" Broken Chapter " 4-bob

Suga jim qarab turardi. Nigohlari — sovuq, ammo chuqur edi. Go‘yoki u hech qanday harakat qilmayotgandek, lekin ichida nimadir qaynab yotgandi. U bir narsani o‘ylayotgan edi, ammo bu fikrlarni Nina anglay olmasdi. Unga bu qarashlar sirli ko‘rinmasdi — yo‘q, bu qarashlar unda bosim uyg‘otdi. Xuddi yelkasiga og‘ir yuk tushgandek, tanasi muzlab qoldi.
Na oldinga, na orqaga yurishga majol qoldi. Go‘yoki uning oyoqlarini kimdir yerga mixlab qo‘ygandi. Yuragi qattiq urar, lekin yurishga quvvati yetmasdi. Faqat Suga’ning sokin nigohi — va bu nigoh ortidagi noma’lum xavf — Nina’ni butunlay mahv qilayotgandi.

Nina asta boshini egdi. Ko‘zlari yerga qadalgandi. Go‘yoki shu oddiy harakat — ko‘zlarini yashirish — uni Suga’dan, bu bosimdan, bu og‘irlikdan hech bo‘lmaganda bir qadam uzoqlashtiradi. U yuragini bosib turgan og‘ir toshni shu tarzda biroz yengillashtirmoqchiday edi.
Ammo qanchalik pastga qaramasin, Suga’ning nigohi baribir orqasidan quvib yetayotganday tuyuldi. Uning yuragi haligacha qo‘rquv va noaniqlik bilan urardi. Yerga qarash — qochish emasdi. Bu shunchaki ichki bir mudofaa edi. Ammo bu mudofaa ham uzoq cho‘zilmasligini u yuragining tub-tubida sezib turardi.

Suga hech qanday ogohlantirishsiz keskin unga yaqinlashdi. Nina orqaga chekinishga ulgurmadi. Keyingi lahzada esa... Suga uning lablariga shiddat bilan yopishdi.
Bu harakat — bu to‘satdan bostirib kirgan shafqatsizlik — Ninani ich-ichidan chil-parchin qildi. Yuragidagi har bir ip uzilganday bo‘ldi. Bu odam... u hozirgina politsiyachini urgan, uni o‘g‘irlab ketgan odam edi. U — zo‘ravon. Ha, u shunday ko‘rinmoqda.

Nina instinktiv ravishda Suga’ni itarishga harakat qildi. Qadamlarini orqaga bosdi, qo‘llari bilan uni siltab chiqarmoqchi bo‘ldi. Ammo bu urinishlar mutlaqo natijasiz edi. Suga harakatini davom ettirar, lablari yanada qiziy boshlagan edi. Aynan shu paytda... Nina yuragidan ko‘tarilgan iztirob ko‘zlaridan yoshlarga aylandi.
Uning boshi bosim ostida qafasga tiqilganday edi. Nafas ololmasdi. Hissiyotlar uni yo‘q qilish arafasiga olib kelayotgandi. Yana bir tomchi yosh, va yana... Ko‘z yoshlar ohangraboday oqib tushdi va Suga’ning barmoqlariga tegdi.

Shu lahzada unda g‘alati bir tuyg‘u — "Tugat. Bu yetarli." degan ichki nido paydo bo‘ldi.
Uch soniyadan keyin Suga asta orqaga chekindi.
Nina esa hushsizdek yerga cho‘kdi. Qollari bilan yuzini yopdi — ko‘z yoshlarini yashirishga harakat qildi. Ammo bu harakat uni to‘xtatolmadi. Yig‘isi to‘xtamay oqaverdi. Oqaverdi...

Suga orqaga chekindi, ammo yuragidagi g‘imirlovchi tuyg‘u uni tinch qo‘ymadi.

U nima qilganini, qanday chegarani bosib o‘tganini anglab yetar ekan, ko‘ngli g‘ash tortdi. Ko‘z oldida hali-hanuz yerda titrayotgan, yig‘idan nafas ololmayotgan Nina turardi. Uning qiyofasidagi iztirob, ko‘z yoshlaridagi titroq Suga yuragiga sanchiqday sanchilardi.

U ichidan bir necha bor "Nima qilib qo‘ydim?" deb o‘zini so‘roq qildi. Ammo bu yetarli emasdi. Chunki, u bunday qilishga majbur edi. Ha, majbur.

Suga bu lahzaning og‘irligini his qilgan bo‘lsa-da, baribir bir haqiqatni anglatishi kerak edi — Nina qochmasligi kerak. Qochish — unga xavf tug‘dirar edi. Suga bu xavfni bilardi. Shuning uchun ham, u o‘zini shunchaki taskin beruvchi yoki kechirim so‘rovchi qilib ko‘rsata olmasdi.

U o‘zini sovuqqon ko‘rsatishi, ichki og‘riqlarini yashirishi kerak edi.

Ajoyib syujet! Mana senga shu yozgan voqeani chuqurlashtirilgan, badiiy asar uslubida, hislar bilan boyitilgan holatda yozib berdim — biror detali yoki voqeaning oqimi o‘zgartirilmagan:
Suga sokin qadamlar bilan Ninaga yaqinlashdi. U egilib, sekin qulog‘i tagiga pichirladi:
— Farishtam... bu senga jazo bo‘ladi. Men bu ishni shunchaki kechira olmayman.
Uning ovozi garchi yumshoq bo‘lsa-da, yuzidagi qattiqlik yuragini qotib qolgan toshga aylantirgandek edi.

Bu g‘alati uyg‘unlik — muloyim ohang va sovuq ko‘zlar — Ninani battar titratdi. U ortga tisarilib, yelkasiga yopishgan sochlari orasidan qaqshab javob berdi:
— Sen jinnisan! Yoqol! Menga yaqinlashma, zo‘ravon! – dedi u, yig‘i va g‘azab aralash titrab.

Suga bir lahza sukut saqladi, so‘ng sekin, lekin qat’iy harakat bilan uning qo‘llarini ushladi va turg‘izmoqchi bo‘ldi. Nina qarshilik ko‘rsatdi, qo‘llarini yerga tirab, oyog‘i bilan itarilardi — u turmoqchi emas edi.

Ammo bu qarshilik uzoq cho‘zilmadi. Suga og‘ir nafas oldi, unga bir qaradi va hech narsa demasdan Ninani yelkasiga ko‘tardi.
Nina tipirchilardi, urardi, qattiq harakat qilardi. Qo‘llari bilan uning orqasini mushtlardi, tizzasi bilan urinar, “qo‘y meni!” deb baqirar edi.

Ammo bu urinishlarning hech biri Suga uchun jismoniy og‘riq emasdi. Garchi har zarba tanasiga tegsa-da, u yuragiga singmasdi. Balki allaqachon yuragi boshqa og‘riqlarga to‘lib, endi bu jismoniy zarbalarga joy qolmagandir.
U qizni ko‘tarib, kechasi qorong‘usida jim yurardi. Atrofda sokinlik, havoda esa faqat og‘ir nafaslar bor edi.

Bu orada boshqa bir joyda — Lisa va Taehyung Nina izidan darvozadan darvozaga, ko‘chadan ko‘chaga yurib chiqardi.

Ular so‘rashmagan joy qolmadi. Oxiri, boshqa chorasi qolmagandek, politsiya bo‘limiga borishdi. U yerda shoshilinch ariza topshirish uchun yugurib kirishdi.

— Do‘stimiz yo‘qoldi! Iltimos, izlanglar uni! – dedi Lisa, ovozida umid bilan vahima aralash.

Ammo politsiya xodimi sovuqqina javob berdi:
— Afsus, lekin u voyaga yetmagan. Ota-onasidan ariza bo‘lmasa, biz qidiruv e’lon qila olmaymiz.

Taehyungning yuzi muzlab ketdi. Liaa ishonmasdan so‘radi:
— Nima? Bu hazilmi? Qanday qilib ota-onasisiz bo‘maydi? Axir u yo‘qoldi-ku!
Ammo bu gaplar politsiya uchun go‘yo devorga aytilganday bo‘ldi. Chunki aslida bu bahona edi.

Haqiqat boshqacha.
Suga oldindan harakat qilgan edi. Uning ismiga doir politsiyada “tushunilmagan ta’sir” bor edi. Suga nafaqat biznesda, balki mafiya dunyosida ham shunchalik chuqur ildiz otgan ediki, bir og‘iz buyrug‘i bilan politsiya xodimi hattoki joniga qasd qilishga ham tayyor edi. U politsiyaga ochiqchasiga:
— Qizni hech kim qidirmasin. Bu ish sizlarni qiziqtirmasligi kerak. — degan edi.
Va shu bilan Nina izdan yo‘qoldi. Rasmiy ravishda hech narsa bo‘lmagandek tuyular, ammo haqiqat esa qorong‘u go‘shada yurardi.

Suga uni uyga olib kirib, ohista yerga qo‘ydi. Nina esa birdan sergak tortdi, yelkasidan chiqib, yashin tezligida hammomga yugurdi. Eshikni ortidan qulfladi. Nafasi qisilib, yuragi gupillab urardi. Suga eshik qarshisida to‘xtab, jim turdi. So‘ng sovuqqina, ammo aniq ohangda dedi:

— Besh daqiqada chiq. Aks holda ichkariga kiraman.
Ninaning qo‘llari yuvinayotgan chog‘ida qaltirar, yuzidan oqayotgan suv ichidagi ko‘z yoshlarini yuvib ketardi.

Bu suvlar uning titroq qo‘llaridan sirg‘alib pastga tushar, hammomdagi sukunat faqat yurakning og‘riqli urishlari bilan buzilardi.

U o‘zini oynaga qarab ko‘rdi. O‘sha bosaning og‘irligi hali ham lablarida, yuragida, xotirasida qotib qolgan edi. Bu holat uni nafaqat qo‘rqitgan, balki ich-ichidan tushunib bo‘lmaydigan bir tuyg‘uga solib qo‘ygandi.

U nafrat va chalkashlik ichida yuragi ezilib, ko‘zlarini yumdi.
Qochish haqida o‘yladi. Ammo bu o‘y tezda umidsizlikka botdi. Yo‘q, bu yerda hech qanday yo‘l yo‘q edi. Bu uy devorlari faqat toshdan emas — ular Suga ismidagi qo‘rquvdan qilingan edi.

Tashqarida esa Suga jim turgancha eshik oldida fikrga cho‘mgan edi. "Nega men uni olib keldim?" deb o‘z-o‘zidan so‘rardi. Yuragida kechayotgan hislar har doimgidek sovuq aql bilan to‘qnashardi. U Ninani sevardi. Balki bu tuyg‘u uni o‘zi tan ololmas darajada chuqur edi. Ammo bu sevgini qanday ifoda etishni bilmasdi. U mehr bilan ushlab tura olmasdi... o‘rganmagan edi.

Va o‘sha bo‘sa... ha, u shunchalik shiddatli, og‘ir va do‘zaxday edi — Suga buni bilardi. Uning o‘zi ham bu holatdan charchagan edi. Kechirim so‘rash haqida o‘yladi. Lekin u so‘ramadi.

So‘ray olmasdi. U buning o‘rniga nimadir qilishni, uni yumshatishni tanladi.

Nina yuzini artib, chuqur nafas olib eshikni ochdi. Endi u boshqa insondek ko‘rinar, ammo ichidagi bo‘ronga hech narsa to‘siq bo‘lolmasdi. Hammomdan chiqqanida, oshxonadan is chiqar edi. U ko‘rdi — Suga nonushta tayyorlayotgan edi.
Bu oddiy holat emasdi. Chunki

Ninaga hech kim biror narsa tayyorlab bermagan. Uy ishlari, ovqat pishirish — bu hammasi uning zimmasida bo‘lgan ishlar edi. Endi esa... kimdir, aynan shu odam — unga biror narsa qilmoqda. Bu yuragiga g‘alati bir tebranish olib keldi. Notanish, begona, ammo iliq.
Suga uni ko‘rib jilmaydi. Bu jilmayish — qattiqlik bilan qorishgan, ammo yuragida bir parcha samimiyatni yashirgan jilmayish edi.

— Kel bu yerga... o‘tir. — dedi u. So‘zi buyruqday yangradi, lekin bu safar unda hech qanday zo‘rlik yo‘q edi. Aksincha, bu iliqlik aralashgan yumshoqlik edi. Boshqalardan hech qachon eshitilmagan, Suga og‘zidan esa ilk bor chiqqan samimiy ohangda aytilgan so‘z edi bu.
Nina jim. U ko‘zlarini yerdan uzolmay, asta o‘tirishga qaror qildi.
Tashqi dunyoda hech qachon bunday ohangni eshitmagan qiz, yuragidagi o‘rtanayotgan hissiyotni qanday atashni bilmasdi.

Zo‘r! Bu sahnani yana chuqurroq, kitob uslubida, ichki monolog va hislar bilan boyitib yozib berdim. Har bir harakat ortidagi tuyg‘ular ochilgan:

Nina hali ham yuragida to‘xtamagan g‘ala-g‘ovur bilan Suga tayyorlagan nonushtaga qarab turardi.

Ko‘z oldidan o‘sha dahshatli lahzalar yana bir bor o‘tib chiqdi — bosim, yengillik bermaydigan qo‘rquv, o‘zining ojizligi... Va bu odam — hozir unga ovqat pishirib, jilmayib turgan inson, aslida qanday yuzga ega edi?

U asta orqaga qadam qo‘ydi. Ko‘zlarida nafrat bilan qorishgan qo‘rquv yaltirab turardi.
— Men buni qabul qilmayman, — dedi u qattiq ohangda. Ichida “men hali butunlay sindim deb o‘ylama” degan g‘urur bor edi.

Suga esa, har doimgidek, sovuqqina ammo nazokatli ohangda javob qaytardi:
— Agar nonushta qilsang, seni shopping qilishga olib boraman. Vada beraman.

U bu so‘zni qanday aytganini o‘zi ham bilmay qoldi. Bu zo‘rlik emasdi. Bu — yo‘qotishni istamaydigan odamning ohangida aytilgan taklif edi. Ammo ko‘zlarida hali ham o‘sha qattiqlik yaltirab turardi.

Nina esa bu taklifni eshitib ichida g‘alati bir narsa his qildi. “Qochish imkoniyati...” deb o‘yladi u. Bu uning yagona eshigi edi.
Shu sababli u yuzida xotirjamlik niqobi bilan stulga o‘tirdi, ohangida bir oz tannozlik bilan dedi:

— Meni shoppingga och qiz deb o‘ylama. Bu maktab formasini uzoq vaqt kiyib yuta olmasdim, shunchaki... yangilik fursati edi.
Suga uning gapini kulimsirab eshitdi. Bu kichik, ammo o‘ziga xos qarshilik edi — Suga esa buni yoqtirardi.

— Albatta, — dedi u. So‘ng silliq ohangda yana qo‘shib qo‘ydi: — Uyga xizmatkorlar va qorovullar ham qaytib kelishadi. Biz kelgunimizcha ular bu yerda bo‘ladi.

U bu xabarni go‘yo hech nima bo‘lmagandek, hatto yengil hazil ohangida aytganday chiqardi. So‘ng blinchik va bir stakan sutni Nina oldiga qo‘ydi.
Nina ko‘zlarini qisib, g‘azab bilan qaradi:
— Nima, meni sut ichadi deb o‘ylayapsanmi? Men sut ichmayman. Menga sharbat ber.
U ataylab o‘zini og‘ir tutdi. Go‘yo shunday qilsa, Suga undan charchaydi, va u ozod bo‘ladi.

Bu — umidsiz strategiya edi, ammo boshqa yo‘li ham yo‘q edi.
Suga uning yuziga qarab kuldi. Bu kulgi zo‘ravonlik bilan emas, qiziqish bilan boyitilgan edi. U og‘ir ohangda, ammo ichida mehr aralash bir iljayish bilan dedi:

— Norozi bo‘lib gapirganda lablaring ajoyib qimirlar ekan. Yana bir bor ko‘rishim kerak shekilli.
So‘ng, hazilmi, tahdidmi — aytib bo‘lmaydigan ovozda qo‘shib qo‘ydi:

— Bosaga ishora qilib.
Nina hayratdan qotib qoldi. Bu so‘zlar... U kutilmagan edi. Yuragi o‘z urishini unutdi go‘yo. Ammo bu holatni berkitish uchun tezda qovog‘ini solib, lablarini qattiq qisilgan holda pastga qaradi. Uning tanasi titrab ketdi — na g‘azab, na qo‘rquv — bu g‘alati, tushunib bo‘lmaydigan his edi.
Yuragida shunday savollar gumburlab urilardi: “Nega bu odam ba’zida yumshoq? Nega u meni qo‘rqitar, ammo meni ko‘rishni xohlaydi?.. Nega yuragim... bunga javob qaytaryapti?”