Just your daddy
Uchovi qorong‘i xonada turishardi. Havo og‘ir, sukut tig‘dek keskin edi.
Tea asta oldinga yurdi, qo‘llarini musht qildi.
— Men seni yo‘qotmayman, Nari. Hatto agar butun dunyoga qarshi borishim kerak bo‘lsa ham.
Idol ham yon tomondan qadam tashladi.
— Sen uni asir qilmoqchisan. Bu sevgi emas, bu zanjir. Agar haqiqatan uni sevsang — qo‘yib yubor.
Tea birdan otilib, idolni ko‘ksidan itarib yubordi. Ular yerga yiqilib, mushtlash boshlashdi.
Nari qichqirdi:
— To‘xtanglar! Iltimos, yetar!
Ammo eshitishmadi. Xona ichida stullar ag‘darildi, oynalar sindi. Paparatsilarning kechagi suratlari hali internetni larzaga keltirayotgan bo‘lsa, bu manzara Nari qalbini parcha-parcha qilardi.
Bir lahzada Tea idolni yerga bosib, bo‘g‘a boshladi.
— U mening bo‘lishi kerak! — deb g‘azab bilan baqirdi.
Nari ko‘z yoshlari bilan yugurib, Tea qo‘lidan tortdi:
Tea bir lahzaga jim qoldi. Ko‘zlarida alam va iztirob chaqnadi. So‘ng sekin qo‘lini bo‘shatdi.
Idol zo‘rg‘a nafas olib, qaddi tiklandi.
Nari ikkisiga ham qaradi.
Tea — uning uchun dunyodagi eng xavfsiz panoh bo‘lgan, lekin shu payt ham uni yo‘qotishdan qo‘rqib, yovvoyi hayvondek harakat qilgan odam.
Idol — uni ozod qilmoqchi bo‘lgan, lekin yonida qolsa, butun hayoti vayron bo‘lishi aniq yigit.
— Men... — dedi Nari, ovozi titrab. — Men sizlarning hech biringizniki emasman. Men o‘zimniki.
Tea yuzini burib ketdi. Uning qadamlari og‘ir, lekin qat’iy edi.
Idol esa jim qoldi. Uning ko‘zlarida yosh tovlanardi, ammo u ham ortga bir qadam tashladi.
Xona ichida faqat Nari qoldi. Qorong‘u, sindirilgan mebellar va uning parchalanayotgan yuragi.
Oradan bir hafta o‘tdi. Kompaniya uni rasman qora ro‘yxatga oldi. Endi hech qayerda suratga tushishi, shouga chiqishi mumkin emasdi. Internetda esa uni hamon “xiyonatkor” deb atashardi.
Tea ham, idol ham yo‘qoldi. Ularning har biri o‘z yo‘lini tanladi.
Nari esa yolg‘iz qoldi.
Bir kecha deraza yonida chiroqlarni tomosha qilar ekan, pichirladi:
— Men faqat ozodlikni xohlardim. Lekin ozodlikning narxi shuncha og‘ir bo‘lishini bilmagan ekanman...
Shahar chiroqlari yonib-o‘chdi. Uning ichida esa zulmat hukmron edi.
Bir kuni Nari o‘zini yomon his qildi. Bosh og‘riqlari tobora kuchayib, ko‘z oldi qorong‘ilashardi. Shifokorga borishga majbur bo‘ldi.
Kasalxona oq devorlari orasida shifokor qog‘ozni qo‘lida ushlab, og‘ir gapni aytdi:
— Sizda… miya saratoni. Juda kech bosqichda. Biz faqat vaqtni biroz cho‘zishimiz mumkin.
Dunyo to‘satdan qulab tushgandek bo‘ldi. Nari xonadan chiqqach, devorga suyandi, ko‘zlaridan yosh oqib ketdi. Orzular, kelajak, muhabbat — hammasi endi sanog‘li oylar ichida so‘nib ketishi aniq edi.
Bir necha oy o‘tdi. Nari davolanish uchun kasalxonada tez-tez qolib ketardi. Tashqi dunyo undan uzoqlashgandek edi.
Bir kuni kasalxona yo‘lakchasida asta yurganida, qarshidan Tea chiqib keldi. Nari yuragi hapriqdi. Uning ko‘zlari Tea ko‘zlariga tushdi.
Bir lahzaga ular qarashdi. Tea hammasini sezgandek, ammo yuzini burdi. U hech nima demadi, faqat sovuq qadamlar bilan yonidan o‘tib ketdi. Go‘yoki Nari bu dunyoda yo‘qdek.
Nari o‘sha joyda qotib qoldi. Yig‘lamadi ham. Faqat ichida bo‘shliqni his qildi.
Bir necha hafta o‘tgach, Nari yana kasalxonaga yotqizildi. U endi juda zaif edi, qo‘llari sovuq, ovozi pichirday eshitilardi.
Yonidagi oynadan shahar chiroqlari ko‘rinardi. U ularni oxirgi marta ko‘rayotgandek his qildi.
— Men ozodlikni xohlardim… — pichirladi u, lablari titrab. — Endi ozodman…
So‘ng ko‘zlarini yumdi. Nafasi sekin-asta so‘ndi. Kasalxona palatasida sukut cho‘kdi.
Nari bu dunyoni shunchaki… tark etdi.
Oradan vaqt o‘tgach, internet va ommaviy axborot vositalarida hech kim uni eslamadi. Kompaniya yangi yuzlarni topdi. Idol ham sahnada porlashda davom etdi. Tea esa o‘z yo‘lida ketdi.
Faqatgina bir nechta inson qalbida uning xotirasi saqlanib qoldi.
Nari esa orzulari, iztiroblari va sevgisi bilan birga abadiyatda yashab qoldi.