Baxt
Bizni og‘riqlar kuchli qiladi 💚
Shifoxonadan chiqqaniga bir hafta bo‘lgach, Yunso akasi Jin bilan yana HYBE binosiga bordi. Bu safar yuragida qo‘rquv emas, balki hayajon va iliqlik bor edi. U bu joyda endi o‘zini begona his qilmas, aksincha — o‘z uyidek bilardi. Ayniqsa, Suga bilan bo‘lgan yaqinlik buni yanada mustahkamlagandi.
Suga uni kutib olib, eng yuqori qavatdagi mashg‘ulot zaliga boshlab chiqdi. Yo‘lda ular yonma-yon yurishar, gohida ko‘z-ko‘zga qarashar, yuraklari sekin, lekin baralla urib turardi.
— Senga bu joy tobora yarashyapti, — dedi Suga muloyimlik bilan.
— Chunki bu yerda mehr bor, — deya javob berdi Yunso, ko‘zlarida shukronalik bilan.
Ular xonaga kirishganda, RM ularni kutib turardi. Uning yonida bir qiz turardi — oppoq, nozik, muloyim qiyofali, ammo ko‘zlarida tiriklik va kuch jilvalanardi.
— Bu mening singlim, — dedi RM. — Ismi Yunseo. Endi u ham biz bilan ko‘p vaqt o‘tkazadi.
Yunso va Yunseo bir-biriga qarab jilmayishdi. Ularning orasida darhol samimiylik paydo bo‘ldi. Ular ismlarining o‘xshashligi bilan hazillashib, tezda til topishib ketishdi.
Jin, Suga va RM ularni kuzatib turgancha, jilmayib qo‘yishdi.
— Mana, — dedi Jin. — Bizning jamoa yana kengaymoqda.
Yunso esa yuragida bir haqiqatni his qildi: hayot har qancha og‘ir sinovlardan o‘tkazmasin, mehr, do‘stlik va sevgi bilan hammasi o‘z joyiga tushadi.
U Suga tomon qaradi. Suga esa unga qarab jilmaydi — sokin, lekin yurakdan.
Ertasi kuni HYBE binosida sokin, ijodiy muhit hukm surardi. Jin ishlari bilan band, Suga esa musiqa xonasida mashg‘ulotda edi. Yunso esa yakkama-yakka studiya tomon yurarkan, ochiq qolgan eshik ortidan Taehyungni ko‘rib qoldi. U sekin ichkariga mo‘raladi.
Taehyung bitta bo‘lib rasm chizayotgan edi. Oq rasm varag‘ida mo‘jaz, ammo chuqur ma’noli tabiat manzarasi paydo bo‘layotgandi. U Yunsoni sezib, jilmaydi:
— Kiraver, Yunso. Sen ham chizishni xohlaysanmi?
Yunso biroz tortinib ichkariga kirdi.
— Men yaxshi chizolmayman... faqat bolalikda chizganman.
— Rasm bu san’at emas, his-tuyg‘udir, — dedi Taehyung asta. — Qalam yuraging qaerga olib borsa, o‘sha tomonga yurishi kerak.
U Yunsoni oldiga o‘tqazdi, o‘zining bo‘yash daftarini ochib, qo‘lidan muloyim tutdi.
— Men senga yordam beraman. Shunchaki yuragingda nimani his qilsang, shuni chiz.
Yunsoning yuragi tez urar, ammo Vning sokin va ishonchli ovozi uni tinchlantirardi. U qalamni ushlab, Taehyungning yo‘riqlari bilan chizishni boshladi. V esa uning qo‘lini ohista ushlab, chiziqlarni birga tortar, shakllarni yo‘naltirardi.
— Mana shunday, ko‘rasanmi? — dedi V pichirlab. — Ranging yuragingdagi ohangga aylanmoqda.
Yunso asta bosh irg‘adi. Uning yuzida birinchi marta chizganidan rohatlangan tabassum paydo bo‘ldi.
— Taehyung-oppa… sizning rasm chizishga bo‘lgan muhabbatingiz menga ham o‘tib ketdi.
V kuldi, so‘ng jiddiyroq ohangda so‘z qildi:
— Chunki san’at yuraklar orasidagi tilsiz suhbat. Men senga o‘rgatmoqchi emasman, balki yuragingni eshitishga yordam bermoqchiman.
Ularning orasida sokin, lekin chuqur hislar paydo bo‘la boshlagandi. U daqiqalarda rasm emas, rishta chizilayotgan edi…
V Yunsoning yonoqlariga kulrang bo‘yoq surtib yubordi. Yunso hayrat bilan unga qaradi:
— Rassomlar urushisiz bo‘ladimi? — dedi V kulib.
U shunday deya yana bir oz bo‘yoq olib, uning burniga tegizdi. Yunso esa qasddan o‘zining cho‘tkasini bo‘yab, Vning yelkalariga "surat" chizib yubordi. Ikki san’atkash bolalardek kulib, bir-birlarini bo‘yashga tushishdi. Ularning ovozlari studiyani to‘ldirar, hayajon va xursandchilik havoda sezilib turardi.
— Mana senga kulrang yulduz!
— Mana senga ko‘k bulut!
...deb, har safar qah-qah otib hazillashishar edi.
Shu payt deraza orqasidan shovqinni eshitgan boshqa a’zolar xonaga kirib kelishdi. Jimin, RM, Jungkook va Jin ularni ko‘rib, hayratdan jilmaydi.
Jungkook kulib dedi:
— E-he, bu nimasi endi? Rassomlik darsimi yo rang bayrami?
Jimin qo‘llarini beliga qo‘yib, soxta jiddiy ohangda:
— Taehyung! Bu rasm studiyasi emas, HYBE, esingdan chiqdimi?
RM esa hazil bilan:
— Jinning singlisi butun guruhni bolalarga aylantirib qo‘ydi shekilli, — dedi.
Ularning kulgusiga Yunso ham kulib qo‘shildi, lekin bir odam kulmadi. Suga.
U asta eshik oldida turar, ko‘zlarini Yunso va Vdan uzmasdi. Yunso Vga yaqin, baxtli edi. V esa unga faqat do‘stona bo‘lsa-da, nozik munosabatda edi. Bular Suganing yuragini siqib yubordi. Uning ichida nima uchun bunday noqulaylik paydo bo‘lganini o‘zi ham darhol anglab yetdi: rashk.
U hech narsa demasdan orqasiga burilib chiqib ketdi. Uning yuragida "Nega bu menga yoqmayapti?" degan savollar girdobdek aylanar edi.
Taehyungning xonasida ular quvnoq o‘yinlar bilan vaqt o‘tkazishardi. Qalamlar, ranglar, qog‘ozlar — hammasi bor edi. Ular bir-birining yuzlariga kichik rasmlar chizishar, kulib, bir-birlarini quvontirar edi. Vning tabassumi esa juda samimiy edi.
So‘ng ular xonalarni aylanib, kichik “san’at turnirini” davom ettirishga qaror qilishdi. Bir payt Taehyung noto‘g‘ri eshikdan Suganing xonasiga kirib qoldi. U yerda Suga kitob o‘qiyotgan edi. Taehyung qah-qah qilib kuldi, keyin yuzini cho‘tka bilan tozalab, yuziga yangicha rasm chizib, xonadan chiqdi.
Yunso Sugani topib, makiyaj stoli oldiga bordi. U yuzini ehtiyotkorlik bilan artarkan, Taehyung haqida gapira boshladi:
— Oppa juda mehribon va sabrli, u menga juda ko‘p yordam berdi. Men u bilan o‘ynashni, rasm chizishni juda yoqtiraman.
Sugani yuzida birdan o‘tkinchi qattiq asabiylik paydo bo‘ldi. U burilib, yuzini chimchilab oldi.
— HYBE qoidalari bor, Yunso, — dedi u keskin ovozda, lekin o‘z his-tuyg‘ularini oshkor qilmaslikka harakat qilib. — Bu yerda xatti-harakatlarga ehtiyot bo‘lishing kerak. Bu joy o‘yinqaroqlik uchun emas. Sen qoidalarni unutib qoldingmi?
Uning so‘zlari keskin, ammo ichida bir oz qayg‘u yashiringandi. Yunso uni xafa qilganini darhol sezdi.
— Kechirasiz, — dedi u past ovozda. — Men bunday qilmoqchi emasdim. Men faqat shunchaki...
— Bo‘pti, bo‘pti! — Suga so‘zini to‘xtatib, birdan baqirib yubordi. — Sen qoidalarni buzmoqchi bo‘layotganingni sezaman, ammo men seni himoya qilaman. Buni unutma!
Yunso yuragi ezilib, Suga oldida boshini egdi.
— Uzr so‘rayman, men xato qildim, — dedi u sukunat bilan.
U xonadan chiqib ketar ekan, yuragi og‘riydi. HYBE eshiklaridan chiqib ketayotganida orqasidan kelayotgan Suganing ovozi eshitildi, ammo u javob bermadi.
Ertasi kuni Yunso HYBEga qaytdi. Jin yonida turar, ko‘zlarida tashvish va mehr aralashgan edi.
— Aka, men o‘qishga borishga qaror qildim, — dedi Yunso ovozida biroz titroq bilan. — Bu yerda qolish men uchun ham, sizlar uchun ham zarar keltirishi mumkin. Shu sababli ketmoqchiman.
Jin qo‘lini uning qo‘lidan ushlab, boshini silkidi:
— Ketma, Yunso. Bu yerda qolishing kerak. Biz senga doim yordam beramiz.
Shu payt Suga asta xonaga kirdi. Ko‘zlari to‘lib, yuragi og‘ir edi. U jim turdi bir oz, so‘ng asta gapira boshladi:
— Yunso, men seni tushunaman... Hayot oson emas. Sen bu yerda qoidalarni buzishing mumkin, lekin hech qachon yolg‘iz emassan. Sen bizning oilamizning ajralmas qismisan. Ketishingni istamayman. Ammo sen qaror qabul qilishing kerak. Biz seni har qanday holatda ham qo‘llab-quvvatlaymiz. Faqat esla, har doim yuragingni tingla.
Yunso Suga so‘zlaridan ta’sirlandi. Ko‘zlariga yosh yig‘ildi, lekin u boshini egib, muloyim jilmaydi:
— Men ketishga qaror qildim, chunki bu sizlarga ziyon bo‘lmasligi uchun. Lekin sizlarning do‘stligingiz va mehringiz uchun rahmat.
Jin va boshqa a’zolar uni kuchli quchoqlashdi. Suga esa ichidan azob bilan qaradi, ammo hech nima demadi.
Yunso shunda, qalbida og‘irlik va umid bilan, Amerikaga yo‘l oldi.