Qaysar oshiqlar
Shu payt lift eshigi ochildi.
Ikkalasi ham ichkariga kirishdi.
Ammo ular kirishi bilan lift to‘satdan to‘xtab qoldi.
Chiroqlar bir miltilladi-yu, butunlay o‘chdi. Lift ichiga qop-qorong‘i zulmat cho‘kdi. Faqatgina devordagi favqulodda yordam tugmasining nimjong qizil chirog‘i ularning yuzini zo‘rg‘a yoritib turardi.
Ajoyib... Shuyam yetmay turgandi,– pichirladi Jisoo, qo‘lidagi sumkasini mahkamroq quchoqlab. Yuragi duk-duk urardi. U qorong‘ulikdan va yopiq joylardan biroz qo‘rqardi.
Jisoo: Yoq albatta nimadan qorqishim kerak
Lekin Jisoo qorongu joylardan biroz qorqar edi. Òzini xuddi qorkayatganday korsatyotganday edi
Jin uning ovozidagi arang sezilayotgan titroqni va sumkasini xuddi qalqonday mahkam quchoqlab olganini payqadi. Lift ichi jimjit bo‘lgani uchun Jisooning tezlashayotgan nafasi yaqqol eshitilib turardi.
— Shunaqami? Unda nega sumkangni xuddi ichida milliard dollari bor odamday yopishib olgansan? — pichirladi Jin hazil ohangida. Keyin esa bir qadam yaqinroq keldi. — Qo‘rqmayotgan bo‘lsang yaxshi. Chunki hozirgina tepadan g‘alati ovoz eshitilganday bo‘ldi...
— Jin! Hazillashmang! — Jisoo beixtiyor ortga shekindi bilan tahlillab qaradi, lekin orqasida faqat liftning sovuq temir devori bor edi. Yuragi yanada tezroq ura boshladi. O‘zini qanchalik xotirjam ko‘rsatishga urinmasin, vujudidagi qo‘rquvni yashira olmayotgandi. Lift ichidagi havo tobora kamayib borayotgandek tuyuldi.
Jin uning chindan ham sarosimaga tushayotganini ko‘rib, hazilni bas qildi. U Jisooning qorong‘ulikdan va tor joylardan qo‘rqishini bilmas edi
Jisooning nafasiolishi qiyinlasha boshladi .Jin buni boshida hazil deb oyladi lekin vaziyat tobora shuqurlasha boshladi
Jin Jisooning rangi oqarib terlab ketkani korib Jisooga yordam berishga harakat qildi. Lift eshiklarni taqilayar ochinglar deb baqirar edi. Jin Jisooni xushidan ketmasliga harakat qilar edi
Jin baqirishdan foyda yo‘qligini anglab, darhol ortiga o‘g‘irildi. Jisooning ko‘zlari yarim yumilgan, devor bo‘ylab sekin pastga tushib borardi. Lift ichidagi chiroq miltillab, butunlay o‘chdi-yu, atrofni qorong‘ulik qopladi. Bu holat Jisooning ichidagi vahimani yanada kuchaytirdi.
— Jisoo! Menga qara, iltimos, ko‘zlaringni yumma! — Jin soniyalar ichida uning yoniga tushib, qizning muzdek qo‘llaridan tutdi.
O‘z telefonining chirog‘ini yoqib, chekkaga qo‘ydi. Telefon nuri ularning yuzini xira yoritib turardi. Jisoo nafas ololmayotgandek, qo‘lini ko‘ksiga qo‘ygancha hansirar, lablari titrardi. U butunlay o‘zini yo‘qotib qo‘yish arafasida edi.
— Jin... havo yetmayapti... men o‘lyapman... — pichirladi Jisoo, ko‘zlaridan yosh dumalab.
— Yo‘q, yo‘q, unday dema! Sen bilanman, hammasi yaxshi bo‘ladi, — Jin uning yuzlarini kaftlari orasiga oldi. Qizning vujudi qaltirar, terga botgan soch tolalari peshonasiga yopishib qolgandi. — Menga qara, Jisoo. Ko‘zlarimga qara. Chuqur nafas ol. Birga bajaramiz, xo‘pmi? Qani, ichingga yut... 1, 2, 3... Endi sekin chiqar...
Shu mashqni bajarar eian asta sekin lift ishladi va sekin paska tusha boshladi.
Lift birdan silkindi-yu, chiroqlari lip-lip o‘chib-yona boshladi. Mexanizmning g‘ijirlagan ovozi tundan-kun qo‘rqinchli eshitilsa-da, harakatga kelgani ularga umid bag‘ishladi. Jin hamon Jisooning ko‘zlariga tikilib turar, uning kaftlarini mahkam siqqancha ritm berishda davom etardi:
— Mana, ko‘rdingmi? Harakat qilyapmiz. Sekin nafas chiqar... judayam yaxshi. Shu zaylda davom et.
Lift pastki qavatga etip keldi . Jin endi Jisooga qarab keldik demoqchi edi lekin Jisoo hushudan ketkan edi. Jin Jisooni kotarib kasalxonaga olip ketti
Kasalxonaning oppoq va sovuq yo‘lagi bo‘ylab Jinnining qadam tovushlari aks sado berardi. Uning nafas olishi tezlashgan, yuragi xuddi ko‘kragidan chiqib ketgudek urardi. Jisooning vazni uning qo‘llarida deyarli sezilmasdi — hozir uning bor vujudi faqat bitta maqsadga: qizni qutqarib qolishga qaratilgan edi.
— Shifokor! Kimdir bormi?! Yordam bering! — Jinning baqirgan ovozi butun qavatni titratib yubordi.
Zudlik bilan bir nechta hamshira va navbatchi shifokor g‘ildirakli karavot (katalka) bilan ularning yoniga yugurib kelishdi. Jin Jisooni ehtiyotkorlik bilan oq choyshab ustiga yotqizdi. Qizning yuzlari oppoq, lablari esa mutlaqo rangsiz edi, lekin u hamon Jinnining qo‘lini qo‘yib yuborgisi kelmayotgandek, barmoqlarini mahkam qisib turardi.
— Unga nima bo‘ldi? — shifokor tezkorlik bilan Jisooning ko‘z qorachiqlarini va pulsini tekshira boshladi.
— Liftda qolib ketdik... Havo etishmay qoldi, vahima boshlandi. Keyin birdan hushidan ketdi, — Jin entikib, zo‘rg‘a gapirdi. Uning o‘zi ham qattiq stressda edi, lekin buni ko‘rsatmaslikka harakat qilardi.
Karavotni tezlik bilan intensiv terapiya xonasi tomon g‘ildiratib ketishdi. Jin ham ularning ortidan yugurdi, biroq palata eshigi oldiga kelganda, hamshira uning ko‘kragidan tutib, to‘xtatdi.
— Janob, sizga bu yerga kirish mumkin emas. Iltimos, tashqarida kutib turing. Biz qo‘limizdan kelgan barchasini qilamiz.
— Doktor... u qanday? Ahvoli yaxshimi?
Shifokor yuzidagi niqobni tushirib, biroz jilmaydi: — Xavotirlanmang, hammasi ortda qoldi. Kuchli gipoksiya (kislorod etishmasligi) va vahima hujumi (panik hissi) sababli organizm shok holatiga tushgan. Unga tinchlantiruvchi va kislorod berdik. Hozir uxlab yotyapti.
Jin chuqur nafas oldi. Ko‘kragidan xuddi og‘ir tosh ag‘darilgandek bo‘ldi.
— Uni ko‘rsam maylimi? — so‘radi u pichirlab.
— Faqat besh daqiqaga. Uni uyg‘otmang, hozir unga tinchlik kerak, — tayinladi shifokor.
Oradan 1 yarim soat otkanidan keyin Jisoo oziga kela boshladi kozlarini ochganda qayerda ekanin anglay olmadi
endi qollarini qimirlatmoqchi edi. Jin uning qollaridan ushlab uhlab yotgan edi yonida
Jisoo qo‘llarini sekin qimirlatishi bilan Jin ko‘zlarini ochib, cho‘chib uyg‘onib ketti
Jisooning tamogi qurib qolganidan gapira olmas edi
— Jin…..— ovozi arang eshitildi— biz qayerdamiz
Sen esa kasalxonadasan. Meni shunchalik qo‘rqitib yubordingki, tasavvur ham qilolmaysan, — dedi Jin, ovozi titrab. — Shifokorlar vahima hujumi va kislorod yetishmasligi deyishdi. Senga nima bo‘ldi o‘zi? Nega birdan nafas olishing qiyinlashdi?
Shifakor kelib Jisooni yana bir bor korikdan otkazdi va ahvoli joyda ekani aytip kasalxonadan chiqishiga ruhsat berdi
Jisoo jahldan qizarib ketgancha o‘girildi va qo‘llarini beliga tirab, Jinga qoshlarini chimirib qaradi. Jin esa uning bu holatidan battar zavqlanib, o‘zining baland bo‘yidan foydalangancha, osonlikcha tepaga qo‘l uzatdi. Ammo hujjatni darrov olib bermay, xuddi u bilan o‘ynashayotgandek balandroq ko‘tarib turdi.
— Jin! Ber buyoqqa! — Jisoo uning qo‘lidagi qog‘ozga yetishga harakat qilib, yana bir marta sakradi.
— Avval so‘ra-chi, “Jin oppa, iltimos, menga yordam bering” degin, keyin o‘ylab ko‘raman, — Jin labini burib, g‘olibona jilmangancha unga past nazar bilan qaradi. Kechagi qo‘rquv va xavotirlardan asar ham qolmagandi; u yana o‘sha sho‘x, hazilga moyil Jinga aylangan edi.