Qaysar oshiqlar
Jisoo jahldan qizarib ketgancha o‘girildi va qo‘llarini beliga tirab, Jinga qoshlarini chimirib qaradi. Jin esa uning bu holatidan battar zavqlanib, o‘zining baland bo‘yidan foydalangancha, osonlikcha tepaga qo‘l uzatdi. Ammo hujjatni darrov olib bermay, xuddi u bilan o‘ynashayotgandek balandroq ko‘tarib turdi.
— Jin! Ber buyoqqa! — Jisoo uning qo‘lidagi qog‘ozga yetishga harakat qilib, yana bir marta sakradi.
— Avval so‘ra-chi, “Jin oppa, iltimos, menga yordam bering” degin, keyin o‘ylab ko‘raman, — Jin labini burib, g‘olibona jilmangancha unga past nazar bilan qaradi. Kechagi qo‘rquv va xavotirlardan asar ham qolmagandi; u yana o‘sha sho‘x, hazilga moyil Jinga aylangan edi.
Jisoo asabiylashganidan labini tishladi. "Oppa" emish! Jinning bu qiliqlari ba'zan odamning g'ashiga tegsa-da, shu bilan birga ich-ichidan qandaydir yoqimli bir iliqlik uyg'otardi.
Jisoo: Hech qachon unaqa demayman hesh wachon Oppa demayman
Jin: Mayli men ham tura beraman
Jisoo: Ozim olaman hozi shoshmay turgib
Jisoo shunaqa deb bitta stul olip kelib unga minib Jinni qolidagi kitobdi olmoqchi boldi
Jin esa bir oz orqaga tirkalib, yuzida o‘sha mashhur, sho‘xona tabassumi bilan unga qarab turardi.
Jisoo stul ustida turganida deyarli Jin bilan bo‘ylashib qolgandi, lekin baribir kitobga yetishga bir necha santimetr yetmayotgandi.
Jisoo sal muvozanatini yo‘qotgandek bo‘lib, Jinning yelkasidan ushlab qoldi.
Jin uning to‘satdan yelkasiga tekkan qo‘llaridan bir lahza jiddiylashdi, ko‘zlari jilmayishdan to‘xtab, Jisooning kapalakdek pirpirayotgan ko‘zlariga tikildi.
Oradagi masofa shunchalik yaqin ediki, u Jisooning nafas olishini ham sezib turardi.
"Xo‘sh, 'Oppa' desang, hoziroq beraman," – Jin ovozini ataylab pasaytirib, pichirladi. Uning bu ohangi Jisooning yuragini battar tez urishga majbur qildi.
Orzu qilibsan!" – Jisoo o‘zini dadil ko‘rsatishga urinib, hujjat kotargan qollarini yerga turishgan Jinni korib paytdan foydalanib hujjatni darhol olip oldi va xonadan tez tez yurib chiqib ketti.
Jin: ha mayli pakana xonim bugun siz yutingiz
Jin xonada yolg‘iz qolar ekan, yuzida shunchaki bir tabassum yugurdi. U qo‘llarini cho‘ntagiga solib, chuqur nafas oldi.
"Pakana bo‘lsa ham, chaqqonligini qara," — deb pichirladi u o‘ziga o‘zi.
Jisoo xonasiga kirishi bilan eshikni ortidan sekin yopdi-da, unga suyangancha chuqur-chuqur nafas ola boshladi. Qo‘lidagi hujjatlarni mahkam bag‘riga bosib olgan bo‘lsa-da, ko‘kragidagi gupurash hamon bosilmasdi. Yuragi xuddi ko‘kragidan otilib chiqib ketadigandek shunchalik tez va baland urayotgan ediki, u hatto o‘z nafasini arang eshitardi.
U qo‘llarini sekin ko‘ksiga qo‘ydi. Kaftlari ostidagi titroq Jin bilan bo‘lgan o‘sha daqiqalarning asorati edi.
Menga nima bo‘lyapti o‘zi? Nimaga bunchalik yuragim tez uryapti?" — deb pichirladi u o‘ziga o‘zi savol berib. Jinning o‘sha yaqin masofadan tikilgan nigohi, uning kinoyali, ammo sirli tabassumi hamon ko‘z oldidan ketmasdi. Jisoo boshini silkib, bu chalkash o‘ylarni haydashga urindi: "Charchaganimdan bo‘lsa kerak. Ha, shunchaki charchoqdan..."
Ertasi kuni
Haftaning eng kutilgan kuni — yakshanba, dam olish kuni edi. Kechagi ishxonadagi tarang va g‘alati vaziyatlardan so‘ng, bugungi kun Jisoo uchun ayni muddao bo‘ldi. Ustiga-ustak, bugun u ancha vaqtdan beri ko‘rishmagan sevgilisi Minho bilan uchrashishi kerak edi.
Shahar markazidagi xiyobon yam-yashil daraxtlar va mayin shabada bilan ularni qarshi oldi. Minho Jisooga qarab jilmaydi va uning qo‘lidan tutdi.
Ular xiyobon bo‘ylab sekin yurib, shirin suhbat qurib borishardi. Minho juda g‘amxo‘r, aqlli va har doim Jisooni qo‘llab-quvvatlaydigan yigit edi.
"Jisoo, bugun biroz xayolchansan? Ishda biror nima bo‘ldimi?" — deb so‘radi Minho muloyimlik bilan, uning yuziga razm solar ekan.
"Yo‘q, hammasi joyida," — deb javob berdi Jisoo majburan jilmayib. U haqiqatdan ham hozir Minho bilan birga edi, qo‘llari uning taftini his qilayotgan edi.
Lekin negadir ich-ichidan qandaydir bo‘shliqni va kechagi o‘sha "pakana xonim" degan ovozni eshitayotgandek bo‘laverdi.
U Minho bilan gaplashib borar ekan, yuragi kechagidek gupurib urmayotganini payqadi. Hozir hamma narsa tinch, sokin va me’yorda edi. Ammo kecha... kecha Jinning qarshisida u butunlay boshqa bir tuyg‘uni, aqldan ozdiradigan hayajonni his qilgan edi. Jisoo ichida o‘zini koyidi: "Jinnilik qilma, Jisoo. Sen Minhoni sevasan..."
Shu payt Minhoning telefoni jiringlab qoldi. U uzr so‘rab, qo‘ng‘iroqqa javob berish uchun bir necha qadam chetga o‘tdi.
Minho bir necha qadam nariga o‘tib, atrofga xavotirli ko‘z yugurtirdi-da, telefonni qulog‘iga tutdi. Uning yuzidagi boyagi muloyim jilmoyishdan asar ham qolmagan, chehrasi jiddiylashgan edi.
"Alo, faqat tezroq gapir, men hozir Jisoo bilan birgaman," — dedi u ovozini iloji boricha pasaytirib.
Telefonning narigi tomonidan mayin va erkalovchi qiz ovozi eshitildi: "Sog‘indim, Minho... Qachongacha u bilan o‘zingni baxtlidek ko‘rsatib yurmoqchisan? Menga turmush qurishni taklif qilganing esingdami? Qachon unga bor gapni aytasan?"
Minho chuqur xo‘rsinib, sochlarini asabiy to‘zg‘itdi. U Jisooni yomon ko‘rmasdi, aksincha, uni juda hurmat qilardi. Ammo bu tuyg‘u sevgi emas edi. U shunchaki Jisooning ko‘ngli og‘rishi, qalbi sinishidan qo‘rqqani uchun ham hammasini cho‘zib, uning yonida qolishga majbur bo‘layotgan edi. Biroq yuragi allaqachon boshqa qizga — unga turmush qurish taklifini bergan mana shu insonga tegishli edi.
"Bilaaaman, ozgina sabr qil," — deb pichirladi Minho, ortiga, Jisooga ko‘z qiri bilan qarab qo‘yib. "Unga to‘satdan hammasini aytib, shikast yetkazgim kelmayapti. Mos payt topib, munosabatlarimizga nuqta qo‘yaman, va’da beraman."
Jisoo ko‘zlarini undan uzishga urinar, ammo yuragi o‘z sohibasiga bo‘ysunmay, xuddi qafasdagi qushdek gupurlab urardi. Minho bilan yongma-yon yurganda sezilmagan o‘sha g‘alati, olovli hayajon Jinni shunchaki uzoqdan ko‘rishning o‘zi bilanoq qayta uyg‘ongan edi.
"Nega aynan u?" — deb o‘yladi Jisoo ich-ichidan ezilib. U Minho bilan munosabatlarini asrab qolishga urinar, o‘zini Minhoni sevishiga ishontirmoqchi bo‘lardi.
Ammo o‘z ko‘nglini aldash qiyin edi.
Minho telefonini o‘chirib, chuqur nafas oldi va yuziga yana o‘sha soxta, mehmondo‘st tabassumni yopishtirib, Jisooning yoniga qaytib keldi.
"Kechirasan, azizam, ish yuzasidan qo‘ng‘iroq qilishgandi," — dedi Minho uning ko‘zlariga tikilib. Uning ovozi xotirjam edi, lekin ko‘zlaridagi o‘sha sirli begonalikni Jisoo endi sezishni boshlagan edi.
"Hechqisi yo‘q," — dedi Jisoo sekin, lekin uning nigohi hali ham beixtiyor Jin turgan qahvaxona tomonga tortib ketayotgan edi. Vaziyat tobora chigallashib borardi: biri sevmagan qizi bilan majburlikdan yurar, ikkinchisi esa o‘z sevgilisining yonida turib, mutlaqo boshqa bir inson uchun yuragi tez urayotganidan qiynalardi.
Jisoo ko‘zlarini o‘sha qahvaxona oynasidan uza olmasdi. Jin o‘zining qora ko‘zoynagini yechib, stol ustiga qo‘ydi. Birozdan so‘ng uning qarshisiga nihoyatda go‘zal, kelishgan bir qiz kelib o‘tirdi. Jin u qizga qarab juda samimiy jilmaydi, hatto uning sochlarni yuzidan ohista olib, qulog‘ining ortiga qistirib qo‘ydi.
Buni uzoqdan kuzatib turgan Jisooning ichida negadir bir narsa uzilib ketgandek bo‘ldi. Ko‘kragida paydo bo‘lgan achchiq tuyg‘u — rashk edi. "Demak, sevgilisi bor ekan," — deb o‘yladi Jisoo xomush tortib. U Jinning qarshisida o‘tirgan qiz aslida uning erka singlisi Jia ekanligini, Jin shunchaki singlisini yaxshi ko‘rgani uchun unga g‘amxo‘rlik qilayotganini xayoliga ham keltirmasdi. Jisoo uchun ular xuddi baxtli juftlikdek ko‘rindi.
"Jisoo, ketdikmi?" — Minhoning ovozi uni xayollar girdobidan yulqib oldi. "Ha, ketdik..." — dedi Jisoo, uning ovozi o‘ziga ham begonadek eshitildi.
Ular xiyobon bo‘ylab yana biroz aylandilar, ammo o‘rtadagi suhbat qovushmasdi. Ikkisi ham o‘z xayollari bilan band edi. Nihoyat, kun botib, shom qorong‘usi tusha boshlaganda, Minho bir chekkadagi sokin o‘rindiq yonida to‘xtadi. U chuqur nafas olib, Jisooning qo‘llarini qo‘yib yubordi. Uning yuzida qat’iyat va ayni paytda aybdorlik hissi qorishib ketgandi.
"Jisoo, senga aytishim kerak bo‘lgan juda muhim gap bor. Buni ortiq yashira olmayman," — dedi Minho, ko‘zlarini yerga qaratib.
Jisoo unga hayron bo‘lib tikildi: "Tinchlikmi, Minho? Nima bo‘ldi?"
"Kechir meni, Jisoo... Men bu munosabatlarni ortiq davom ettira olmayman," — Minho nihoyat ko‘zlarini uning ko‘zlariga tikdi. Uning ovozi titrar edi. "Men seni aldashni xohlamayman. Mening hayotimda boshqa qiz bor. Men uni chin dildan sevib qoldim... va yaqinda unga uylanishni taklif qildim. U rozi bo‘ldi."
Jisoo eshitgan gaplaridan qotib qoldi. Bu gaplar unga kutilmagan zarba bo‘lishi kerak edi, ammo g‘alati tomoni — uning qalbi singani yo‘q edi. Faqatgina aldanganlik va ishonchsizlik hissi uni biroz esankiratib qo‘ydi, xolos. Uning yuragi Minho uchun og‘rimadi.
"Demak... shuncha payt meni sevmay turib, majburlikdan yurganmiding?" — deb so‘radi Jisoo sekin.
Men seni xafa bo‘lishingni xohlamagandim, senga shikast yetkazishdan qo‘rqqandim," — dedi Minho aybdorona ohangda. "Lekin hozir hammasini aytmasam, keyin kech bo‘lardi. Meni kechir, Jisoo."
Jisoo unga boshqa hech narsa demadi. U chuqur nafas oldi-da, ortiga o‘girilib, tez-tez yurib u yerdan uzoqlashdi. Hozir uning tuyg‘ulari ostin-ustun bo‘lib ketgandi: bir tomondan sevgilisining xiyonati va ayriliq, ikkinchi tomondan esa xayolidan mutlaqo chiqmayotgan, o‘sha qahvaxonada boshqa qiz bilan o‘tirgan Jin...
Jisoo ko‘zlariga qalqib kelayotgan yoshlarni arang tiyib, yo‘l chetiga chiqdi va kelayotgan birinchi taksini to‘xtatib, o‘zini mashina ichiga urdi. Mashina oynasidan shahar chiroqlari g‘ira-shira bo‘lib o‘tib borarkan, u o‘zini tutib turolmadi.
Uyiga yetib kelishi bilan sumkasini bir chetga otib, o‘zini karavotga tashladi va yuzini yostiqqa bosgancha ko‘z yosh to‘kdi. Minho bilan o‘tgan yillar, uning g‘amxo‘rliklari — hammasi shunchaki soxtalik va yolg‘on ekanligi uning qalbini og‘ritayotgan edi. "Nega hamma narsa bunday chalkashib ketdi? Nega meni shuncha payt aldab keldi?" — deb yig‘lardi u. Qizg‘onish, xiyonat alami va kechagi Jinni ko‘rgandagi o‘sha tushunarsiz tuyg‘ular qorishib, tuni bilan unga uxlashga yo‘l bermadi.
Ertasi kuni
Ertalab Jisoo shishgan ko‘zlar va mutlaqo yo‘qolgan kayfiyat bilan ishxonaga kirib keldi. Ko‘zguga qarashga ham xohishi yo‘q edi, shunchaki ish stoli atrofiga o‘tirib, o‘zini hujjatlarga ko‘mgisi keldi.
Kuni bo‘yi hamkasblari undan biror nima so‘rashsa ham, juda qisqa va sovuq javob berar, hayoli butunlay boshqa yo‘nalishda edi. Uning bu parishonxotirligi va tund qiyofasi ishxonadagilarning ham e’tiboridan chetda qolmadi. Jin ham bir-ikki marta uning xonasi yonidan o‘tayotib, Jisooga sinchkovlik bilan tikilib qo‘ydi, ammo qiz unga qayrilib ham qaramadi.
Tushlik vaqtiga yaqin, kutilmaganda boshqaruv binosining eshigi ochilib, ichkariga kecha xiyobondagi qahvaxonada Jin bilan o‘tirgan o‘sha kelishgan qiz kirib keldi. Uning ustida juda rasmiy va zamonaviy kostyum-shim bo‘lib, o‘ziga bo‘lgan ishonchi yuz-ko‘zidan barq urib turardi.
Birozdan so‘ng Jin uning yoniga kelib, xonadagi barcha xodimlarni o‘ziga qaratish uchun chapak chaldi.