Soyadagi Imperiya 🖤
Yoongi Yunsoni hushsiz holatda maxsus zirhli mashinasiga o‘tkazdi. Unga qarab turgan nigohlar sovuq emasdi. U endi himoyachi emas edi — u endi kurashchi edi. Faqat bu safar kurash — tashqi emas, ichki edi.
Qarorgoh ostidagi eng past darajada — begona odamga hatto eshigi ham ko‘rinmaydigan, parolga parol qo‘yilgan xonada — “Sektor Delta: Qora laboratoriya” bor edi.
Yunso maxsus toza xonaga olib kirildi. Atrof steril. Ko‘zgu oynalar, lazerli skanerlar, DNK tahlil uskunalari… va sovuq oppoq chiroqlar.
Doktor Ravn — Yoongining eng ishonchli tibbiy eksperti, unga qaradi.
— U kim?
— Qo‘riqlashim kerak bo‘lgan inson... — dedi Yoongi qisqacha.
— Unda nima borligini bilasanmi?
— Bilmayman. Ammo ularning unga qilgan ukoli... oddiy zahar emas.
Yunsoning tanasidan skanerlar o‘tdi. Uning yurak urishi normal, lekin... qonida organik bo‘lmagan, begona tarkib bor edi. Nima ekanligini aniqlab bo‘lmasdi. Lekin u harakat qilardi. Go‘yoki… unga joylashayotgan hayot bor edi.
— Bu... bu modda yashirin tajriba bo‘lishi mumkin. Buni faqat yuqori darajadagi bio-mafiya yoki… “Sozlovchilar” yaratgan bo‘lishi mumkin.
Yoongi ko‘zlarini qisdi. “Sozlovchilar” — bu nomni eshitishning o‘zi etarli edi. Ular tirik odamlar ustida ishlaydigan, xotirani o‘chiradigan, ongni qayta yozadigan maxfiy mafiyaviy guruh edi. Ular odamdan qurol yasardi.
— Ular unga nimani joylashtirishgan? — dedi Yoongi sekin.
Doktor uning tomiriga bir ukol qo‘ydi, so‘ng EEGni ulangach, Yunsoning miyasi faoliyatini ko‘ra boshladi. Ekranda to‘lqinlar o‘ynadi… va birdan monitor qora tusga o‘tdi.
So‘ng bir so‘z paydo bo'ldi
U uyg‘onadi
Qorong‘i tun. Sektor Delta yonida kuchaytirilgan signal. Tashqi perimetrda avtomatik mudofaa tizimi faollashdi.
Ushbu signal faqat yashirin hibsga olish holatida faollashardi.
Yoongi yugurib tashqariga chiqdi. Soqchilar ikki tomonlama panjarali eshik oldida kimnidir tutib turishardi. Uni tanib bo‘lmasdi: qora matoli niqob, qo‘l-oyoqlari kishanlangan, boshi egik.
— U... o‘zi keldi, — dedi soqchi. — Aytdi: “Yunsoning ichidagi meniki. Siz uni nazorat qila olmaysiz.”
U kishanlangan holatda maxsus so‘roq xonasiga olib kirildi. Yorug‘lik faqat stol ustida. Atrof qorong‘i. Faqat Yoongi, doktor Ravn va ikki elit soqchi ichkarida.
Yoongi stulga o‘tirib, asta gap boshladi:
Sozlovchi sekin boshini ko‘tardi. Ko‘zlari yaltirab turardi. Har bir harakati o‘lchangan, sokin, ammo ichidan sovuqlik oqardi.
— Istagim emas... vazifam.
— Yunso?
— U endi “odam” emas. U... tug‘ilyapti. Siz to‘xtata olmaysiz.
— Nima joylashtirdinglar unga? — dedi doktor keskin.
Sozlovchi asta kuldi.
— Bu “narsa” biz yaratmadik. Biz uni ochib yubordik. Siz esa u uyg‘onmasdan to‘xtatishingiz kerak.
Yoongi qo‘lini stolga urdi.
— U begunoh. Sen esa uni qurolga aylantirmoqchi bo‘lding!
Sozlovchi nigohini Yoongining ko‘zlariga tikdi.
— U o‘zi tanlagan. U ichidan chaqirilgan. Biz faqat quloq soldik.
Birdan xonadagi chiroqlar o‘chdi.
Barcha avtomatik eshiklar yopildi.
Yoongi stuldan turdi.
— Bu tuzoq! U ichkaridan hujum qilmoqchi!
Ammo kech edi. Sozlovchi o‘z tanasidagi kimyoviy himoyani faollashtirib, elektr tizimga virus yubordi. Atrofda signal chalindi. Qarorgoh butkul bloklandi.
Uning yagona maqsadi bor edi: Yunsoni uyg‘otish.
Qarorgoh bloklangan, atrofda favqulodda signallar chalinyapti. Sozlovchi panjarali kamerada, ammo uning so‘zlari ta’sirini allaqachon boshlagan edi.
Laboratoriyada esa Yunso yotibdi — hushsiz, lekin yurak urishi o‘zgarib bormoqda. Monitorlar g‘alati grafikalar ko‘rsatmoqda. Ko‘z qovoqlari qimirlaydi. Tanasi qaltirab turibdi.
— Bu modda uning asab tizimi bilan butunlay birlashgan. Agar uni majburan ajratsak... qizning hayoti xavf ostida qoladi.
— Uni o‘ldirishga yo‘l qo‘ymaymiz. Qanday bo‘lsa ham, ajratamiz... u inson bo‘lib qoladi.
Doktor bosh irg‘adi.
— Unda bizga soya ajratish kapsulasi kerak bo‘ladi. Ammo bu — faqat laboratoriya darajasidagi tajriba. Hech qachon inson ustida sinalmagan...
Yunso kapsulaga yotqizildi. Atrofida maxsus skanerlovchi va ongsal darajani ajratadigan texnologiyalar tayyorlangan. Ushbu texnologiya tana, ong va ichki “yashirin ongni” ajrata oladi. Faqat bitta urinish bor.
Yunsoning miyasi ichiga kirishdi. Monitorlarda qora rangli to‘lqinlar harakat qila boshladi.
So‘ng, kutilmaganda… ekranda Yunsoning silueti paydo bo‘ldi. U yolg‘iz edi. Lekin orqasida — yirik, qora, ko‘zsiz, og‘izsiz, ammo yurakni muzlatadigan mavjudot paydo bo‘ldi.
Yoongining ko‘zlari keng ochildi.
— Bu... bu “ichkaridagi u”. Uni ular joylashtirmagan. U... undan avval bo‘lgan.
— Bu mavjudot uni tanlagan. Ehtimol u — tug‘ma “nishon” bo‘lgan. U... soya bilan tug‘ilgan.
Endi faqat bitta yo‘l bor edi:
Yoongi ichki ongga kirib, mavjudotni ajratib, yo‘q qilishi kerak. Aks holda, Yunso butkul o‘zligidan ayriladi.
Yoongi kapsulaning yoniga keldi. Yuziga nevro-ulanish niqobini taqdi.
— Men ketyapman, — dedi u. — Uni ichidan olib chiqaman.
Va u kapsulaga kirib, o‘z ongini Yunsoning ongiga bog‘ladi.
Qop-qorong‘i bo‘shliq. Suv ostidek bosim. Nafas olish og‘ir. Tashqi dunyo yo‘q — faqat tizza bo‘yidan baland tuman, harakatsiz to‘lqinlar, o‘chib yongan chaqnashlar.
Yoongi ko‘zini ochdi. U Yunsoning ongiga kirgan edi. Ammo bu oddiy ong emasdi. Bu — bo‘linib ketgan haqiqat, chalasiga aylangan ruh, va bir burchagida mudrab yotgan Yomonlik.
Hech qanday javob yo‘q. Faqat uzoqdan ayollarning kulgisi — titraydigan, g‘amgin kulgi eshitildi. Go‘yoki bolaning yig‘isi bilan aralashgan.
Birdan Yoongining orqasida turgan ko‘lmakdan bir soyali mavjudot chiqib keldi. U odamga o‘xshardi, lekin harakatlari orqaga egilgan, yuzsiz va ko‘zgudek silliq boshga ega edi.
— Sen keldingmi, qotil?
— Unga tegma. Men uni olib chiqaman.
— U endi “u” emas. U biz. U men. U o‘zini eslamaydi. U meni tanladi.
Yoongi pichoq chiqarib, mavjudotga tashlandi. Ammo mavjudot har bir zarbani so‘rardi — go‘yo u fikrdan yaratilgan edi.
To‘satdan atrof o‘zgarib ketdi. Qorong‘i makon — Yunsoning bolaligiga aylandi: oyna oldida turgan yolg‘iz qizcha, qo‘g‘irchoqqa qarab “Nega hammayoq qorong‘i?” deganini aytmoqda.
Yoongi qotib qoldi. U o‘zini ko‘rdi... lekin kichkina qizdan o‘zga soya chiqdi. Va qiz orqasiga o‘girilib dedi:
— Men unga yoqqanman. Men unga yo‘l berganman. Chunki hech kim meni eshitmagan.
— Yo‘q, bu sen emassan! — deb baqirdi Yoongi. — Bu ularnikidir! U seni o‘ziniki qilgan!
— U uyg‘ondi. Endi uni ajrata olmaysan. Faqat bittangiz chiqadi.
Bu paytda tashqi laboratoriyada Doktor Ravn ichki aloqalarni kuzatmoqda. Monitorlarda ikkita to‘lqin harakatlanmoqda: biri Yoongiga tegishli, biri — Yunsoning *"soya ongi"*ga. Va ular to‘qnashmoqda.
Ichki dunyo — chayqalmoqda. Atrofda xotiralar porlab-o‘chmoqda. Ular shisha kabi singan, har bir parcha g‘amga to‘la.
Yoongi ohista yurdi. Ko‘zlari harakatda — yuragini muzlatib yuboradigan tasvirlar. Yunso bolaligida yostiqni quchoqlab yolg‘iz yotgan. Sahna o‘zgaradi — o‘q otish, qorong‘i avtomobil, dod... va birinchi marta qorovulsiz qolgan tun.
— U meni tanladi. Chunki hech kim uni eshitmagan. Sen ham emas. Sen faqat unga buyruq berding.
— Men uni himoya qilish uchun keldim.
— Lekin yuragingni sovuqlik bosgan edi. U sening ko‘zingda og‘irlik edi, inson emas.
Yoongi jim qoldi. U chin dardni anglagan edi. U hech qachon Yunso bilan ochiq gaplashmagan, hech qachon inson sifatida ko‘rishga urinmagan. U faqat topshiriq edi. Himoyalanishi kerak bo‘lgan nishon.
Yoongi tiz cho‘kdi. Yelkasi qaltirardi.
— Men xato qildim... — dedi u. — Lekin u... hali o‘zini tanlashi mumkin. U hali inson.
Qorong‘ilik ichidan o‘zgarish keldi: ichkaridan nur chiqa boshladi. Mayin, sokin, lekin qat’iy bir ovoz:
Ko‘zlar ochildi. Qizcha — endi emas. U katta bo‘lgan, kuchli bo‘lgan. Uning nigohida qo‘rquv emas — xotira bor edi.
— Bu sening ovozing emas, — dedi u soyaga. — Sen meni o‘zing deb o‘ylading. Men esa seni ichimda tutdim. Endi esa... chiq.
Yunsoning tanasidan yorug‘lik otilib chiqdi. Soya nidosi bilan qichqirdi. U parchalandi. Asta-sekin xiralashdi... va yo‘qoldi.
Tashqi dunyoda:
Yunsoning yuragi to‘xtab qoldi.
Doktor Ravn qichqirdi:
— Unga zarba bering!
Bitta, ikki marta defibrilyator... va yurak yana urdi.
Yoongi hushiga kelmoqda. Yonida — Yunso. Nafas olmoqda. Tiniq ko‘zlari ochildi. Ko‘z yosh bilan.
Yoongi asta bosh irg‘adi.
— Endi ha. Sen — sen. Va men... endi faqat qorovuling emasman
Laboratoriya hali ham jimjit. Hamma hushsiz, charchagan. Ammo Yunso tirik. Yoongi esa uning yonida — endi qoriqchi emas, himoyachi ham emas — inson sifatida.
Sozlovchining kamerasi ochiq. Ammo u yo‘q. Faqat devorlarda qora soya izi qolgan. Doktor Ravn past ovozda aytadi:
— Bu... mumkin emas. U... o‘zini qurbon qilgan.
— Nima?
— Soya o‘lmaslik uchun unga ko‘chgan bo‘lishi mumkin edi. Lekin u kuchni qaytarib ololmasligini anglab... o‘zini yo‘q qilgan.
Ular bir zum jim bo‘lishdi.
Endi hech qanday tahdid yo‘q edi. Lekin ularning orasida — o‘zaro hal etilmagan savollar bor edi.
Keyingi kun.
Yunso haliyam jimjit, ammo unga sovuq emas. U Yoongiga qaraydi — ko‘zlarida minnatdorchilik va qattiq sinovdan chiqqan yurak.
— Meni ko‘rmaganingda... men o‘zimni butkul yo‘qotgan bo‘lardim.
Yoongi labini qimirlatadi, lekin hech nima demaydi. U unchalik so‘zga boy emas. Faqat asta yoniga kelib, stulda o‘tiradi.
— Men seni boshida “yuk” deb o‘ylagandim, — deydi u nihoyat. — Lekin sen... o‘zingni yolg‘iz saqlab qolgansan. Men seni endi ko‘raman.
Yunso nigohini olib qochadi, yuzida kulimsirash.
— Yana qattiq bo‘lishga urinayapsanmi?
Yoongi kuladi.
— Har doimgiday.
Ammo bu safar, ularning orasida birinchi marta — sokinlik va ishonch paydo bo‘ladi. Nafrat yoki sovuqlik emas. Ular o‘rtasida endi urush emas, tinchlik bor.