Orzular🎀
Ertasi kuni tong boshqacha boshlandi. Yuragim biroz bezovta edi, lekin ichimda qat’iylik ham bor edi. Nonushta payti dadam jim edi, har doimgidek. Men esa so‘z topolmay, bir necha bor gap boshlamoqchi bo‘ldim, lekin jur’atim yetmadi.
Oyim menga sekin qarab qo‘ydi. Bu qarashda “qo‘rqma” degan ma’no bor edi. Shu payt men chuqur nafas oldim va nihoyat gapirdim.
— Dada, sizga bir gap aytmoqchiman…
Dadam menga qaradi. Men esa hammasini asta-sekin tushuntirdim: til o‘rganayotganimni, qancha mehnat qilganimni va Koreya universitetidan kelgan xabarni. Gapim tugagach, xona ichida sukunat cho‘kdi. Bu sukunat menga juda uzoq tuyuldi.
Dadam bir oz o‘ylab turdi. Uning yuzidan nimani his qilayotganini anglash qiyin edi.
— Oson bo‘lmaydi, — dedi u nihoyat. — Lekin agar sen bunga jiddiy yondashgan bo‘lsang, demak bu shunchaki xohish emas.
Bu so‘zlar yuragimga iliqlik olib kirdi. U to‘liq rozi bo‘lmagan bo‘lsa ham, eshitdi. Va bu men uchun juda katta qadam edi.
O‘sha kuni kechqurun Suga bilan yozishdim. Unga bo‘lgan voqealarni aytib berdim. U esa qisqa, lekin juda muhim gap yozdi:
— Eng muhimi, sen o‘zingga ishonding. Qolgani vaqt bilan hal bo‘ladi.
Men deraza yonida o‘tirib, osmonga qaradim. Oldimda hali ko‘p sinovlar bor edi. Lekin endi bilardim: orzularim yolg‘iz emas. Ular yonimda — sabr, ishonch va yaqinlarimning asta-sekin tushunishi bilan birga edi.
Shundan keyin Suga bilan yozishmalarimiz yanada tez-tez bo‘la boshladi. U hech qachon ortiqcha so‘z ishlatmasdi, lekin har bir yozgan gapi aniq va samimiy edi. Ba’zan u menga koreyscha kichik jumlalar yuborar, keyin ularning ma’nosini tushuntirib berardi. Men xato qilsam, kulmasdi — sabr bilan to‘g‘rilardi.
— Sen juda tez o‘rganayapsan, — deb yozdi bir kuni u.
Bu oddiy gap bo‘lsa ham, menga katta kuch berdi.
Ba’zan kechqurun hamma uxlab qolganda, men jimjit xonada telefonimga qarab o‘tirardim. Suga bilan yozishish menga xotirjamlik berardi. U mening qo‘rquvlarimni tushunardi. Dadam haqida, yo‘lning uzoqligi haqida gapirsam, u shunday derdi:
— Ba’zi orzular ota-onaga ham vaqt bilan tushunarli bo‘ladi.
U hech qachon shoshirmasdi, hech qachon bosim qilmasdi. Faqat yonimda borligini his qildirardi. Go‘yo uzoqda bo‘lsa ham, bir xil yo‘lga qarab turgandek edik.
Bir kuni u mendan so‘radi:
— Agar hammasi amalga oshsa, eng birinchi nima qilarding?
Men biroz o‘ylab, javob yozdim:
— O‘zimga ishonishni davom ettirardim.
U esa shunday javob berdi:
— Demak, sen allaqachon to‘g‘ri yo‘ldasan.
Shu so‘zlardan keyin men yana bir bor tushundim: ba’zan inson hayotiga aynan kerakli paytda, aynan kerakli odam uchraydi. U yo‘lingni o‘zgartirmaydi, lekin yo‘lingda yolg‘iz emasligingni eslatadi.
Nihoyat kutilgan kun keldi. Chamadonim tayyor, yuragim esa hayajon va qo‘rquvga to‘la edi. Oyim meni quchoqlab, duolarini berdi. Dadam esa ko‘p gapirmadi, lekin ko‘zlaridagi qarashda sukutdagi rozilik bor edi.
Samolyot osmonga ko‘tarilganda, pastda qolayotgan shahar tomon qaradim. Bu faqat bir safar emas edi — bu orzularim sari tashlangan katta qadam edi. Oldinda meni yangi til, yangi hayot va yangi sinovlar kutardi. Lekin men tayyor edim.
Universitet hovlisi keng va yorug‘ edi. Atrofda turli tillarda gaplashayotgan talabalar, yangi hayotga shoshilayotgan yoshlar bor edi. Men esa qo‘limdagi hujjatlarni mahkam ushlab, biroz hayajon bilan oldinga yurardim. Yuragim tez urardi — bugun uni birinchi marta yuzma-yuz ko‘rishim kerak edi.
Uzoqdan tanish ovoz eshitildi: — Salom.
Qarasam, u edi. Suga. U kulimsirab turardi, xuddi doim yozishmalarda qanday bo‘lsa, shunday sokin va muloyim. Hech qanday shoshilish yo‘q, hech qanday ortiqcha harakat yo‘q — hammasi tabiiy edi.
— Nihoyat uchrashdik, — dedi u sekin.
— Ha, — dedim men ham, hayajonimni yashirishga urinib.
Biz universitet ichida birga yurdik. U menga binolarni ko‘rsatdi, qaysi joyda darslar bo‘lishini, qayerda jim o‘tirib o‘qish mumkinligini tushuntirdi. Ba’zan koreyscha so‘z aytardi, men takrorlardim, u esa bosh irg‘ab:
— To‘g‘ri, — derdi.
Bu uchrashuv baland kulgularsiz, katta gaplarsiz o‘tdi. Lekin ichimda bir xotirjamlik bor edi. U yonimda bo‘lganda, begona joy ham yaqin tuyulardi.
Bog‘chaga o‘xshash kichik maydonda to‘xtadik. Daraxtlar ostida talabalar kitob o‘qib o‘tirardi.
— Bu yerda o‘tirib o‘qishni yaxshi ko‘raman, — dedi Suga. — Odam o‘ylashga vaqt topadi.
Men atrofga qaradim va ichimdan shuni his qildim: bu joy, bu lahza — hayotimdagi yangi sahifaning boshlanishi edi. Va bu sahifada men yolg‘iz emas edim men suga bilan birga edim🤍