Orzular🎀

Mening ismim yina me  hozr 18yoshdaman va  mening tinch hayotim. O‘tgan yili men 11-sinfni tamomladim. Orzularim ko‘p edi, lekin o‘sha paytda hammasi rejalagandek bo‘lmadi. Men o‘qishga topshirishni juda xohlardim, ammo dadam bunga rozi bo‘lmadi. Shunday qilib, men uyda qoldim.
Kunlar bir-biriga o‘xshab o‘ta boshladi. Ba’zan deraza yonida o‘tirib, tashqariga qarardim va o‘zimga savol berardim: “Nahotki orzularim shu yerda to‘xtab qolsa?” Lekin ichimda bir ovoz bor edi — u taslim bo‘lishga yo‘l qo‘ymadi.
Men o‘qishni, til o‘rganishni juda istardim. Shuning uchun imkonim boricha o‘zim mustaqil o‘rganishni boshladim. Har kuni ozgina bo‘lsa ham yangi so‘zlar yodladim, yangi bilimlar oldim. Bilardim: bu hozircha kichik qadamlar, lekin ular meni katta orzular tomon olib boradi.
Men o‘zimga va’da berdim — kelasi yili albatta o‘qishga topshiraman. Chunki orzularni vaqtincha kechiktirish mumkin, lekin ulardan voz kechib bo‘lmaydi.

Shu tarzda men koreys tilini o‘rganishni boshladim. Dastlab qiyin bo‘ldi, lekin har bir yangi so‘z menga umid berardi. Kunlardan bir kun bir ilovada Suga ismli yigit bilan tanishdim. U juda xushmuomala, muloyim va sabrli edi. U bilan gaplashganimda til o‘rganishga bo‘lgan ishonchim yanada ortdi.
Kunlar o‘tdi. Biz telefon orqali tez-tez yozishib turardik. Suhbatlarimiz oddiy edi — til, orzular, kelajak haqida. Sekin-asta u menga yaqin do‘stga aylandi. U meni tushunardi, qo‘llab-quvvatlardi va har safar:
— Sen uddalaysan, — deb ishonch berardi.
Bir kuni telefonimga kutilmagan xabar keldi. Koreya universitetlaridan biridan qabul qilinganim haqida SMS edi. Uni qayta-qayta o‘qidim. Yuragim quvonchdan tez urardi. Bu men uchun katta g‘alaba edi — orzularimga bir qadam yaqinlashgandim.
Lekin quvonchim bilan birga qo‘rquv ham paydo bo‘ldi. Men bu xabarni uydagilarga qanday aytishni bilmasdim. Ular qanday qabul qilishadi? Meni tushunisharmikan?
O‘sha kecha uzoq o‘yladim. Orzularim bilan qo‘rquvlarim o‘rtasida qoldim. Ammo ich-ichimda bilardim: bu yo‘l — men tanlagan yo‘l edi.

O‘sha kecha men bu xabarni oyimga aytdim. U diqqat bilan tingladi, keyin yuzida tabassum paydo bo‘ldi. Ko‘zlarida quvonch va faxr bor edi.
— Bu sening mehnating, — dedi u sekin. — Orzularing bekorga emas.
Oyimning so‘zlari menga kuch berdi. Lekin dadam haqida o‘ylasam, yuragim siqilardi. Men unga buni qanday aytaman? U tushunarmikan? Axir bu mening orzularim-ku, ular shunchaki shu yerda qolib ketmaydi, to‘g‘rimi?
Tun bo‘yi uxlay olmadim. Kelajagim haqida o‘yladim, qo‘rquvlarim va umidlarimni taroziga solib chiqdim. Ichimda bitta haqiqat bor edi: men bu yo‘lni tanlaganman. Bu yo‘l oson emas, lekin yuragim xohlaydigan yo‘l edi.
Ertaga dadam bilan gaplashishim kerak edi. Balki hozir u tushunmas, balki vaqt kerak bo‘lar. Ammo men bilardim — agar orzularim uchun ovozimni chiqarmasam, ularni hech kim eshitmaydi.