Victim of a tragic fate
Muallif• Kim Serin
Chanel• Violet fanfics
Chapter 1
Katta qizil yotoq ustida yotar ekanman qoʻlim kishanlangan tizzalam qonar, tanam izlar bilan qoplangan, ustimdagi oq koʻylak yirtilib ketgan edi, oʻzimni juda ham hoʻrlangan va yolgʻiz his qilar edim. Koʻzimdan chiqqan yoshlar ham qurib bitdi, hamma hammasi barbot boʻldi, oʻlib ketsam yaxshi edi. Tanamdagi qamchi izlari atishar, huddi tiriklayin yonayotgandek edim, bu azoblar bir kun tugashiga ishonaman lekin hozir bu ogʻriqlar meni tobora oʻldirib borayapti, bazan oʻzimning jonimga rahmim keladi, U shuncha qiynoqlarni kataklarni, dashnomlarni eshitdi, orqamga qarasam qoʻrqib ketaman, koʻz yoshlarim qurib qoldi. Oldin onam aytar edi koʻp kulsang koʻp yigʻlaysan shuning uchun kamroq kul deb, hatto kulishga ham qoʻrqib qoldim.
Men dadamni shunaqangi yomon koʻraman, mening hayotimdagi eng katta travmalarni hammasini dadam qoldirgan, chunki men qiz boʻlib tugʻilganim uchun meni yomon koʻradilar. Hammasi jonimga tegdi, bazan hammasidan vos kechib oʻzimni oʻldirib yuborgim keladi, hammasini ichimga yutaverib charchadim, nega meni yomon koʻradilaraa meni aybim nima edi. Umrimda eng yomon koʻrgan insonim bu dadam. Bir hillar yetim honada oʻsgani uchun koʻngli yarim boʻladi. Lekin ota onasi boʻlib turib ham mehr koʻrmaganlar bor. Men oʻzimni juda ham yomon koʻraman, dadam meni yomon koʻrgani uchun. Tezroq shu joyladardan ketib shu uyni ham dadamni ham umuman boshqa yuzini koʻrmasam derdim. Bilaman men yaxshi inson emasman, balki juda ham yomondirman lekin menda ham yurak bor, u ogʻriydi yigʻlagisi keladi, oʻzini yolgʻiz his qiladi, lekin uni hech kim eshita olmaydi, ogʻriqlarini koʻrmaydi. Har doim kulib yurishdan charchadim, oʻlib ketgim kelayapti. Hozir bu soʻzlarni yigʻlab yozayapman chunki meni tinglaydigan odamim yoʻq, oʻlib ketsin hammasi, oʻzimni yomon koʻraman nega ham tugʻildim oʻzi. Mayli balki kelajakda hammasi yaxshi boʻlar. Men qattiq oʻqiyman ularga kim ekanligimni koʻrsatish uchun ham qatiq oʻqiyman, hali qarab tursin.
Shu jumlalarni yakunlab kundaligimni yopib, stol ustida turgan telefonimdan kelgan habarga koʻz yugurtirdim.
Jennie:Mira, bugun imtihonimiz bor, kech qolmasdan kelgin.
Smsni oʻqish chogʻida koʻz yoshlarimni artib, telefonimni tana stol ustiga qoʻyib, kundaligimni ham yashirib qoʻydim.
Ustimga formamni kiyib, uydan chiqib keta boshlayotganimda onam toʻxtatdi.
Onam:uzunroq kiyinsang boʻlmaydimi, nima oʻzingni yigitlarga koʻz koʻz qilgin kelayaptimi, yoki yengiltak qizlarga oʻxshaging kelayaptimi
Mira:axir hamma shunday kiyinadiku, oyi bu maktab formasi. Meni tinch qoʻying.
Qiz boshqa onasining qargʻishlarini eshitishni istamay uydan yugurib chiqib ketdi.
Mira tashqariga chiqar ekan, osmon qop qora bulut, yengil shamol esar, atrofni dark vibe egallab olgandi.
Jennie:men katta chorraha yonidaman, hozir 1 daqiqada oldingda boʻlaman.
Mira eshik yonidan katta koʻchaga qarab turardi. Teppadan yomgʻir yogʻa boshladi. Mira sochlariga tomgan tomchidan qisqa osmonga qaradi, katta
yoʻl allaqachon yomgʻir tomchilaridan hoʻl boʻlib ulgurgan edi. Odamlar tinmay yugurib oʻtar, mashinalar qatnovi tugamas edi.
Birdan Mira oldida qora Gelik lekib toʻxtadi.
Mira Jennieni mashinasini koʻrib tezda ichiga oʻtirdi.
Jennie:yaxshimisan, nega kayfiyating yoʻq.
Mira:darrov qayerdan seza qolding
Jennie:men seni oʻzimdan ham yaxshi bilamanku, yana ota onang bilan urush qildingmi.
Mira:ha, ertalabdan onam asabimni buzdilar.
Jennie:bilasanmi bizni uyimizda ham koʻp muammolar yuz berdi
Jennie tashqaridan endi koʻp yogʻayotgan yomgʻirga qarab mingʻirladi.
Jennie:akam, bir oylasi bilan ajrashgan ayolni yaxshi koʻrib shunga uylanam deb turib olgan, dadam esa bunga qarshi. Akam bilan dadam kun ora urush qilishadi, shuni ustidan.
Mira:ajrashgan ayol boʻlsa nima qilibdi, balki U yaxshi ayoldir.
Jennie:muammo ham shunda, u akamni koʻziga goʻyo farishta kabi koʻrinayapti, men ham ayolman uni maqsadini juda ham yaxshi tushundim, bilasanmi u akamni sevishiga shubxam bor. Unga faqat boylik kerak.
Mira:akang sodda yigitcha emasku axir,
Jennie:U oʻzini goʻyo farishta koʻrsatadi goʻyo. Eng qizigʻini aytaymi
Jennie:dadam kecha aytdiki, kech boʻlmasidan akamni yoʻldan qaytarish uchun uni uylantirishar ekan. Kecha oyim dadamga seni tavsiya qildirar.
Mira:NIMA, hey aqling joyidami,
Jennie:seni uyimizga koʻp kelganingdan oyim seni tanib qolganlar, kecha oyim mendan soʻradilar, U qanday qiz sevgan yigiti bormi deb. Men ham oʻylab oʻtirmasdan juda ham yaxshi qiz dedim.
Mira:jinnimisan, bir yoʻli sevilmagan hotin boʻlishim qolgandi.
Jennie:nega sen chiroyli va jozibali qizsan, qolaversa bokira. Akam sening birinchisi ekanligingni bilsa, sendan uzoqlasholmay qoladi.
Mira:Jennie seni hurmating uchun jim turibman, lekin haddingdan oshma.
Jennie Miraga kulib mashinani oʻt oldirdi.
Oradan ikki daqiqa oʻtib ular kollejga yetib kelishdi, mashinadan tushgan ikki dugona ichkariga kirishdi.
Enzo:sevgilim bugun sen bilan qola olmayman dadam uyga chaqirgan.
Degancha ensa qotirgan qiz tepoangi qavatga chiqib ketdi.
Enzo uydan chiqib kattakon Penthousega yetib keldi.
Uyga kirishi bilan hizmatchilar tazim qildi, ularni eʼtiborsiz qoldirib mehmonhona tomon ketdi.
Jennie ham uyga kelib ulgurgan edi. Birozdan soʻng oilaning toʻrtta azosi ham dasturxon atrofiga kelib oʻtirishgan edi. Toʻrda oʻtirgan Edolt gap boshladi.
Edolt:Enzo bugun Miraning ota onasi bilan gaplashdim, ular zori ikki haftadan soʻng toʻy.
Hech qanday muhokama yoʻq, agar merosdan va kompaniyadan mahrum boʻlishni istamasang Jenniening dugonasiga turmushga chiqasan.
Enzo:lekin dada, men bunday qila olmayman.
Deb qoʻlini stolga qattiq urdi, bundan hamma hatto Enzo ham qoʻrqib ketdi
Hafsalasi pir boʻlgan Enzo jahl bilan dasturxon atrofidan turib ketdi.
Bu paytda Mira otasining bu soʻzlarini eshitib koʻziga yosh keldi.
Mira:shunchagacha bordingizmi, a qanday qilib meni oddiy qogʻozlarga almashdingiz.
Edvard:ogʻzingni yum, boshqa gapirma, sen tekintomoqni shuncha boqqanimiz yetar. Hech boʻlmasa shunda ozgina foyda keltirding. Honanga chiqib uningni ham chiqarma
