Tungi qoʼngʼiroq
Tun hali tugamagan edi.
Mila derazadan uzoqlasholmay qoldi. Pastda turgan odam —
Woo Soojin — qimirlamay turardi. Uning nigohi qorong‘u ichidan ham sezilayotgandek edi.
Milaning qo‘llari muzlab ketdi.
Telefon yana jiringladi.
Ekranda yana noma’lum raqam. Ammo Mila allaqachon kim qo‘ng‘iroq qilayotganini bilardi.
U javob bermadi.
Bir necha soniyadan keyin xabar keldi.
“Derazani yopma. Seni ko‘rishni yaxshi ko‘raman.”
Mila dahshatdan darhol pardani yopdi. Nafasi tezlashdi.
U o‘ziga pichirladi:
— Bu tush… bu tush bo‘lishi kerak…
Ammo telefon yana vibratsiya qildi.
Yangi xabar.
“Qiziq. Sen hali ham oldingi odatingni o‘zgartirmabsan. Qo‘rqganingda chap qo‘lingni ushlaysan.”
Mila birdan to‘xtab qoldi.
Chunki u aynan shunday qilayotgan edi.
Kimdir uni juda uzoq vaqtdan beri kuzatib kelgan.
U asta telefonga qaradi.
— Nega?.. — deb yozdi Mila nihoyat.
Bir necha soniya.
Keyin javob keldi.
“Chunki men seni sevaman.”
Shu payt tashqaridan qattiq ovoz eshitildi.
Kimdir qichqirdi.
Keyin jimlik.
Milaning yuragi gursilladi. U yana deraza tomon bordi. Sekin pardani surdi.
Ko‘cha endi bo‘sh edi.
Soojin yo‘q.
Ammo yo‘lning o‘rtasida nimadir yotardi.
Qorong‘u ichida ham ko‘rinib turardi.
Qon.
Telefon yana jiringladi.
Mila titrab qo‘ng‘iroqni qabul qildi.
Bu safar ovoz juda yaqin eshitildi.
— Qo‘rqma, Mila…
— Sen… nima qilding?..
Soojin asta kuldi.
— Men faqat seni bezovta qilgan odamni yo‘q qildim.
Mila muzlab qoldi.
Chunki bugun kechqurun uni uyigacha kuzatib kelgan begona yigit bor edi.
Va endi…
— Endi seni hech kim mengdan tortib ololmaydi, — dedi Soojin.
Keyin shivirladi:
— Hali bu faqat boshlanishi.
Aloqa uzildi.
Mila esa bir narsani tushundi.
Bu oddiy stalker emas edi.
Bu — obsessiya edi.
Va u endi qochib qutula olmaydi.
Ko‘rinmas ko‘zlar
Ertalab.
Quyosh nuri Milaning xonasiga kirib kelgan bo‘lsa ham, xona hali ham sovuq tuyulardi. Kecha bo‘lgan voqealar uning miyasida qayta-qayta aylanardi.
U tun bo‘yi deyarli uxlamadi.
Telefon jim edi.
Bu esa yanada qo‘rqinchliroq edi.
Mila oshxonaga tushdi. Choynakni qo‘ydi. Suv qaynayotgan paytda birdan ichidan g‘alati hissiyot o‘tdi — go‘yo kimdir uni kuzatayotgandek.
U asta atrofga qaradi.
Hech kim yo‘q.
Lekin yuragi tinch emasdi.
Shu payt telefoniga xabar keldi.
“Bugun oq sviter senga juda yarashibdi.”
Mila muzlab qoldi.
U aynan shu payt oq sviter kiygan edi.
— Yo‘q… — dedi u pichirlab.
Mila sekin uy bo‘ylab yurishni boshladi.
Ko‘zlari devorlar, burchaklar, javonlar, lampalarga tushdi.
Keyin u ko‘rdi.
Juda kichkina, deyarli sezilmaydigan qora nuqta.
Yashirin kamera.
Uning nafasi to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
— Bu… qachon?..
Telefon yana vibratsiya qildi.
“Xavotir olma. Men seni faqat himoya qilyapman.”
Mila yugurib yotoqxonaga bordi.
Deraza tepasida yana bitta kamera.
Yashash xonasida yana biri.
Hatoki yo‘lakda ham.
Har bir burchakda.
Har bir harakat kuzatilayotgan edi.
Telefon jiringladi.
Bu safar Mila javob berdi.
— Nega buni qilding?! — dedi u titrab.
Bir necha soniya jimlik.
Keyin tanish ovoz:
— Chunki sen yolg‘iz qolishni yoqtirmaysan.
Bu ovoz — Woo Soojin edi.
Mila devorga suyandi.
— Bu normal emas…
— Bilaman, — dedi Soojin sokin ovozda. — Lekin sen kecha yig‘lading.
Mila jim qoldi.
U haqiqatan ham kecha yig‘lagan edi.
— Men seni shunday ko‘rishni yoqtirmayman, — dedi Soojin. — Shuning uchun kuzatyapman.
— Bu sevgi emas…
Telefon narigi tomonida sokin nafas eshitildi.
— Balki yo‘q. Lekin bu haqiqiy.
Mila yuragi g‘alati urayotganini sezdi.
Qo‘rqinch.
Lekin shu bilan birga… g‘alati iliqlik ham bor edi.
— Sen meni qo‘rqityapsan, — dedi u asta.
Soojin past ovozda kuldi.
— Lekin sen hali ham telefonni qo‘ymading.
Jimlik.
Keyin u yana shivirladi:
— Bugun kechqurun derazani ochiq qoldir.
— Nega?..
— Chunki seni ko‘rishim kerak.
Bir soniya sukut.
Keyin Soojin sekin qo‘shib qo‘ydi:
— Va men sovuqni yoqtirmayman. Senga issiq choy olib kelaman.
Aloqa uzildi.
Mila telefonni qo‘lida ushlab turdi.
U bitta narsani tushunmay qoldi.
Bu odam uni qo‘rqityaptimi…
yoki asta-sekin o‘ziga tortyaptimi?