Cold marriage Eposide 6

Yana bir bor tushuntirib ber, nima uchun bu yerdamiz? – deb so‘radim Jimin'ga, qo‘llarimni ko‘kragimga chambarchas bog‘lab, himoyalanganday ko‘rinishga kirib, ko‘cha bo‘ylab yurarkanmiz.

Bu yerdamiz, chunki otalarimiz o‘ylab topgan aqldan ozdiruvchi g‘oyaga rozi bo‘ldik va endi odamlarni bir-birimizni yaxshi ko‘rishimizga ishontirishimiz kerak, – dedi u, yelkamni qo‘li bilan quchoqlarkan. – Har qanday yangi turmush qurgan juftlik kabi.

Hali ham tushunmayapman, nega buni aynan Parijda qilishimiz kerak?

Qani, bu yerda sen borishni istagan joylar yo‘q demaysanmi, – dedi u park yonidan o‘tayotib. – Balki butikga?

Albatta, Parijda ko‘p borishni xohlagan joylarim bor. Lekin ularning hech biri asal oyi joylariga kirmaydi.

Jonim, biz faqat birga bo‘lishimiz kerak, nima qilsak ham muhim emas.

Rostdan ham meni xarid qilishga olib borishni taklif qilyapsanmi? Shunday ekan, sen kiyimlarni kiyib ko‘rishimni kutib, stulda o‘tirishing kerak bo‘ladi, bilasanmi?

U bir lahzaga to‘xtab, gaplarimni o‘ylab ko‘rdi va yuzida tushuncha aks etdi.

O‘zimni tuzoqqa tushirib qo‘ydim, shundaymi?

Aynan. – dedim kulib.

Ugh. – dedi u hazil aralash, ikkalamiz ham kulib yubordik. Qachondan beri bu do‘stlik paydo bo‘ldi, bilmayman, lekin uning yonida bo‘lishim har daqiqada osonlashayotgandi. Unga ko‘nikib qolgan edim. – Xo‘p, unda kel shartlashamiz. Xarid qilishga boramiz, agar xohlasang butun do‘kondagi narsalarni kiyib ko‘rishing mumkin, lekin iltimos, shunday qilma. Keyin esa bouling o‘ynashga boramiz.

Bouling? – hayron bo‘lib so‘radim. – Bouling o‘ynashni xohlaysanmi?

Ha, nega yo‘q ekan? Bu juda qiziqarli-ku, – dedi u xotirjamlik bilan.

Men hech qachon bouling o‘ynamaganman, – deb sekin tan oldim.

Xavotir olma, men senga o‘rgataman, – dedi Jimin, parkning chekkasiga yetib kelganimizda. – Keyin qayerga boramiz?

Men oldimizdagi ko‘chaga qarab, narigi tomonda joylashgan do‘konlarning oynalarini kuzata boshladim. Ularning hammasi chiroyli edi, lekin biri menga ayniqsa yoqdi. Ko‘rinishidan, bu eksklyuziv kolleksiya edi va namoyish etilgan dizaynlar ichimdagi stilistni o‘ziga tortdi.

Jimin'ning qo‘lini yelkamdan asta chiqarib, qo‘lidan ushladim va uni do‘konga yetakladim.

Ichkariga kirganimizda, hatto havo ham boshqacha hid taratayotganday edi. Men bunday joylarni yaxshi ko‘raman – har bir libos o‘ziga xos, hammasi bir-biridan farqli, ammo baribir ularni bog‘lab turadigan umumiy jihat bor. Hammasi bir mavzu atrofida uyg‘unlashgan, lekin har biri uning turli tomonlarini aks ettirardi.

Xush kelibsiz, janob, xonim. Sizga nimanidir tanlashda yordam bera olamanmi? – deb so‘radi xushmuomala, kulib turgan malla sochli sotuvchi.

Jimin javob berishini kutdim, chunki biz birga chiqqanimizda odatda u gapirardi. Lekin unga qarasam, u menga tikilib turgan ekan.

Xo‘p, bu mening hududim.

Ha, rahmat, – dedim unga tabassum bilan. – Sizning eng so‘nggi kolleksiyangizni ko‘rishim mumkinmi?

Albatta. Marhamat, bu yoqqa.

Uning ortidan ergashdim, ranglar va uslublarni diqqat bilan o‘rganib borarkanman, Jimin ham ortimizdan jim yurardi. U deyarli hech narsa demadi, lekin har safar unga qaraganimda u jilmayib, hammasi joyida ekanini bildirib qo‘yardi.

Do‘kon ichida aylana turib, to‘rtta libosni kiyib ko‘rishga tanladim, ularning har biri o‘ziga xos edi. Biri oq fil suyagi rangda bo‘lib, klassik va sof ko‘rinishga ega edi. Yana biri to‘q qizil rangda bo‘lib, biroz dadilroq kesimga ega edi. Qirollik ko‘k rangidagi libosni esa hali ham aniq tushunolmadim – u rasmiymi yoki shunchaki yoqimli. Oxirgisi esa gradientli pushti bo‘lib, ko‘krak qismida juda och rangdan boshlanib, pastga tushgan sari tobora to‘q tusga kirib, nihoyat chuqur to‘q pushti rang bilan tugardi.

Ayol bizni kiyim almashtirish xonasiga yo‘naltirdi. U yerda ikkita kabina bor edi, odatdagidan ancha kengroq tuyuldi, bu esa meni quvontirdi. Bundan tashqari, bir nechta oyna va yumshoq o‘rindiqlar joylashgan ochiq maydon ham bor edi. Liboslarni kabinadagi skameykaga qo‘ygach, ayol muloyimlik bilan yordam kerak bo‘lsa, tugmani bosishimni aytdi va chiqib ketdi.

Jimin bilan shu kichik hududda yolg‘iz qolgach, uning to‘g‘ridan-to‘g‘ri mening kabinam ro‘parasidagi o‘rindiqqa o‘tirganini ko‘rdim.

Pardani yopib, kiyimlarimni yecha boshladim va birinchi bo‘lib ko‘k libosni sinab ko‘rishga qaror qildim.

Kabina ichidan ochiq maydonga chiqishim bilan erim menga qaradi va jilmayib yubordi.

– Juda chiroyli ko‘rinayapsan, Aria, – dedi u, yuzida tobora taniy boshlagan samimiy tabassumi bilan.

– Yoqdimi? – deb so‘radim, oynaga qarab aylanib, hamma burchakdan o‘zimni ko‘rib olishga harakat qilib.

– Ha, juda ham. Ko‘k rang senga juda yarashadi, ko‘zlaring bilan uyg‘unlashib turibdi, – dedi u xotirjamlik bilan.

–"Agar shunday davom etsang, seni erimdek mayda detallarga e’tibor beradigan odam deb o‘ylab qolishim mumkin." dedim hazil aralash. U esa kulib yubordi.

– Albatta, xotinim uchun hamma narsaga tayyorman, – dedi-da, telefoniga qaytib ketdi. Men esa yana kabinaga qaytdim.

Ko‘k libosni yechib, oq fil suyagi rangdagi libosga qo‘l cho‘zdim. U menga to‘y libosini eslatdi, lekin unchalik “malikacha” uslubda emasdi. Yengil mato bir necha qavat qilib joylangan bo‘lib, tanamni chiroyli o‘rab, erkin hilpirab turardi.

Yana ochiq maydonga chiqishim bilan Jimin boshdan-oyoq menga qaradi va diqqat bilan kuzata boshladi.

— Menga shunday tuyulyaptimi yoki bu ko‘ylak meni farishtaga o‘xshatib qo‘yyaptimi? — deb so‘radim, o‘zimni oynada tekshirib, atrofimda aylana boshlarkanman.

— Ha, aynan shunday. To‘y libosingga ham juda o‘xshaydi, aslida.

— Buning uchun amakivachchangga rahmat ayt, chunki u mas’ul edi, — dedim, oynaga qarab, matoni silliqlarkanman. — Men o‘sha libosni juda yaxshi ko‘rgan edim.

— Ha, men ham… — dedi Jimin sekin ovozda, xuddi men eshitmasligim kerak bo‘lgandek. Shuning uchun hech narsa demay, qaytib almashtirish xonasiga kirdim.

Qizil ko‘ylakni oldim, asta kiyib, yon tomonidagi zanjirni osongina tortib yopdim.

Oynaning oldiga borib, yonimdan turli burchaklarda o‘zimga qaradim. Qoramtir qizil matoning och terim bilan uyg‘unlashishini kuzatdim. Sochlarimni orqaga yig‘ib, baland turmak tasavvur qildim.

Jimin tomonga o‘girilganimda, u menga tikilib turganini ko‘rdim. Og‘zi biroz ochilgan, ko‘zlari esa avvalgidan ham chuqurroq jilolangan edi.

— Xo‘sh, bu haqda nima deysan? — deb so‘radim, aylana aylana unga ko‘ylakning hamma tomonini ko‘rsatarkanman.

— Bu… bu… uh… — haqiqatdan ham, u tentirab gapiryaptimi? — Biz… Biz buni olamiz.

Men hech narsa demay turib qolgandim, shuning uchun u o‘zini oqlashga harakat qildi.

— Endi, Aria. Tezda kiyimlaringni almashtir va ketamiz.

— Ammo yana birini ham sinab ko‘rmoqchi edim…

— Eshitmadingmi? Biz buni olamiz, boshqa libos sinab ko‘rishing shart emas.

— Agar men boshqa birini olishni xohlasam? — deb shiddat bilan so‘radim.

— Unda boshqa birini ham ol, lekin biz ketamiz, — dedi u, men qo‘llarimni ko‘ksimga korsatib, qo‘llarimni kesib o‘tirganimni ko‘rib. U boshini yon tomonga qaratar ekan, yana bir marta takrorladi: — Jeon Aria, yana aytmayman.

— Sen mening otam emassan, — dedim qattiq javob qaytarib, yuzimni burib, yana kabinaga kirish uchun orqamga qaytdim.

— Nima u, ahmoq! — dedim ichimdan, qahrim kelib. — U kim o‘zi? Menga buyruq berishga haqli emas, kiyimimni tanlash huquqiga ega emas!

Libosni yechib, o‘z kiyimlarimni kiyib o‘yladim, unga qarshi turib, o‘sha libosni olmay qo‘yishni xohladim, faqat uni ranjitish uchun. Nihoyat, tushunib yetdim, u hech qachon do‘kondan chiqmasligini bilib, bu libosni olib ketishini xohlaydi va men aslida uni yoqtirgan edim.

Qizil libosni va ko‘k libosni qo‘llarimga olib, Jimin’ga e’tibor bermay, do‘konning boshqa qismiga, shkaf yonidagi brinettaga borib, uning yonida turdim.

— Xulosa chiqardingizmi, xonim?

— Ha, shu ikkitasini, iltimos.

— Albatta, ularni siz uchun qadoqlayman.

Ularni ehtiyotkorlik bilan buklab, sumkaga solib, narxini xabar berdi. Men sumkamni ichidan hamon pulimni izlayotganimda, Jimin allaqachon o‘z kredit kartasini berib yuborgandi.

— Jimin, men to‘lashim mumkin.

— Bilaman, sevgilim. Men to‘lamoqchiman, — dedi u soddalik bilan, sotuvchiga tabassum qilarkan.

— Ammo sen …

— Azizim, hammasi joyida. Baribir ularni men tanladim, — dedi Jimin, brunettadan sumkalarni olib, unga minnatdorchilik bildirarkan.

Men esa qo‘llarimni ko‘kragimga chalishtirib, hech narsaga qaramasdan yo‘lda yurdim. Kayfiyatim keskin tushganini sezgan Jimin menga tegmadi, shunchaki yonimdan yurdi va sumkalarni ko‘tarib mehmonxonamiz tomon yo‘l oldik.

Biz deyarli butun kunni shahar aylanib, do‘konda o‘tkazdik va mehmonxonamizga soat oltiga yaqin yetib keldik. To‘g‘ri yotoqxonaga o‘tib, kiyimlarimni yechib, dush qabul qildim. Jimin allaqachon bilardi: agar men shunday yo‘l olgan bo‘lsam, tez orada butunlay yechinishim aniq, shuning uchun u uzoqroq turdi.

Suv badanimdagi asabiylikni yuvib ketganidan keyin, jinsi shim va uzun yengli yo‘lbars tasvirli futbolka kiyib oldim, oyoqlarimga paypoq ham ilova qildim. Yashash xonasiga qaytganimda, erim xonani u yoqdan bu yoqqa kezib, kim bilandir telefonda gaplashayotgan edi. Meni ko‘rib, suhbatni tugatishga harakat qildi.

Burchakdagi mini sovutkichga borib, suv shishasini olib, icha boshladim.

— Tayyormisan? — deb so‘radi Jimin, telefonini o‘chirib, cho‘ntagiga solarkan.

— Nimaga? — dedim men suv ichishdan to‘xtab.

— Kelishuvimizni eslaysanmi?

Ha, to‘g‘ri. U bowling o‘ynashni xohlaydi.

— Ammo sen o‘z va’dangni bajarmading, — dedim, kresloga yotib oldim.

— Kechirasan?

— Sen menga butun do‘kondagi liboslarni sinab ko‘rishim mumkinligini aytganding, ammo atigi uchta kiyimga chidab bera olding, — dedim ko‘zlarimni yumib. — Shuning uchun kelishuv bekor.

Men undan e’tiroz kutdim, lekin bir necha soniya o‘tib ham, og‘zidan hech qanday so‘z chiqmasdi.

Shu payt, yonimda harakat sezdim va o'tirgan kreslom bir oz qimirladi. Ko'zlarimni ochishim bilan qoramtir sochli yigit bilan yuzma-yuz keldim.

U haddan tashqari yaqin edi.

— Sababini tushuntirishga ham urinmayman, chunki baribir tushunishga harakat qilmaydiganga o‘xshaysan, — dedi u, nigohini yuzim bo‘ylab kezdirarkan. — Ammo bizni ketkazganimning sababi sening kiyim sinab ko‘rishingdan zerikkanim yoki charchaganligim emas edi. Shuningdek, men sen uchun u ko‘ylaklarni sotib oldim, demak, kelishuvimiz hamon amal qiladi, xotinim.

— Meni bu ko‘ylaklar bilan sotib ololmaysan, — past ovozda pichirlab qo‘ydim. Uning bu yaqinligi ongimni chalg‘itayotgandi.

— Bilaman, men bunday niyatda emasman, — deb javob berdi u, so‘ng boshi bilan engashib, qulog‘imga shivirlay boshladi. — Ammo agar shunday qilmoqchi bo‘lganimda ham, men yaxshi bilaman: sen o‘sha ikki bo‘lak matodan ancha qimmatga arziysan. Ancha ko‘proq.

U orqaga qadam tashladi va sochlari orasidan qo‘lini o'tkazdi. Men esa beixtiyor ushlab turgan nafasimni chiqarmoqchi bo‘ldim, lekin hatto nafasimni ushlab turganimni ham ilgari sezmagan edim. Yuzimning qizarishini u payqamasligi uchun boshimni boshqa tomonga burdim va uning oyoq tovushlari uzoqlashayotganini eshitdim.

— Men faqat kurtkamni olib chiqaman, keyin ketamiz, — dedi u yotoqxona tomon yurarkan.

Lekin men u bilan birga borishni istamayotgan edim.

Nega?

Chunki o‘zimga ishonmasdim. Qo‘llarim yoki lablarimni undan uzoq tutishimga ishonchim komil emasdi.

Biroq u baribir meni tinch qo‘ymaydi. Shunday ekan, joyimdan turdim, bir juft etik va charm kurtka topdim, ularni kiyib, ortidan tashqariga chiqdim.

noto‘g‘ri qaror ekanini bilar edim, lekin boshqa nima qilardim? Suitda yolg‘iz qolarmidim?

Ha, albatta.

Go‘yo u bunga ruxsat beradigandek.

Biz yo‘lakka chiqqanimizda, u bizga taksi to‘xtatdi va avval meni ichkariga o'tkazib, keyin o‘zi joylashdi. Haydovchiga manzilni aytib, o‘rindiqqa suyanib oldi.

— Qanday qilib fransuz bouling joyini bilasan? — deb so‘radim, unga yon tomondan qarab.

— Bir necha yil oldin do‘stlarim bilan Parijga kelgandik, shu joyga borganmiz. Juda yaxshi joy, yoqadi senga. Ishon menga.

Yo‘l davomida asosan jim o‘tirdim, derazadan tashqariga qarab. Bir payt Jiminning telefonida nimadir terayotganini ko‘rib qoldim. U xabarni jo‘natishi bilan ekranni blokladi.

U doim kim bilan gaplashadi?

Men uchun bu ahamiyatsiz edi, ahamiyat bermasligim kerak edi. Biz soxta edik, u kim bilan va kuniga necha marta gaplashishi muhim emasdi. Ammo bu mening qiziqishimni yo‘qota olmadi. Hech bo‘lmasa biroz bo‘lsa ham.

Taksi to‘xtadi va biz tushdik. Jimin haydovchiga haq to‘lagandan so‘ng, qo‘limni ushladi va ichkariga boshladi. U bir peshtaxtaga yaqinlashib, orqasidagi yigitga nimadir so‘radi.

Atrofni o‘rganish uchun vaqt ajratdim. Nima uchundir, men bu joyni rang-barang, hatto hippilar uslubidagi muhit deb tasavvur qilgandim.

Jimin meni yoniga tortib, oyoqlarimga qaradi va rafdan ikkita juft poyabzal oldi. So‘ng meni skameykaga o‘tqazib, kichikroq juftni menga uzatdi va o‘zi ikkinchisini kiya boshladi.

ishini tugatgach, kichik ekranga yaqinlashdi va bizning ismlarimizni kiritdi. Men shunchaki uning kichkina barmoqlarini kuzatdim, miyam esa xiyonatkorona ravishda bu barmoqlar yana qanday ishlarni qila olishini tasavvur qila boshladi.

Bu juda yomon g‘oya.

— Xo‘p, bu yerga kel. — dedi u, meni yoniga chaqirib. — Demak, asosiy qoidalarni tushunding, shundaymi? To‘pni olasan, ularni oldinga uloqtirasan va pinlarni yiqitishga harakat qilasan.

Men faqat boshimni qimirlatdim.

— To‘g‘ri, demak, to‘plarning rangi ularning og‘irligiga bog‘liq. Har bir rang ma’lum bir vaznni bildiradi. Odatda, eng yaxshi strategiya avval og‘irrog‘ini ishlatish, agar hali ham pinlar tik turgan bo‘lsa, engilrog‘idan foydalanib harakatlanish imkoniyatini oshirishdir. Tushundingmi?

Yana boshimni qimirlatdim, lekin ma’lumotlar meni adashtira boshladi. G‘oyani tushundim, lekin buni qanday qilib amalga oshirishni bilmasdim.

— Mana, men senga ko‘rsataman.

Jimin qizil to‘pni tanladi, uch barmog‘ini uning teshiklariga joylashtirib, og‘irligini sinab ko‘rdi. U yo‘lak bo‘ylab yurdi, biroz chapga siljidi. Keyin orqaga sanchilgan o‘ng qo‘li bilan oldinga yurib, yerga chizilgan chiziqqa yetganda, to‘pni oldinga uloqtirdi va g‘alati harakat bilan oyoqlarini chalishtirdi.

To‘p izning markazi bo‘ylab dumalab, pinlarga kuchli urildi va ularning barchasini ag‘dardi.

Strike.

Mexanizm pinlarni yana joyiga o‘rnatayotgan paytda, u orqaga qaytdi. Men esa buni qanday qilib uddalay olishim haqida o‘ylab qoldim.

— Xo‘p, endi sen harakat qilib ko‘r.

Men shubha bilan unga qarab turdim, shunda u meni to‘plar joylashgan joyga yetakladi.

— Mana, pushti ranglisidan boshlaymiz. U unchalik og‘ir emas, shuning uchun vaznga o‘rganishing oson bo‘ladi.

Men uni ikkala qo‘lim bilan ko‘tardim, lekin bu la’nati sharning qanday ushlashni bilmasdim. Jimin shunchaki kulib yubordi va menga yordam berdi.

— Xuddi men qilganimdek uch barmoq bilan ushla. Bosh barmoq, o‘rta va uzuk barmoq.

Men to‘pni ko‘targanimda, u kutganimdan og‘irroq ekanini sezdim va uni qo‘shimcha qo‘lim bilan qo‘llab-quvvatlashga majbur bo‘ldim. Erimga qaradim, u esa shunchaki kulimsirab yo‘lak tomon ishora qildi. Uning oldin qilgan harakatlarini taqlid qilib, biroz chap tomonda turdim.

To‘pni faqat bitta qo‘lda ushlab, og‘irligiga biroz o‘rganib, yelkalarimni bo‘shashtirdim va oldimdagi pinlarga qaradim. Men buni qila olaman, to‘g‘rimi? Bu yetarlicha oddiy ko‘rinyapti.

Shunday qilib, Jiminning oldingi qadamlari eslab, oldinga yurib, belgilangan chiziqqa yetgach, to‘pni uloqtirdim.

Lekin u menga o‘xshamaydi. Mening to‘pim diagonal chiziqda harakat qilib, yo‘lak chetiga tushib ketdi va oxirigacha dumalab bordi, hattoki pinlarga ham yaqinlasha olmadi.

Men hayrat bilan bu qanchalik qiyin ekanini tushunib qoldim. Jimin buni qandaydir oson va ishonch bilan bajargandi. Yoki ehtimol, men shunchaki juda yomon edim.

To‘satdan, bu joydan chiqib ketgim keldi.

Ortga burilib, uning mening mag‘lubiyatimdan qattiq kulayotganini kutdim. Ammo u menga hamdardlik bilan kulib qarab turardi. U boshqa bir to‘pni tanlab, menga uzatdi.

— Yana bir imkoniyating bor.

Men harakat qilmaganimda, u barmoqlarimni to‘pga joylashtirdi va meni orqaga burib, joyimga o‘rnatdi.

— Xo‘p, to‘pni orqaga ushla, mana shunday. — dedi u, menga yordam berib, to‘pni o‘zi aytgan holatda ushlatib. — Oldinga yurib, kuch yig‘ib ol, va chiziqqa yetganingda shunchaki to‘pni uloqtirma, markazdagi pinlarni nishonga ol.

Men shunday qilgandim-ku! Shunday emasmi?

Jimin chuqur nafas olib, belimdan qo‘li bilan quchdi, boshqa qo‘lini esa to‘p ustida ushlab turdi va meni o‘zi aytgandek harakatlantirdi. U qo‘limni oldinga siljitganida, men to‘pni qo‘yib yubordim.

To‘p mukammal tarzda yo‘lak markazi bo‘ylab dumaladi. Pinlarga urildi va ularni ag‘dardi, faqat chap tomonda bitta pin tik turib qoldi.

— Men qildim! — o‘zimga pichirlab aytdim, bu asosan erimning mahorati ekanini bilsam ham, bu fakt meni umuman qiziqtirmasdi.

— Ha, sen qilding, — dedi u, meni o‘girib, ikkala qo‘li bilan belimdan quchgan holda kulimsirab.

Uning lablarini menikiga yaqinlashtirganini sezmadim ham, shuningdek, qo‘llarimni bo‘yniga o‘rab, unga javob qaytarganimni ham. Uni yaxshiroq his qilish uchun oyoq uchlarimga turganimni ham, u shuning uchun meni yanada mahkamroq quchganini ham anglamadim.

Chunki o‘sha lahzada bu shunchaki o‘ynayotgan sahnamizdek tuyulmadi. Odamlarni aldayotganimizga o‘xshamasdi.

Bu tabiiy edi. Unga intilish, uni o‘pish, bu lahzadan zavqlanish tabiiy edi.

Bu, go‘yo biz haqiqiy sevishgan juftlikdek, Parijdagi asal oyimizdan bahra olayotgandek edi.

O‘sha paytda bilmagandim, ammo shu daqiqadan boshlab hammasi noto‘g‘ri yo‘nalishga ketdi.

6-qism tugadi.

Oldingi qism un uzr sòrayman.
Endi bunaqa xatolar qilmaslikka xarakat qilaman.