamol ham bor! — deya rad etardi.Suga kulib: — Nima tortishuv? — deb so‘radi.
Yuna shikoyat qila boshlagach, Suga va Risoo bir-biriga qarab jilmayishdi va kutilmaganda qo‘l ushlashib:
— Biz sevishganlarmiz! — deb e’lon qilishdi.Bu kutilmagan yangilikdan so‘ng, Namjoon noiloj taslim bo‘ldi va to‘rtovi charxpalakka chiqishdi. Charxpalak sekin yuqoriga ko‘tarilar ekan, Risoo qo‘rqib Sugani qattiq ushlab oldi. Yuna esa o‘zining qaysarligi sabab Namjoondan o‘zini olib qochib, nariroqqa o‘tirdi. Namjoon esa uning bu qiliqlariga kulib, Sugaga "ko‘ryapsanmi buni?" degandek qarab qo‘yardi.To‘satdan, charxpalak eng tepada bir silkinib to‘xtadi. Yuna kutilmagan zarbdan muvozanatini yo‘qotib, Namjoonning ustiga quladi. Shu lahzada ularning lablari bir-biriga to‘qnash keldi. Namjoon fursatdan foydalanib, Yunaning lablaridan ohista bo‘sa oldi va uning qulog‘iga pichirladi:
— Seni sevib qoldim, aqlliginam...Yuna lola kabi qizarib, "Bore!" deya shoshilib joyiga qaytdi. Bu manzarani yonlaridagi o‘rindiqda kuzatib turgan Suga va Risoo to‘xtovsiz kulishardi. Parkdagi bu yakshanba to‘rtta qalb uchun ham unutilmas baxtga aylandi.

Vaqt suvdek oqib, tabiat yana uyg‘onadigan, sarg‘aygan yaproqlar o‘rnini ko‘m-ko‘m maysalar egallagan bahor fasli yetib keldi. Yangi yil bayramining sehrli oqshomlari ortda qolib, Suga va Risooning muhabbati xuddi bahor gullaridek butunlay ochildi. Ularning samimiy tuyg‘ulari, Risooning hayotidagi yorug‘likka aylangan Suganing qat’iyati Seokjinni chin dildan quvontirar, u singlisining baxtidan sarmast edi.Biroq, Namjoon va Yuna o‘rtasidagi "jang" hamon davom etardi. Qaysar Yuna qalbida Namjoonni qattiq sevsa-da, mag‘rurligi sabab bir yil davomida uning barcha izhorlarini rad etib keldi. Namjoon esa Min oilasiga xos bo‘lgan matonat bilan taslim bo‘lmadi. U har kuni sevishini aytdi, Janob Kim va Kim xonimning (Yunaning ota-onasi) oldiga borib, niyati jiddiy ekanini isbotladi.Oxiri Namjoon "so‘nggi hujum"ga o‘tdi. U o‘z ota-onasini — Janob Min va Min xonimni hamroh qilib, Yunaning uyiga sovchilikka bordi. Ikki nufuzli oila jam bo‘lgan dasturxon atrofida Namjoon Yunaning qo‘lini so‘radi. Ota-onalar allaqachon rozi bo‘lishgan, faqat "kelin"ning qaysarligi to‘siq edi.Janob Kim qizining o‘jarligidan xijolat bo‘lib:
— Namjoon o‘g‘lim, qizimning fe’li og‘ir. Uni ko‘ndirish uchun nima qilsang ham ruxsat, — dedi.Namjoon o‘rnidan turdi-da, hamma hayratdan qotib qolgan bir paytda Yunaning yoniga keldi. U qizning qarshiligiga qaramay, uni o‘ziga tortib, hamma guvohligida chuqur va ehtirosli bo‘sa oldi. Buni kuzatib turgan Jiminning ko‘zlari qinidan chiqib ketayozdi, ammo u bosiqlik bilan mushtini tugdi — endi u Namjoonning singlisiga munosib kuyov bo‘lishini tan olgan edi.Namjoon lablarini uzib, Yunaning ko‘zlariga g‘olibona boqdi:
— Endi ham "yo‘q" deysanmi?Yuna butunlay taslim bo‘ldi. Uning yuzlari alvon rangga kirdi va pichirlab:
— Roziman... — dedi. Xonada qarsaklar va tabriklar yangradi. Shu oqshom ikki yosh rasman unashtirildi.Institutning so‘nggi semestri ham nihoyasiga yetdi. Bitiruv oqshomi — talabalikning eng hayajonli lahzalarida, Suga hamma o‘quvchilar va ustozlar guvohligida Risooning qarshisida tizzaladi. U qo‘lidagi olmos uzukni tutib, o‘zining Noiliga, o‘zining mandarinxo‘r vampiriga turmush qurish taklifini bildirdi. Risoo ko‘z yoshlarini tiya olmay, "Ha!" deb javob berdi.Shunday qilib, ikki juftlikning — Namjoon va Yuna hamda Suga va Risooning to‘y sanalari belgilandi. Bu hikoya og‘riq va yolg‘izlik bilan boshlangan bo‘lsa-da, muhabbat, sabr va "yorug‘lik" bilan g‘olibona yakun topdi.

To‘y tantanalari butun Seulda shov-shuv bo‘ladigan darajada dabdabali va hashamatli o‘tdi. Ikki nufuzli oilaning birlashishi, ikki juftlikning baxti barchaning ko‘zini quvontirardi.Namjoon va Suga endi bo‘ydoqlik bilan xayrlashib, o‘z oilalarining tayanchiga aylanishdi. Min xonim esa orzu qilganidek, bir emas, ikkita guldek kelinli bo‘ldi. U Risooning muloyimligi va Yunaning sho‘xligidan birdek mamnun edi.Risoo o‘tmishdagi barcha og‘riqlarini Suganing muhabbati bilan yengdi va sevimli yozuvchisi sifatida yangi, baxtli hikoyalarini yoza boshladi. Namjoon va Yuna esa hayotning har bir lahzasini qizg‘in bahslar va ehtirosli sevgiga to‘ldirib yashashda davom etishdi. Ularning hayoti ota-onalari duosi va bir-birlariga bo‘lgan cheksiz sadoqat bilan o‘ta mazmunli va nurli davom etdi.

Shunday qilib har bir baxtsizlik ortida cheksiz baxt bor. Faqat munosib inson qidirishimiz tanlashimiz kerak.

Aytgancha, sevgidan kuygan jimin akamiz oziga mos qaysar juft topdi, ismi Mira. Jimin uni huddi bolasidek asradi. Bir necha yil otib Jiminning hayotiga mazmun boluvchi qiz farzand dunyoga keldi uning ismini qaysarlik bilan Risoo qo`yishdi. Suga ham quruq qolmadi uning egizak farzandlari dunyoga keldi biri guldek qiz biri mard o`g`il. Ularning ismlari qizning ismi Sua o`g`liniki esa Seowoo bo`ldi. Namjon va yuna esa o`g`illik bo`lishdi ismini Taehyung qoyishdi oilalar juda baxtli hayot kechirishdi.

( Eshitishimcha Yuna VA NamJon hali ham baxsli va ehtirosli hayotni kechirishar ekan🤣)

Yozuvchi: MIN RISOO

MUTOLA MAROQLI BO`LDI DEB O`YLAYMAN!