Yn hushuga keldi tae ynning Qo‘llari zanjir bilan karavotga bog‘langan, tanasi esa haliyam ojiz.
Ammo ayni damda, ichidan qandaydir notanish his ham o‘sib borayotgandek edi.
Taehyung esa jim turardi.
U shunchaki divanda o‘tirib, Y/Nni kuzatardi.
YN yuzida g‘azab, nafrat va charchoq aralash ifoda bor edi. Taehyung kulimsirab qo‘ydi.
— "Och qolibsan, a?" — dedi u sovuqqina.
Y/N g‘urur bilan boshini ko‘tarib, e’tibor bermaslikka harakat qildi. Lekin qorni ochligini yashirish qiyin edi.
Va shu payt...
Uning qorni baland g‘ulduradi.😂💔💔
Y/N sharmandalarcha ko‘zlarini yumdi. Yo‘q, yo‘q, shuncha dahshat ichida, shuncha jiddiy holatda, qorni g‘uldirashi shartmidi?! (torisi agar men boganmda ozm soravolasidim ovkat bomi db🤣)
Taehyung u birinchi marta baland kulib yubordi. Ha, chin dildan, tabassum bilan!
— "Hahaha (endi tasavur kilovrilar🤣) Yn Bu shunchalik kulgili bo‘ldimiTae Seni yomon qiynadim deb o‘ylagandim, lekin och qoldirish undan ham yomoni ekan-da."
Y/N kovogini solb karab taega karadi.
— "Kulishingni bas qil!"
Lekin Taehyung to‘xtamasdi. U hozir nimadir his qilyapti. Ilk bor, Y/N yonida bo‘lish unga yokmli tuyulardi.
— "Mayli, seni boqishim kerak shekilli."
U asta-sekin o‘rnidan turdi va xonadan chiqib ketdi.
Y/N hayron bo‘lib qoldi. Taehyung... menga ovqat olib kelmoqchimi?
Bu yigit faqat shafqatsiz va sovuq bo‘lishi kerak edi-ku!
Lekin nima bo‘lganda ham, qorinim to‘qligi muhim!
Bir necha daqiqadan so‘ng...
Taehyung qo‘lida ovqat bilan qaytib keldi. Issiq taom hidi Y/Nni o‘ziga tortardi.
Ammo... bir muammo bor edi.
Uning qo‘llari hanuz bog‘langan.
Y/N unga jimgina qaradi. Taehyung esa jilmaydi.
Tae— "Xo‘sh, bu holatingda qanday ovqatlanasan?"
U atedan savol berayotgandek edi.
Y/N hech narsa demadi. Ammo qorni ochligi uni tezda taslim qildi.
— "...Qo‘limni yeeech."
Taehyung esa bosh chayqadi.
— "Yo‘q. Lekin..."
U dasturxondan qoshiqni oldi va bir bo‘lak ovqat olib, Y/Nning lablariga yaqinlashtirdi.
— "Men seni o‘zim ovkatlantraman."
Y/Nning yuragi tez urib ketdi.
Sevgi bilan emas, balki qandaydir hazil aralash yumshoqlik bilan.
Y/N bir zum ikkilanib turdi.
U lablarini sekin ochdi va Taehyung uzatgan ovkatni yedi.
Shu ondan boshlab, hammasi asta-sekin o‘zgarishni boshladi.
Y/N chuqur nafas oldi. Uning qorni endi och emas edi, lekin yuragi... nimagadir bezovta edi.
Taehyung unga hech narsa demasdan qarab turardi.
YN nigohlarini undan olib qochishga harakat qildi, lekin boshkachaedi. Taehyungning yuragi endi oldingidek sovuq emas edi.
Lekin baribir... Taehyung unga shuncha azob bergan.
Y/N o‘z-o‘zidan g‘azablandi. O‘zini pastga urib bo‘lmaydi!
Taehyung esa, odatdagidek, jilmayib qo‘ydi.
— "Nimani anglatishi muhim emas. Muhimi—och qolib hushidan ketmasliging."
Y/N unga okrayb karadi. Bu yigit har doim shundaymi?!
Lekin... u bu yerdan kochishm kerak.
Lekin shu payt... eshik ochildi.
Y/N va Taehyung bir vaqtning o‘zida o‘sha tomonga qarashdi.
Eshik oldida Kim Jisoo turardi—Taehyungning yaqin yordamcisi u br nimalar hakida taega aytdi va taeni jahli chikib honadan chikib ketdi
Y/N bu imkoniyatni qo‘ldan boy bermasligi kerak edi.
U tezlik bilan xonadan chiqdi, uzoq yotgani uchun oyoqlari titrab ketdi, lekin endi ortga yo‘l yo‘q edi.
Shuning uchun u ehtiyotkorlik bilan koridorda harakatlana boshladi.
Oyoq tovushlari yo‘q.
Hech kim sezmayapti.
Yo‘llar… bo‘m-bo‘sh.
U asta-sekin eshik tomon yugurdi. Xonadan chiqish bilan, bog‘ ichidagi daraxtzor tomonga yo‘l oldi.
Lekin shu payt, orqasidan kimningdir ovozi eshitildi.
— "To‘xtashni maslahat berardim, Y/N."
Taehyung.
Yuragi birdan shuv etib ketdi.
Yn-Orqaga qaramaslik kerak.
U yugurishda davom etdi. Daraxtzor... yana oz qoldi!
Ammo birdan katta og‘riq sezdi.
BOSHIGA QATTIQ URISHDI.
Ko‘z oldi qorong‘ilasha boshladi.
Qulog‘ida esa faqat bitta ovoz jarangladi.
Taehyungning sovuq ovozi.
— "Mendan qochib qutulaman, deb o‘yladingmi?"
Shu so‘zlardan keyin Y/N hushidan ketdi. (Zb kldi hushudan ketb bu kz kisb otrsa bomaydimikin)
Y/N ko‘zlarini ochmoqchi bo‘ldi, lekin boshidagi og‘riq uni o‘ziga kelishga qo‘ymadi. Butun tanasi og‘rirdi. Oyoqlari qaltirardi, u asta-sekin ko‘zlarini ochdi. Qorong‘u xona. Atrof jimjit. Bir necha shamlarning zaif nuri devorlarni yoritib turardi. Havo esa biroz sovuq.
Taehyung.
U karavotning chetida o‘tirgancha unga sovuq nigohini tikib turardi. Qo‘lida esa stakan bor edi. Ichida suv.
— "ozinga keldingmi?" — uning ovozi o‘ta sokin, lekin sovuqqon edi.
Y/N og‘iz ochmoqchi bo‘ldi, lekin gaprolmadi.
Taehyungning lablariga yengil kulgi yugurdi. Bu kulgi yovuz edi.
— "Yana qochmoqchi bo‘lasanmi?"
Y/N chuqur nafas oldi. Hali ham kuchi yo‘q.
— "Meni... nega bog‘lab qo‘yding?" — deya zo‘rg‘a gapirdi u.
Taehyung stol ustiga suv solingan stakanni qo‘ydi va o‘rnidan turdi. Sekinlik bilan Y/N tomon yurdi.
— "Chunki sen haddan tashqari injiqsan."
U karavot chetiga engashib, Y/Nning qo‘liga tegdi.
Y/N o‘zini orqaga tortmoqchi bo‘ldi Taehyung esa sekinlik bilan uning bilagini ushladi
— "qanday nozik qo‘llar... lekin baribir qochishga harakat qilding."
U shunday deya, qo‘lini qattiqroq siqdi.
Y/N og‘riqni his qildi.
— "Meni qo‘yib yubor..." — Y/Nning ovozi zaif chiqdi, ammo baribir so‘zlari qat’iy edi.
Taehyung kuldi. Bu kulgi yana ham qo‘rqinchli edi.
— "Seni qo‘yib yuboraymi?" — u barmoqlari bilan Y/Nning kolini ko‘tarib, yuziga tikildi. "Nega kochmokchi bolding?"
U birdan qoshlarini chimirib, yuzini yaqinlashtirdi. Ko‘zlari g‘azab bilan yonardi.
— "Hech qachon."
Y/N yutindi. Yuragi tez urardi. Bu yerdan chiqish imkonsiz ekanligini tushundi.
Lekin Taehyung bundan qoniqmagandi. U gapirishda davom etdi.
— "Men seni o‘zimniki qilaman, Y/N. Sen endi boshqa hech qayerga keta olmaysan."
"Hech qachon."
Kunlar o‘tardi.
Y/N jim gaprmas edi.
Ovqat yemazdi. Hatto suv ham ichmasdi.
Kunlar ortidan kunlar o‘tardi, lekin u bir marotaba ham Taehyungga qarab qo‘ymadi. Faqat derazadan tashqariga tikilib o‘tirardi.
Ko‘zlarida esa hech qanday hayot nishonasi yo‘q edi.
Taehyung esa kuzatardi.
U har kuni ovqat olib kelardi, suv qo‘yardi, lekin Y/N hech narsa yemadi. Unga qiziq emas edi.
Bir necha kun o‘tdi.
Taehyung xonaga kirdi. Har doimgidek jimjitlik.
Y/N esa hamon shu joyda.
U asta-sekin unga yaqinlashdi. Y/N qo‘zg‘almadi ham.
— "Agar ovqat yemasang, o‘lab kolasan bularni eb ol." — Taehyungning ovozi sovuq eshitildi.
Y/N esa javob bermadi.
Taehyung lablarini tishladi. U Y/Nning bu ahvoli yokmasdi.
Shu payt Y/N asta o‘rnidan turdi. Lekin u Taehyungga qaramadi.
U sekin balkonga yurdi.
Taehyung boshida uni oddiygina toza havoga olgani chiqmoqchi deb o‘yladi. Ammo keyingi daqiqada...
Y/N balkonning panjarasiga chiqdi.
Taehyung ko‘zlarini katta ochdi.
— "Y/N! Tohta!" — u birdan o‘zini oldinga tashladi.
Lekin kech edi.
Y/N o‘zini tashladi.
Vaqt go‘yo to‘xtadi.
Uning sochlari shamolda hilpirardi. Yuzida esa hech qanday ifoda yo‘q edi.
"Shuning uchun hammasiga nuqta qo‘yaman."
Shuvvv! Tiq
Taehyung qo‘llarini oldinga cho‘zdi. U qichqirdi.
"Y/N!!!"
Lekin u faqat pastga tushib borayotgan Y/Nni ko‘rdi.
Va.........
