Unutilgan o‘zlik 1qism Sunli 𝐁𝐀𝐍𝐆𝐓𝐀𝐍 𝐓𝐀𝐋𝐄𝐒
Mahluq qiz tomonga yaqinlashib kelar ekan uning ko‘zlarida qonga bo‘lgan ishtiyoqni anglash qiyin emas edi. Mahluq ulkan panjalari bilan qizni mahkam ushlab qizning oyoqlari orasini asta ochib qizning ichki kiyimini yechib tashladi. So'ng u yuz ko‘zlari lablari qon bo'lgan qizga qaradi. Go'yoki u qizga:
‘‘Barchasida sen va sening otang professor Sonjin aybdor u meni shu ko‘yga soldi. Endi otang uchun sen to‘laysan,, degandek qizni kiyimlarini ham yechib yiritib tashladi.
Va qizni zo‘rlashga tushdi. Mahluq ulkan asosini chiqarib qizni ichiga kiritdi. Mahluqni yog‘on azosini ichiga kirganini sezgan qiz og'riqdan baqirib yubordi.
Mahluq esa qizni baqirganlariga e'tibor ham bermay uni zo‘rlashda davom etardi. U qizni zo'rlar ekan qizni bechorani uning changalidan qutulishga harakat qilardi. Ammo bunnarsa uning qo‘llaridan kelmas edi.
‘‘ Iltimos bas qil kim bor yordam beringlar Yonggi Jimin Yn ,, deb baqirar edi.
Mahluq esa zo‘rlayotgan qizga:
‘‘ Ovozingni o'chir ,, degandek qarab uni bo'ynini sindirib tashladi. Qiz bechoraning bo‘ynidan shiq etgan ovoz eshitildi.
Va qiz bosh baqiramadi ham. Mahluq esa qizning zo'rlashda davom etdi. Va oxiri qizni zo‘rlab bo‘lgacha uning orqasiga yo‘g‘on azosini tiqib qo‘lidagi qizning tanasini aylantirib juda kuchli aloqa qildi. U asosini qizning orqasiga kirdi chiqdi qilishni tezlatdi. Va oxirida u kuchayib bor azosidagi suyuqlikni qizni orqasiga to‘kib uni qo‘llarini tanasidan yulib olib birini o'ng tomonga yana birini chap tomonga qarab uloqtirdi.
Undan keyin mahluq yonidagi ikki ilgachni olib qizni ko‘kraklari uchiga sanchib qizni ko‘klaridan bir daraxtning shoxiga osib qo'ydi. U o‘lik holda osilgan qizning tanasiga qarab kulib qo'ydi. U yerni tark etmoqchi bo‘lganida uni yoniga boshqa bir mahluq kelib mayus ko‘zlari bilan unga qarab go‘yoki:
‘‘ Xo'sh uka niyatingga yetdingmi professor Sonjinni qizni zo‘rlab yuragingdagi 10 yil oldingi qasosni olgandek bo‘ldingmi ,, degandek bo'ldi.
‘‘ Yo'q men hali yuragimdagi qasosni bosganim yo'q Jungkook men hali yuragimdagi alamni og'riqlarni xotiramdan chiqarganim yo'q bu menga kam harbiy bazadagi har bir ayol har bir erkakni o'ldirmagunimga qadar meni yuragim qasosdan sira ham tinchimaydi. ,, dedi.
Ayni shu paytda uzoqdan askarlarini qurol ovozi eshitildi. Shunday Jungkook yonidagi mahluq sherigiga qarab:
‘‘ Sen qoch men ularni chalg'itaman xo‘pmi ,,dedi.
Mahluq esa boshini ha degandek qimirlatib voqea joyini tark etdi.
Shunday qilib ular o‘rmon yonidagi o'sha qizni o‘lik tanasi osilgan daraxt oldini tark etishdi. Oradan yarim soat ham o‘tmay bir shifokor qiz daraxt oldiga yetib keldi va ko‘rgan manzarasidan shok holatga tushib qoldi. Qiz daraxtda yalang'och ahvolda ko‘klaridan osilgan qip yalang'och holda turgan qizga ko‘zi tushishi bilan:
‘‘ Yo‘q yo'q Soniya opajon,, deb baqirib yubordi.
Qizning baqirganini eshitgan boshqa harbiylar yugurib kelishdi. Shunda jigarrang forma kiygan yigit:
‘‘ Yn nima bo‘ldi. Ahvoling yaxshimi Soniyani topdingmi deya Yn oldiga keldi.
Yn lablari orasidan titragan holda:
‘‘ Yonggi Yonggi Soniya opam u.... u... daraxt da.....raxxxt,, Yn qo‘li bilan daraxt yuqorinida qip yalang'och holda osilib turgan Soniyani tanasini qo‘li bilan ko‘rsatdi.
Yonggi Yn ishora qilgan tomonga qarashi bilan ikki qo‘llari uzib tashlangan va (ichki organlari) jinsiy a'zolari yirtilib ketgan Soniyani o‘lik tanasiga ko‘zi tushdi.
Yonggi nima qilishni bilmay qoldi. Chunki 3 yil davomida sevib kelgan insoni hozir tanasi yarimi yo'q ichki organlari yirtilgan va qip yalang'och holda daraxt shohlarga osilgan Soniyani qarar ekan faqatgina jim qoldi.
U nima deyishni nima qilishni bilmas edi. Shu paytda harbiy yigitlardan birini ratsiyasidan ovoz eshitildi:
‘‘ Xo'sh Soniya xonimni topdingizmi General Jimin boshchiligidagi guruh uni hech qayerdan topa olmagan meni eshityapsizmi? ,, dedi.
Shunda harbiy yigit ovozi titragancha:
‘‘ Ha biz Soniya xonimni topdik ammo xonim tirik emas ekan biz xonimni jasadini hozir ba‘zaga professor Sonjinni oldiga eltamiz,, dedi.
Shunday qilib ular Soniyani o‘lik tanasini daraxtdan tushurishib uni harbiy ba‘zaga olib ketishdi.
Ularni kuzatib turgan Jungkook:
‘‘Hali bu sizlar uchun kam men va meni ukamga nima qilgan bo‘lsangiz sizlarni undanda yuz barobar ahvolga solamiz,, deya u 10 yil oldingi voqealarni eslashni boshladi.
Soyali kabinetda yillab urush ko‘rgan ikki kishi yuzma-yuz o‘tirardi. Biri — yelkalari ordenlarga to‘la, ko‘zlari sovuq harbiy — General Min, ikkinchisi esa — oq xalatda, ko‘zoynak ortidan yuzini yashirgan ilmga berilgan olim — Professor Sonjin edi.
‘‘Bizga vaqt kerak emas,, dedi Sonjin. ‘‘Super odam yaratish loyihasiga darhol ishga tushirishimiz kerak. Bu davlatimizning kelajagi,,
General Min bir oz jim qoldi, so‘ng og‘ir nafas olib:
‘‘Va sen sinovni odamlar ustida boshlamoqchisan?,,
‘‘ Aynan. Boshqa yo‘li yo‘q. Biz genetik modifikatsiyani nazariyada o‘rgandik, endi amalda sinab ko‘rish vaqti keldi. Menga ikki bola kerak. Yashash joyi yo‘q, qarindoshi yo‘q — hech kimmi yo'q bo'lgan bolalar,,
General qoshini chimirdi, ammo bosh irg‘ab proffessorni gapiga rozi bo‘ldi.
‘‘Ertaga kechga qadar ikkita egizak bola olib keltiraman,,.
Sonjin jilmaydi. Bu g‘alaba yoki mamnunlik jilmayishi emas edi. Bu — insoniyat chegarasini buzishga bir qadam yaqinlashgan aqldan ozgan olimning jilmayishi edi.
‘‘Unda juda yaxshi. Loyihani “Alpha-Z” deb nomlaymiz,, dedi u.
General Min bir zum jim turdi. Uning qattiq yuzida bir lahza ikkilanish sodir bo‘lgandek bo‘ldi, ammo bu hissiyot tezda harbiy ma'suliyatga yo‘l berdi. U stulidan sekin turdi, stol ustidagi jurnaldan bir varaqni olib, qatlay boshladi. Professor Sonjin unga qarab turar, ichining burchagida kuchli qoniqish sezilardi. Shundan so'ng General Min telefonni olib:
‘‘Yordamchimni Chonni menin oldiga zudlik bilan chaqiringlar,, dedi.
Oradan bir necha soniya o‘tib, eshik taqilladi.
Ichkariga qora harbiy libosda, yosh, ammo sovuqqon yigit kirib keldi. Bu — Chon edi. Uning nigohi to‘g‘ri generalga tikilgan, u har qanday topshiriqqa tayyor edi.
General Min unga qo‘lidagi qog‘ozni uzatib:
‘‘Bu topshiriqni darhol bajar! Tezda shaharning chekkasida joylashgan boshpanasizlar markaziga bor va yerdan ikki egizak bolani olib kel. Ularni yoshi 6-8 oralig‘ida bo‘lsin. Yashash joyi yo‘q, yaqinlari yo‘q bo‘lsin,, dedi.
Chon hech qanday savol bermadi. Faqat bosh egib “tushunarli” deb qo‘ydi.
‘‘ Bu haqda hech kimga og‘iz ochmaysan. Bu bolalar oddiy eksperimentlar emas. Ular loyihaning negizi. Agar bu sirlardan birortasi sezib qolsa, Senni, yo‘q qilinaman. Tushundingmi?
Chon:
‘‘ Ha,,
Chon eshikni ochdi, ketayotib bir zum Professor Sonjinga ko‘z tashladi. Olim hali ham jim, stulida cho‘kkalab o‘tirar, lablarida g‘alati jilmayish o‘ynar edi. U qandaydir dafn qilinmagan jinoyatni kutayotgandek, quvonch ichida edi.
Va shu tariqa, insoniyat tamaddunining eng qorong‘u loyihasi — “Alpha-Z” rasmiy ravishda boshlanib ketdi.
Shahar chetidagi xarobaga aylangan eski zavod binolari qop-qorong‘i edi. Yomg‘ir kun bo‘yi yog‘ib, asfaltni muzlatib yuborgan, shamol esa eshik-derazalarning singan bo‘laklarini g‘ichirlatib yurardi. Shu yerda, beton ustida, o‘zaro suykalib o‘tirgan ikki bolakay sovuqdan qaltirab turardi.
‘‘ Taehyung...,, dedi ulardan biri, titrab. Uning mayin ovozi eshitilishi bilan egizagi unga qaradi.
‘‘Ha, Jungkook ,, dedi Taehyung, o‘zidan yoshi bir daqiqa katta bo‘lsa ham, o‘zini doimo akaday tutardi.
Jungkook qo‘llarini ko‘kragiga bosdi, uning lablari sovuqdan ko‘karib qolgan edi:
‘‘Sovuq qotdim... va... ochman...,,
Taehyung uni yelkasidan mahkam quchoqladi, o‘zi ham bu sovuqdan qaltirardi, ammo har doimgidek kuchli bo‘lishga harakat qilardi.
‘‘ Men tongda baribir biror ish topishga harakat qilaman,, dedi Taehyung. ‘‘Balki kimdir idish-tovoq yuvishga chaqirar... yoki... qog‘oz terishga. Faqat hozir uxla, Jungkook. Ertalab hammasi yaxshi bo‘ladi...,,
‘‘Har doim shunday deysan,, dedi Jungkook, lablarini titratib. ‘‘Lekin hech narsa yaxshi bo‘layotgani yo‘q-ku...,
Bu so‘zlarni eshitish Taehyung uchun og‘ir edi. Jungkookni gaplari unga og'ir tuyulsada ammo to‘g‘ri edi. Taehyung jim qoldi. U buni inkor etolmadi. Ular ikki yildirki, shu holatda yashayapti. Yomg‘irli kunlarda uydan voz kechgan devorlar ostida, qorli kechalarda yirtilgan ko‘rpa ichida, ochlik bilan tinimsiz jangda edilar. Buni ustiga ular hali 7 yoshda edi.
Ana shu vaqtda, biroz narida, qorong‘ulik ichida bir mashina faralari yonib, asta yaqinlasha boshladi. Mashina ichida Chon jim o‘tirar, u binolar oldidagi egizaklarga tikilgancha.
‘‘ Va nihoyat topdim,, dedi u o‘ziga.
U mashinani to‘xtatdi. Asta eshikni ochib, ularning yoniga yaqinlashdi.
Chonning qadam tovushlari q eshitgan. Taehyung birinchi bo‘lib sezdi, o‘rnidan turib.
‘‘Men ,, dedi u bolalar tomonga yaqinlashib
‘‘Bolalar qorningiz ochdimi sizlarni ovqat va issiq joyga olib boraman,, dedi.
Jungkook boshini ko‘tardi, umid bilan. Ammo Taehyungning nigohi sovuq edi. U birovga ishonishni allaqachon to‘xtatgan edi.
‘‘Evaziga bizdan nima so‘raydiz?,,
Chon jilmaydi, lekin uning ko‘zlarida mehr yo‘q edi.
U ikki qo‘li bilan issiq non va termosdagi sho‘rvani ko‘rsatdi. Noning hidi Jungkook va Taehyungni burnilarini tegib o‘tdi. Jungkook indamay ukasining qo‘lini tortdi.
‘‘ Taehyung... iltimos... men ovqat yegim kelyapti...,,
Taehyung jim turdi. Keyin bir og‘ir nafas olib, bosh irg‘adi.
‘‘ Yaxshi... ammo sen mendan bir qadam ham uzoqlashmaysan, tushundingmi?,,
‘‘Tushundim...,, dedi Jungkook.
Va shunday qilib, ikki kichkina jon, bir burda non va bir oz iliqlik umidida, o‘z hayotidagi eng qo‘rqinchli kechaga yo‘l olishdi. Ular bilmas edi — bu yo‘l ularni inson bo‘lish huquqidan mahrum etishini.
Chon mashinaga qaytdi. Egizaklar esa orqa o‘rindiqqa joylashdi. Jungkook darrov termosdagi sho‘rva va nonni olib yeya boshladi. Uning ko‘zlari yumilgan, go‘yoki bu tam nima ekanini esdan chiqargandek. Taehyung esa asta yeya boshladi. Nigohi old o‘rindiqda o‘tirgan erkakda, yuragi esa noma’lum xavotir bilan to‘lib toshgan edi.
Mashinada sukunat hukm surdi. Qor yoqardi. Atrofda faqat qorning shuvillashi va mashina g‘ildiraklari ostidagi qorga singayotgan tovushlar bor edi.
‘‘ Qayerga ketyapmiz?,, deya nihoyat so'radi Taehyung.
Chon ko‘zini yo‘ldan uzmay javob berdi:
‘‘Yaxshi joyga. Sizga o‘xshaganlarga g‘amxo‘rlik qiladigan joyga,,
Ammo uning bu gaplarini Taehyung ishonmadi. U ukasini olib bu mashinadan qochishni istardi. Ammo endi kech edi.
Mashina shahardan uzoqlashib, tog‘li hududga — eski, tashqi dunyodan yashiringan maxfiy baza sari yo‘l oldi. Qorong‘u tunnel ichidan o‘tib, og‘ir temir eshiklar ochilgach, ularni qop-qora ichki dunyo qarshi oldi. Bu joy yer ostida qurilgan edi.
Ular mashinadan tushgan zahoti oq xalatli odamlar ularni kutib olgan. Taehyung ukasining qo‘lini mahkam ushladi.
‘‘Bu qanaqa joy? so‘radi u, yuragi o‘z-o‘zidan tez ura boshlagan.
Hech kim javob bermadi. Faqat yuzlarida niqob bor, sovuq nigohli insonlar ularni olib ketishdi.
‘‘Aka... — dedi Jungkook, qo‘rquv bilan. ‘‘Men... men uyga qaytmoqchiman...
‘‘Shsh...Jungkook biz bu yerdan chiqamiz,, dedi Taehyung, o‘zini ishonchli tutib. ‘‘ Men senga so‘z beraman,,
Shunday qilib Chon egizaklarni professor Sonjinga topshirdi. Sonjin esa ularni bir xonaga joylashtirib xonani tark etdi.
Professor Sonjin egizaklarga yashirin kamera orqali tikilib:
‘‘Juda zo‘r... mukammal mos kelishgan... — u yordamchisiga pichirladi. — 2-martabali DNK strukturasi mukammal. Ularning tanasi tajriba uchun mos.
Jungkok esa bu vaqtda titrab turgan edi. U akasining kaftini ushlaganicha, yig‘lagudek bo‘lib:
‘‘ Aka... men uyga ketmoqchiman...,,
Taehyung esahech nima deyolmadi. Ko‘zlarida yosh qalqib chiqdi. Ammo bu yerda ko‘z yoshi hech narsani o‘zgartirmasdi.
Erta tong qorong‘i laboratoriyaning ichida, professor Sonjin bir nechta yuqori texnologiyali uskunalar va maxsus apparatlar bilan o‘rab olingan xona ichida ish olib borardi. U o‘zining eng katta orzusiga erishish uchun kerakli birinchi qadamlarga tayyor edi. Bugun, u ikki egizak bola — Taehyung va Jungkook — ular uchun nihoyat, yangi hayot zarvaraqtini boshlanishi kerak edi. Bu ikki bola, professorning olamni o‘zgartirishni orzu qilgan loyihasining asosiy poydevori bo‘lardi.
Taehyung va Jungkook, o‘zlarini butunlay yolg‘iz, begona bir dunyoda his etar edilar. Ular, oralaridagi o‘xshashlikni sezishar, biroq har birining ko‘zlarida alohida bir qarash bor edi. Ularning hayoti eski, tanish va xavfsizdi — ammo endi ular butunlay yangi va qo‘rqinchli dunyoda edilar.
Laboratoriyada barcha tayyorgarliklar yakunlandi. Ular yangi sinovdan o‘tishga tayyor edi. Sonjin yuzida noxush va sirli bir tabassum bilan, ilgari tayyorlangan maxsus o‘rindiqlarga, ularni joylashtirdi. Bu o‘rindiqlar ularning har birining yuksak nazoratda bo‘lishlarini ta’minlardi, tajriba davomida tizimlar ularga doimiy ravishda monitorlar orqali qaraladi.
‘‘Bu sizning yangi hayotingiz,, dedi professor Sonjin. ‘‘Biz sizlardan kuchli va mukammal odamlar yaratamiz,, dedi.
Taehyung va Jungkook bir-birlariga qarashdi, biroq bir-birlariga biron so‘z aytmadilar. Ularning qalblarida so‘roq, qo‘rquv va umid aralashgan edi.
Professor Sonjin barcha apparatlar bilan shaxsiy monitordan nazorat qilib, exsperimentning birinchi bosqichini ishga tushirdi. O‘rindiqlarga o‘rnatilgan maxsus tizimlar ularning tanalariga energiya to‘ldirayotgan edi. Ushbu energiya ta’siri bilan ular qattiq titray boshladilar. Har bir nafaslari og‘irlashdi, endi nafas olishlari uchun kuch kerak edi.
Jungkook o‘zining ko‘zlarini yummoqchi bo‘ldi, lekin bu imkoniyatni topa olmadi. Har bir qadam, har bir tortishish unga g‘alaba, shuningdek, oxirgi nafas bo‘lishi mumkin edi. Biroq, ichki bir tuyg‘u uni tinchlantirdi: bu uning tanasini o‘zgartirayotganligini his etardi. U o‘zining kuchliroq, chidamliroq bo‘lishini, aslida uning hamma orzularining amalga oshishi uchun tayyorligini his qildi.
Taehyung esa boshqa tomondan, har narsani o‘zgartirishni xohlamagan holda, faqatgina tinchlanishni orzu qilardi. Uning ko‘zlari o‘ziga yarasha bir umidni izlab, o‘g‘irlangan bo‘lsa-da, ortiqcha noqulayliklarni his qilmaslikka harakat qilardi. U boshqalar kabi kuchli bo‘lishni xohlamadi, u faqat tinchlikni, o‘zining eski hayotini orzu qilardi. Ammo u, buni anglab, bunday orzuni amalga oshirishning imkoni yo‘qligini tushundi.
Tajriba jarayonida tanalarida kuchli o‘zgarishlarni his qilishar edi. Ularning mushtlari siqilganida, mushaklari o‘sib borardi. To‘g‘ridan-to‘g‘ri, tanalarida o‘zgarishlar amalga oshayotganini, yangi kuch va imkoniyatlar ularning ichida yaratilayotganini sezishdi. Ammo ularning hayotidagi bularning barchasi qanday natijalarga olib kelishi haqida hali aniq tasavvurga ega emas edilar.
Shu payt Sonjin, tajriba jarayonini yakunlash uchun yana bir necha parametrlarni yo‘lga qo‘ydi. O‘rindiqlarning har bir qismi tahlil qilinib, sinov natijalari oldindan belgilangan hisob-kitoblarga ko‘ra amalga oshirilgan edi. Biroq, Sonjin shu orada o‘zining tekshiruvlarini tugatdi va bir oz jim turdi, keyin esa lablarini qattiq siqib, shunday dedi:
‘‘Bu faqat boshlanishi. Sizlar faqat boshlang‘ich bosqichdasizlar. O‘zgargan holatda yanada kuchliroq bo‘lasizlar,,
Taehyung va Jungkook bir-biriga qarashdi. Ularning ko‘zlarida hali bu o‘zgarishlarning ta’siri yuzaga chiqmagan, lekin ular shu jarayonni endi orzu qilganidek qanday yakunlanishini bilmas edilar. Tana va ong, ta’lim va kuch o‘rtasida bunday tajribalar ular uchun hech bo‘lmasa o‘ta hayajonli va qo‘rqinchli bo‘lishi mumkin edi.