
Nilufar Saroyi — imperator Kimning to‘rtinchi o‘g‘li, shahzoda Taehyungga tegishli bo‘lgan saroy. Ilgari bu yer jannatga o‘xshab ko‘ringan bo‘lsa-da, hozirda ushbu saroy alanga ichida yonib kulga aylanib bormoqda. Saroy ichidan esa yosh qizlarning baqir-chaqiri, ba’zi bir xizmatkorlarning olov ichida yonayotgan tanasi va ularning nola qilayotgan ovozlari, shahzoda Taehyungni himoya qilish uchun so‘nggi nafasigacha u uchun jon berayotgan askarlarning qilich tovushlari eshitilib turardi. Nilufar Saroyini yonishini uzoqdan tomosha qilib turgan katta shahzoda Chon — ya’ni Taehyungning o‘gay akasi qah-qah otib bu voqelarni kuzatib, kulib turardi. Bu vaqtda saroy ichida Taehyung qilichini qinidan sug‘urib, rafiqasi Rechel va hali tug‘ilmagan...

Samolyot asta-sekin balandlikka ko‘tarildi. Yon derazadan ko‘kka qarab turgan Yn chuqur nafas oldi. Uning yuragi hayajondan qattiq urardi. Orqasida qolayotgan ona yurti O‘zbekiston, onasi, bolaligini o‘tkazgan hovli, do‘stlari, maktab, sokin tonglar — barchasi asta-asta pastda qolib ketayotgandek edi. Ammo oldinda uni butunlay yangi hayot kutayotgan edi — Koreyada o‘qish, yangi madaniyat, begona til va yangi orzular sari birinchi qadam.

Shunday qilib Taehyung Marinni bu yerdan olib ketdi va iblislar qiroligiga qaytdi. Ammo boshqa bir tomondan Jungkook Marinning jonsiz tanasini ko‘rgach, yuragi muzlab qoldi. Ko‘zlaridagi nur so‘ndi, va yuragida faqat bir narsa qoldi — qasos. U qilt etmay turgancha, lablarini qattiq tishlab, yuragini kemirayotgan og‘rini bosishga urinardi. So‘ng asta boshini ko‘tardi, ko‘zlarida alangadek yonayotgan nafrat porlab turardi.

Bu orada esa, taxt zalida vazir Long Yun va Qirol Jeon yolg‘iz qolib, shahzoda Jungkook va Marinning to‘yini qanday to‘xtatish haqida jiddiy suhbat qurayotgan edilar. Shu payt, xonaga saroy og‘asi kirib, qirolga ta’zim qildi:

Oradan 10 yil o‘tdi. Harbiy baza devorlari o‘zgarmadi — hali ham sovuq va jim edi. Bu shafqatsiz vaqt ichida faqat egizak bolalar ulg‘aygan, edi. Ular endi 16 yoshda edilar.

Qish shaharni o‘z sovuq bag‘riga tortgan edi. Osmondan mayin qor yog‘ar, ko‘chalar oppoq yopinchiqqa burkangan. Daraxtlar yalang‘och, muzlab qolgan shoxlari bilan osmonga uzatgan. Havodagi har bir nafas tuman bo‘lib sochilar, odamlar shoshilinch qadamlar bilan uyiga intilar edi. Yorug‘lik chiroqlari qorli tun bag‘rida xira miltillar, lekin bu go‘zallik ortida sovuq va sukunat yashirin edi.

Shunday qilib, tajribaning birinchi kuni ham yakunlandi. O‘sha kuni kechasi bolalar o‘zlariga ajratilgan xonada, o‘z o‘rinlarida yotishga hozirlanayotgan edi. Taehyung Jungkookga qarab dedi:

Mahluq qiz tomonga yaqinlashib kelar ekan uning ko‘zlarida qonga bo‘lgan ishtiyoqni anglash qiyin emas edi. Mahluq ulkan panjalari bilan qizni mahkam ushlab qizning oyoqlari orasini asta ochib qizning ichki kiyimini yechib tashladi. So'ng u yuz ko‘zlari lablari qon bo'lgan qizga qaradi. Go'yoki u qizga:

Samolyot asta-sekin balandlikka ko‘tarildi. Yon derazadan ko‘kka qarab turgan Yn chuqur nafas oldi. Uning yuragi hayajondan qattiq urardi. Orqasida qolayotgan ona yurti O‘zbekiston, onasi, bolaligini o‘tkazgan hovli, do‘stlari, maktab, sokin tonglar — barchasi asta-asta pastda qolib ketayotgandek edi. Ammo oldinda uni butunlay yangi hayot kutayotgan edi — Koreyada o‘qish, yangi madaniyat, begona til va yangi orzular sari birinchi qadam.

Iblirlar saroydan yashirincha chiqib ketgan Taehyung, Marin va Yonggi qorong'u tun bag'rida sokin qadam tashlab, o‘rmon tomon yo‘l olishdi. Havoda tunning sovuq shabadasi esar, shoxlar orasidan esa Oyning xira nuri ularning yo‘llarini yoritardi.