
Yn mehmonxonada o‘tirib, yassi qornini silardi – u ikki oylik homilador edi va Woo juda ham xursand, chunki endi uning ukasi yoki singlisi bo‘lardi.

Jimin YNning ortidan yugurdi. YN sinfga kirdi, chunki u yaralaridan qonashini xohlamasdi, ularni davolashni istardi. Jimin sinfga kirganida, YN nimanidir o‘ylayotganini ko‘rdi, lekin uning chehrasi xotirjam edi. U nega hech qanday reaksiya bildirmaganiga hayron bo‘ldi.

Hamma nonushta qilayotgan edi, YN esa Jimin bilan Joonning orasida o‘tirardi. Hamma ovqatdan rohat olayotgan edi, keyin buvijon gap boshladi: — Jimin bolam, Jungkook qachon keladi?

Ertalab bo‘ldi va Jimin YNni kollejga birga borish uchun kelgan edi. Jimin yetib kelib, YNning nonushta tayyorlayotganini ko‘rdi. U yoniga borib dedi: — Xayrli tong, .

Butun kun shunday o‘tdi — Jungkook YNga yordam berayotgandi, lekin Jimin ertalabgi voqeani, uning yana bir marta vahima xurujiga uchraganini bilardi.

Tonggi yorug‘lik xonaga sekin kirib keldi, Jimin esa o‘z telefonidagi yangiliklarga e’tiborini qaratib o‘tirardi. "Shaharning eng chiroyli bakalavri, Park Jimin, uylanibdi." Bu so‘zlar havoda yoqimsiz aks-sado kabi qolib ketdi. Maqola bilan birga uning to‘y kuni tushgan bir nechta suratlar ham bor edi — suratlar u ko‘proq bir necha soniyadan ortiq qaray olmaydigan darajada og‘ir edi. Ko‘kragida g‘alati siqilish paydo bo‘ldi, ichida esa tushunarsiz og‘irlik joylashdi. U xiyonat tuyg‘usidan qutula olmadi, ko‘z oldiga esa xayolida yashaydigan ayol va uning rafiqasi o‘rtasidagi keskin farq kelardi.

To‘y marosimi uchun mo‘ljallangan katta zal oq zambaklar va oltin pardalar bilan bezatilgan, yumshoq yoritish esa butun hashamatli makonga iliqlik baxsh etardi. Fotografchilar atrofda yurib, nafis bezaklar va yig‘ilgan mehmonlarning suratlarini olayotgandi. Xonani asta-sekin suhbatlar shivirlashi to‘ldirib turgan, ba'zida esa kameraning chaqnashi eshitilardi.