Baxt
Ajoyib! Hikoyani hissiyotli ruhda davom ettiraman. Mana:
Ertasi kuni tong...
Men uyg‘onganimda, deraza ortidan tushayotgan quyosh nurlari xonani yoritib turardi. Xushbo‘y non hidi oshxonadan kelardi. Uyg‘onib, asta yurib oshxonaga kirdim. Akam – Jin, qahva tayyorlayotgandi.
— Tonggi nonushtaga tayyormisan, singlim? — dedi u kulib.
Men bosh irg‘adim: — Ha, juda och qoldim.
Stol ustida koreys an'anaviy nonushtasi: bug‘da pishirilgan guruch, kimchi, sabzavotlar va sho‘rva bor edi. Jinning harakati mayin va e’tiborli edi. U singlisi uchun haqiqiy aka bo‘lishni istayotgandi.
— Bugun seni HyBe kompaniyasiga olib boraman, — dedi u.
Men ajablandim: — Rostiymi? U yerga har kim kira olmaydi-ku…
U kuldi: — Men Jinman. U yerda hali ham biroz obro‘m bor.
Men kuldim, lekin yuragimda hayajon to‘lqini uyg‘ondi. Hayotim tubdan o‘zgarayotgandek edi.
Nonushta tugagach, Jin menga bir ko‘ylak olib berdi.
— Bu senga. HyBe'da o‘zingni ishonchli his qilishing uchun.
Men kiyinib, ko‘zguga qaradim. Ko‘ylak soddaligi bilan chiroyli edi. Mening ko‘zlarimda esa yangi umid porlayotgandi.
Ular mashinaga o‘tirib yo‘lga tushishdi. Seulning shovqinli ko‘chalari, baland binolari oralab, mashina yurardi. Jin haydarkan, musiqa sekin yangrardi. Ikkovimiz jim edik, lekin yuraklarimizda gap ko‘p edi.
Nihoyat, ular HYBE binosi oldiga yetib kelishdi. Oldinda ulkan shisha eshiklar, ularning ortida esa yangi imkoniyatlar, sirlar va ehtimol, taqdir kutib turardi...
Agar xohlasang, HYBE'dagi uchrashuv, Jinning do‘stlari yoki men qaysi loyiha uchun taklif olganim haqida yozishda davom etaman. Yana davom ettiraymi?
Albatta, Yunso va BTS a'zolari o‘rtasidagi ilk uchrashuvni samimiy va biroz dramatik tarzda tasvirlayman. Mana davom:
Jin meni ishonch bilan qo‘limdan tutib, ichkariga yetakladi. Xodimlar, mashq qilayotgan trainee’lar va hatto menejerlar ham bizga ajablanib qarab qolishdi. Ko‘pchilik pichirlardi:
— Bu qiz kim?
— Jin uni shaxsan olib kirdi!
— Juda chiroyli… lekin soddaligidan nimadir seziladi…
Biz ohangraboday jimgina yurib borardik. Jin meni BTS xonasiga olib bordi. Yuragim qattiq urardi.
Eshik ochildi. Xonada BTS a'zolari – RM, Suga, J-Hope, Jimin, V (Tae), Jungkook – barchasi shu yerda edi. Ular Jinni ko‘rib darrov o‘rinlaridan turishdi.
— Jin! Kim bu? – deb Jimin qiziqib so‘radi.
— Bu — singlim. Nihoyat siz bilan tanishtiradigan vaqt keldi, — dedi Jin jiddiy, lekin mehr bilan.
A'zolar birin-ketin yaqinlashib, qo‘l uzatishdi:
— Salom, men RM.
— Men J-Hope.
— Jungkookman.
— Suga.
— Tae.
— Jimin.
Men esa muloyimlik bilan bosh irg‘ab, ularning qo‘llarini rad etdim.
— Kechirasizlar… Men qo‘l berishdan unchalik qulaylik sezmayman, — dedim asta, muloyimlik bilan jilmayib.
Bir lahza sukut cho‘kdi. Ammo Jin tabassum qildi:
— U kichkinaligidan shunaqa. Uning bu odatini hurmat qilaylik.
Men boshimni engashtirib biroz o‘yladim: Men to‘g‘ri qildimmi?..
Ammo yuragimda bir ovoz shunday dedi: Ha, bu menman. Men o‘zimni yo‘qotmasligim kerak.
Shu payt telefonim jiringladi. O‘rtog‘im edi. Men uzr so‘rab, tashqariga chiqdim.
Jin chuqur nafas oldi. Qolgan a’zolar jim bo‘lib unga qarardi.
— Bilasizlarmi… Shu sufade milliardlab odamlar bizning qo‘limizni ushlashni orzu qiladi. Lekin bu qiz… u bizdan qo‘l qabul qilmaydi.
U menga yoqyapti. U — o‘zgacha.
Tae labini tishlab, qiziqib qaradi:
— Ha, shunaqangi oddiy, lekin o‘zgacha his beradi. Yuragimda nimadir qimirlayapti…
Jin yelkasini qisib, g‘urur bilan dedi:
— U mendan kichik bo‘lishi mumkin, lekin fikrlari – mendan kuchliroq.
Suga bir oz mulohazali ohangda dedi:
— Men unga 20 yosh bergan bo‘lardim…
— To‘g‘ri. Ichki dunyosi ancha yetuk.
Jimin jilmaydi: — Juda sokin, lekin ko‘zlari juda ko‘p narsa aytadi.
J-Hope esa dedi: — U bizning energiyamizni sindirmadi. Bu yaxshi belgi.
Men – Yunso, yana xonaga qaytdim.
Agar xohlasang, endi ichkarida davom etamiz – ular nima deyishi, qanday takliflar bo‘lishi yoki Yunsoning hissiyotlari qanday bo‘lganini yozishim mumkin. Davom ettiraymi?
Ertasi kuni tong...
Men uyg‘onganimda, deraza ortidan tushayotgan quyosh nurlari xonani yoritib turardi. Xushbo‘y non hidi oshxonadan kelardi. Uyg‘onib, asta yurib oshxonaga kirdim. Akam – Jin, qahva tayyorlayotgandi.
— Tonggi nonushtaga tayyormisan, singlim? — dedi u kulib.
Men bosh irg‘adim: — Ha, juda och qoldim.
Stol ustida koreys an'anaviy nonushtasi: bug‘da pishirilgan guruch, kimchi, sabzavotlar va sho‘rva bor edi. Jinning harakati mayin va e’tiborli edi. U singlisi uchun haqiqiy aka bo‘lishni istayotgandi.
— Bugun seni HyBe kompaniyasiga olib boraman, — dedi u.
Men ajablandim: — Rostiymi? U yerga har kim kira olmaydi-ku…
U kuldi: — Men Jinman. U yerda hali ham biroz obro‘m bor.
Men kuldim, lekin yuragimda hayajon to‘lqini uyg‘ondi. Hayotim tubdan o‘zgarayotgandek edi.
Nonushta tugagach, Jin menga bir ko‘ylak olib berdi.
— Bu senga. HyBe'da o‘zingni ishonchli his qilishing uchun.
Men kiyinib, ko‘zguga qaradim. Ko‘ylak soddaligi bilan chiroyli edi. Mening ko‘zlarimda esa yangi umid porlayotgandi.
Ular mashinaga o‘tirib yo‘lga tushishdi. Seulning shovqinli ko‘chalari, baland binolari oralab, mashina yurardi. Jin haydarkan, musiqa sekin yangrardi. Ikkovimiz jim edik, lekin yuraklarimizda gap ko‘p edi.
Nihoyat, ular HYBE binosi oldiga yetib kelishdi. Oldinda ulkan shisha eshiklar, ularning ortida esa yangi imkoniyatlar, sirlar va ehtimol, taqdir kutib turardi.
Jin meni ishonch bilan qo‘limdan tutib, ichkariga yetakladi. Xodimlar, mashq qilayotgan trainee’lar va hatto menejerlar ham bizga ajablanib qarab qolishdi. Ko‘pchilik pichirlardi
— Bu qiz kim?
— Jin uni shaxsan olib kirdi!
— Juda chiroyli… lekin soddaligidan nimadir seziladi…
Biz ohangraboday jimgina yurib borardik. Jin meni BTS xonasiga olib bordi. Yuragim qattiq urardi.
Eshik ochildi. Xonada BTS a'zolari – RM, Suga, J-Hope, Jimin, V (Tae), Jungkook – barchasi shu yerda edi. Ular Jinni ko‘rib darrov o‘rinlaridan turishdi.
— Jin! Kim bu? – deb Jimin qiziqib so‘radi.
— Bu — singlim. Nihoyat siz bilan tanishtiradigan vaqt keldi, — dedi Jin jiddiy, lekin mehr bilan.
A'zolar birin-ketin yaqinlashib, qo‘l uzatishdi:
— Salom, men RM.
— Men J-Hope.
— Jungkookman.
— Suga.
— Tae.
— Jimin.
Men esa muloyimlik bilan bosh irg‘ab, ularning qo‘llarini rad etdim.
— Kechirasizlar… Men qo‘l berishdan unchalik qulaylik sezmayman, — dedim asta, muloyimlik bilan jilmayib.
Bir lahza sukut cho‘kdi. Ammo Jin tabassum qildi:
— U kichkinaligidan shunaqa. Uning bu odatini hurmat qilaylik.
Men boshimni engashtirib biroz o‘yladim: Men to‘g‘ri qildimmi?..
Ammo yuragimda bir ovoz shunday dedi: Ha, bu menman. Men o‘zimni yo‘qotmasligim kerak.
Shu payt telefonim jiringladi. O‘rtog‘im edi. Men uzr so‘rab, tashqariga chiqdim.
Jin chuqur nafas oldi. Qolgan a’zolar jim bo‘lib unga qarardi.
— Bilasizlarmi… Shu yillar davomida milliardlab odamlar bizning qo‘limizni ushlashni orzu qiladi. Lekin bu qiz… u bizdan qo‘l qabul qilmaydi.
U menga yoqyapti. U — o‘zgacha. Dedi Suga
Tae labini tishlab, qiziqib qaradi:
— Ha, shunaqangi oddiy, lekin o‘zgacha his beradi. Yuragimda nimadir qimirlayapti…
Jin yelkasini qisib, g‘urur bilan dedi:
— U mendan kichik bo‘lishi mumkin, lekin fikrlari – mendan kuchliroq.
Suga bir oz mulohazali ohangda dedi:
— Men unga 20 yosh bergan bo‘lardim…
— To‘g‘ri. Ichki dunyosi ancha yetuk.
Jimin jilmaydi: — Juda sokin, lekin ko‘zlari juda ko‘p narsa aytadi.
J-Hope esa dedi: — U bizning energiyamizni sindirmadi. Bu yaxshi belgi.