Soyadagi imperiya 🖤
Soyadagi Imperiya
1-qism
Tunda shahar hushsiz yotardi. Shamol ko‘chalarda g‘amgin ohangda shitirlar, uzoqdagi sirenalar esa go‘yo bu tunning ichida biror jinoyat yashirinayotgani haqida ogohlantirardi.
Qora Cadillac Yunsoning yashash joyi oldida to‘xtadi. Yengil, ammo qat’iy qadamlarda mashinadan bir yigit tushdi. Qora kiyimda, yuzida tuyg‘usiz ifoda, ko‘zlari chuqur va qorong‘i — Min Yoongi.
U hech kimga salom bermadi. Hech narsani tushuntirmadi. Shunchaki qattiq, aniqlik bilan joyini egalladi. Go‘yo ko‘rinarli himoyachi emas, balki soyaday yashinuvchi kuzatuvchi edi.
Yunso derazadan unga qarab turdi. U bu odamni ilgari hech qachon ko‘rmagan, ammo ilk nigohda qalbida nimadir g‘alati titradi. Bu titroq qo‘rquvga yaqin edi.
Ular ko‘z urishtirishdi.
So‘zsiz.
Faqat jimlik. Og‘ir, siquvchi, yurakni changallab oladigan sukunat.
Yoongi hech qachon unga jilmaymadi. U hech qanday his bildirmadi. U na qiziqdi, na savol berdi. U bor edi — va ayni shuning o‘zi xavf edi.
Yunso har kecha o‘zini nazorat ostida sezardi. Go‘yo u bilan emas, soyasi bilan yashayotgandek. Ammo bu soyaning ichida nima borligini bilmaydi: bu oddiy qorovul emas. Bu — Soyadagi Imperiyaning rahbari. Qonunlardan ustun, yovuzlik bilan barqarorlik orasidagi chiziqda yurgan yovvoyi kuch.
Ularning orasida so‘z yo‘q.
Faqat tun. Faqat sir. Faqat sukunat...
Yunso hech narsa demasdan darvozasini ochdi. Yoongi unga ortiqcha qarab ham qo‘ymadi. U faqat uning ortidan sokin kuzatdi. Qiz uydan ichkariga kirib ketdi, eshik yengil yopildi.
Yoongi bir zum u yerda qotib turdi. Ko‘zlarida hech qanday hissiyot yo‘q edi. Keyin asta burilib, mashinasiga qaytdi. Qora Cadillac tunda sokin sirg‘alib yo‘qolganida, go‘yo biror jin soyasi bu ko‘chadan sirg‘alib ketgandek tuyuldi.
Yunso hali uyg‘onishga ulgurmadi. Ammo deraza ortida mashina motorining qattiq-yumshoq tovushi eshitildi. Yashil pardalardan tushgan nurlar orasidan qorong‘i shakl — Yoongi mashinasida uni kutmoqda.
Soat 6:30 da Yunso hovliga chiqdi. Sochlarini shunchaki orqaga bog‘lagan, ko‘zlari biroz uyquli, lekin ich-ichida bir narsa notinch urayotgandek. Bu tun — g‘alati edi. Bu odam — g‘alati edi. Va tong — xuddi nima bo‘lishi kerakligini bilmaydigan sokin ilik kabi.
Yoongi mashinadan tushmadi. U derazani tushirdi, boshini biroz egdi — ammo so‘zsiz.
Yunso hech narsa demadi. Eshikni ochdi va orqaga o‘tirdi. Hali ham hech qanday so‘z, savol yoki izoh yo‘q.
Ammo oradan bir necha daqiqa o‘tgach, orqadan bir qora motosikl ortlaridan yura boshladi. Yashirincha, uzoq masofada. Yoongi buni darrov payqadi.
Nigohi oynadan orqaga ilindi. Qoshlarini biroz uygancha, bir tugmani bosdi. Qora oynalar yanada qoraydi. GPS o‘chdi. Motor tovushi sezilarli ravishda yumshadi.
Yunso hech narsani sezmayotgandek o‘tirardi, ammo yuragida qandaydir bosim paydo bo‘la boshladi. Bu faqat yolg‘on havotir emas edi.
Yoongi bir so‘z aytmadi. Ammo hozir... u faqat kuzatayotgani yo‘q edi. U harakatga tayyor edi.
Soyalar harakatga kela boshlagan edi...
