Love or obsession 19-qism
Butun kun shunday o‘tdi — Jungkook YNga yordam berayotgandi, lekin Jimin ertalabgi voqeani, uning yana bir marta vahima xurujiga uchraganini bilardi.
Kech bo‘ldi, Jimin YNning uyida edi va ular kechki ovqatni yeb o‘tirishgandi. Shunda YN gap boshladi:
— Menimcha… sen bu yerga kelishni… to‘xtatishing kerak.
Jimin unga qaradi, lekin YNning ko‘zlarida hech qanday hissiyot yo‘q edi — faqat bo‘shliq. U umuman hech narsaga reaksiya bermayotgan edi.
Jimin: — Mening borligim yoqmayaptimi senga?
YN ovqat yeyishni to‘xtatdi va aytdi:
— Men endi HECH NARSANI VA HECH KIMDAN XOHLAMAYMAN…
Jimin tushundi: u bu gapni Joonning davolanishi haqida aytayapti. Shunda u javob berdi:
— Men seni yolg‘iz tashlab ketmayman, YN. Men doim seni qo‘llab-quvvatlayman. Bilaman, men ham xatoga yo‘l qo‘ydim, men senga ishonmadim. Lekin chin dildan aytayapman — men sen uchun qayg‘uraman. Iltimos… yoningda qolishimga ruxsat ber…
YN hech narsa demadi, lekin ichida Jimin unga qanday g‘amxo‘rlik qilayotganini his qilib, o‘zini noqulay sezdi. Chunki endi u Jimin uchun muammo bo‘lishni istamasdi.
Ular kechki ovqatni yeb, uxlashdi.
Bu orada, Jungkook sabrsiz bo‘lib qolgan edi. Chunki u ertalabni kutayotgan edi — u biror narsa qilmoqchi edi, YNga o‘zini yengilroq his qilishga yordam beradigan bir narsa.
Lekin aslida, Jungkook — haqiqiy gunohkor edi, u boshqalardan ham og‘ir jazo olishga loyiq edi.
Vaqt o‘tadi… ertalab bo‘ladi. Joon maktabga ketadi. Jimin va YN kollejga boradi. Kollejda katta odamlar to‘dasi yig‘ilgan edi. Jimin oldinga yurdi va ko‘rgan narsasidan hayratda qoldi:
Niya o‘z qoni ichida yotgan, og‘riqdan ingrardi.
Jimin YNning bilagini ushlab dedi:
Ular chiqib ketmoqchi edi, ammo orqadan kelgan Jungkookning ovozi ularni to‘xtatdi. Ular ortga qarashdi. YN qo‘rqib, Jimin ortiga yashirindi. Jungkook buni payqadi.
Jungkook: — M…en bilaman… men yomonlik qildim… lekin men hamm…a narsani to‘g‘rilamoqchiman… iltimos, YN… menga ishon…
YN ortga qaramoqchi edi, shunda Jungkook uning oyoqlariga yiqilib, yig‘lab yubordi. Buni ko‘rgan hamma hayratda edi. Lekin uning keyingi gapi barchani battar larzaga soldi:
— Y…N! M…en seni S…EVAMAN! Iltimos, YN, bir mart…a bo‘lsa ham M…ENI ESHIT! Bilaman, men faqat xat…o emas — GUNOH qildim! Lekin iltimos… menga BIR MARTA imkon BER…
Jungkook uning oyoqlaridan ushlab, kechirim so‘rab yig‘lardi. Lekin YN undan yuz o‘girdi. Jungkook battar yig‘ladi.
— JUNGKOOK, endi sen bilasan nima degani polga cho‘kib, kimdandir iltimos qilish. Esingdami, YN seni iltimos qilib yig‘laganida — sen uni majburlamoqchi bo‘lganingda, unga azob berganingda? Esingdami, YN rahm so‘ragan edi — SEN esa… uni zo‘rlamoqchi bo‘lgan eding!
Jimin so‘nggi gapini aytolmay to‘xtadi — YNning nafas olishi tezlashib, og‘ir bo‘lib qoldi. Jungkook ko‘z yoshlarini artdi va o‘rnidan turdi. Jimin YNni ushlab qoldi, lekin YN o‘zini tiklab oldi va uning keyingi harakati u yerda turgan har bir odamni hayratga soldi:
YN — JUNGKOOKNI TARSAGI BILAN URDI!
Jungkookning yuzi boshqa tomonga o‘girilib ketdi, u hech narsa demadi.
Shunda YN uning yoqasidan ushlab, qichqirdi:
— S…en… men…i rossa sev…asanmi?
Jungkook ko‘z yoshlarini artib, bosh irg‘adi.
Shunda YN uni yana tarsaki bilan urdi va dedi:
— Agar seni haqiqatdan sevgan bo‘lsang… unda nega meni azoblaganingda yuraging og‘rimadi? Nega meni qiynaganingda to‘xtamading? Nega meni haqorat qilding? Sening bu sevging qayerda edi… M…ENI ZO‘RLAGANINGDA?!
Mayli, men Niya va Wang o‘lim sahnalarini tushunarliroq va ravon qilib, lekin kuchli dramatik hissiyot bilan yozib beraman. Qolgan joylar o‘zgarishsiz qoladi. Mana yangi varianti:
Niya hammasini kuzatib turib, birdan kulib yubordi. Jungkook O‘zini tuta olmay, qattiq nafas olib, qurolini chiqardi. Talabalar ham uning kutilmagan harakatidan vahimaga tushib, bir-biriga qarab orqaga tisarildilar. Lekin u birdan Ynga qarab, so‘z boshladi:
— Y...n! Iltimos, menga ishongin. Men seni sevaman va sening har bir qasosingni olaman!
Shu so‘zlardan so‘ng, Niya qurolnining ko‘ksiga yaqin joyga qaratib o‘q uzdi. O‘q tegishi bilan uning tanasi titradi, ko‘zlari kattalashdi. U bir necha qadam orqaga chekindi, ammo Jungkook hech ikkilanmay, ketma-ket o‘q uzishda davom etdi. Har bir o‘q tegishi bilan Niya tanasi qaltirab, kuchsizlashib borardi. Oxirgi o‘qdan so‘ng u sekinlik bilan yerga yiqildi. Uning ostida qon asta-sekin yoyilib, qoramtir ko‘lmak hosil qildi.
Jungkookning qo‘lidan qurol tushdi. U Ynning titrayotganini ko‘rib, yoniga bordi va unga boshqa qurol tutdi. Yn nima bo‘layotganini tushunmadi. Shu payt ba’zi qo‘riqchilar Lee Wangni olib kelishdi.
Wang kirishi bilan xona ichida sovuq jimlik hukm surdi. Uning ko‘zlarida hech qanday qo‘rquv yo‘q edi, lablarida esa yengil, mensimas kulgi bor edi. Ynning tanasi beixtiyor qattiqroq titradi, yuragi bo‘g‘ziga tiqilgandek bo‘ldi. Jungkook uni yonidan qattiq quchdi. Jimin qo‘lini uzatib, to‘xtatmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook unga iltijoli nigoh bilan qaradi. Jimin hech narsa demadi.
Jungkook:
— Yn, u ham jazoga loyiq!
Yn o‘zida nima bo‘layotganini bilmasdan, ko‘zlari yoshga to‘lib, g‘azab bilan qurolni ko‘tardi. U hech ikkilanmadi. Qurol ovozi baland jarangladi — o‘q Wangning ko‘ksiga tegdi. Wangning yuzida qisqa lahza tabassum paydo bo‘ldi, ammo u tezda o‘chdi. U orqaga quladi, qattiq zarba ovozi eshitildi. Ko‘zlari yarim ochiq holda qotib qoldi, nafasi butunlay uzildi.
Yn kuchini yo‘qotib, Jungkook ustiga yiqildi. Jungkook uni mahkam quchib oldi, u esa hushini yo‘qotdi.
U oradan ikki kun o‘tdi. Shu ikki kun davomida Jungkook YNga yaqinlashishga, uning ko‘nglini olishga urindi. Ammo YN hech qanday javob bermadi.
Bugun tushlik tanaffusi edi. Jungkook o‘zi yolg‘iz o‘tirib, ko‘z yoshlarini yashirmay yig‘layotgan edi. Shu payt kimdir uning yoniga kelib o‘tirdi va sokin ovozda dedi:
— Jungkook, senimcha, u seni kechiradimi?
Jungkook darrov boshini ko‘tardi va ko‘zlariga yosh to‘lib, o‘sha odamni quchoqlab oldi:
— A…mm uzr Hyung… Men seni eshitmadim… M…en seni eshitmadim… A…mm uzr.
Namjoon uning yelkasidan asta sekin silab, ohista gapirdi:
— Jungkook… bu sevgi emasdi. Bu — obsesiya edi. Unga bergan jarohatlaring… ular oddiy yaralar emas, ichki yaralar. Ular hali ham uning yuragida ochiq turibdi.
— Tushun, hamma narsani birdaniga unutish oson emas. Balki, vaqt o‘tib, seni kechirishi mumkin. Lekin… uni yana seni sevib qolishiga kafolat yo‘q.
Bu gaplar Jungkookning yuragini yana chimchiladi. Ko‘zlaridan yoshlar oqdi. U ichida o‘ziga qasam ichdi:
> "Men uning kechirimini olish uchun hamma narsani qilaman. Men endi haqiqiy sevgi yo‘lini tanlayman. Uni chin dildan afsusda ekanimga ishontiraman. Har bir qadamim bilan unga ko‘rsataman: men chin yurakdan pushaymonman."
Oradan yana bir necha kun o‘tdi. Jungkook har kuni qo‘lidan kelgan barcha ishni qilar, lekin YNning e’tiborini jalb qila olmasdi.
Tushdan keyin edi. YN sinfda o‘tirardi. Jimin esa unga tushlik olib kelish uchun chiqib ketgan edi. YN kafeda ovqatlanishni istamasdi — u yerda talabalar unga qarab, g‘alati nigoh bilan boqishardi.
Jungkook uni kuzatib turardi. YN telefonga qayta-qayta qarardi — go‘yo nimadir uni bezovta qilayotgandek edi.
Jimin keldi va ular tushlik qilishdi.
Jimin:
— YN, bugun kollej tugagandan keyin meni kutib turasanmi? Boshqa ishlari bor.
YN bosh irg‘ab rozi bo‘ldi, lekin yana telefoniga qaray boshladi.
Jungkook esa u yerdan chiqib ketdi. Shu payt uning telefoni jiringladi. U ko‘tardi, lekin hali og‘zini ochmasidan narigi tomon gap boshladi:
Jungkook hech nima demadi va qo‘ng‘iroqni uzdi.
> Demak… shu narsalar uni qiynayotgandi.
YN Jiminni kutayotgan edi, lekin u hali ham kelmadi. Shunda u bir tanish ovozni eshitdi va yuqoriga qaradi.
— YN, ILTIMOS KECHIR… Meni. Iltimos, MENGA BIR IMKON BER…
Ko‘zlariga yosh to‘lib ketdi. Jungkook qo‘llarini birlashtirib, yig‘lardi. Lekin YN hech nima demay, yugurib ketdi.
Birozdan so‘ng Jimin keldi. U Jungkookni o‘sha yerda yig‘lab turganini, lekin YNning yo‘qligini ko‘rib, darrov anglab yetdi.
Jimin:
— JUNGKOOK, ENDI BUNI TUZATISHGA HECH NIMA QOLMADI.
Jungkook tiz cho‘kdi va yig‘lab yubordi:
— H…hyung, men xato qildim… Men chin dildan pushaymonman. Men endi unga hech qachon azob bermayman… iltimos, meni kechir…
Jimin unga achinardi. Chunki u ham Jungkookning ukasi edi. U YNga qanday yomon munosabatda bo‘lganini, unga kuch ishlatganini bilardi. Ammo u, shuningdek, Niya va Wangdan qasos olganini ham unutmagan edi.
Lekin… Jungkook o‘z gunohlarini yuvdimi?
Jimin:
— Jungkook, hamma narsani unutish oson emas. Men ham seni kechiraman… lekin faqat u tayyor bo‘lsa.
Jimin bu gaplardan so‘ng ketdi. Jungkook esa ko‘z yoshlarini artib, uyiga yo‘l oldi.
U uyga kirganida, onasi mehmonxonada o‘tirib, o‘ychan bo‘lib turganini ko‘rdi. Jungkook uning oldiga bordi va go‘yo bir boladek yig‘lab yubordi.
U onasining tizzasiga bosh qo‘yib, qattiq yig‘lardi:
— Oyi… men o‘zimdan nafratlanaman… iltimos meni o‘ldiring… iltimos…
Onasining yuragi ham og‘ridi, lekin u buni ko‘rsatmaslikka harakat qildi. Faqat sekin boshini siladi va dedi:
— Jungkook… balki u seni kechirgan bo‘lardi… agar sen bunchalik uzoqqa bormaganingda…
Jungkook nima demoqchi ekanini tushundi. U onasiga qaradi va qo‘llarini birlashtirdi:
— Oyi… bilaman, men gunohlar qildim… lekin menga imkon bering. Men uni sevaman.
Onasi:
— Agar sevgan bo‘lsang… unda buni ko‘rsat. Uning yonida xavfsizligini his qilsin. Uning dardiga davo bo‘l.
Jungkook ko‘z yoshlarini artdi va onasini quchoqladi. Onasi ham uni mahkam bag‘riga oldi.
Jungkook YNning uyiga qarab yo‘l oldi. U Jimin va YNning kollej tomon ketayotganini ko‘rib, ularning ortidan bordi.
Kollejga yetishdi. Jimin mashina to‘xtash joyiga yo‘l oldi, Jungkook esa qo‘lida gullar bilan YNning oldiga keldi.
YN ortga qaradi va Jungkookni ko‘rdi. U biroz asabiy kulimsiradi. Jungkook unga gullarni uzatdi:
YN hech narsani tushunmadi. Jungkook gulni qo‘liga tutqazdi va yugurib ketdi.
Jimin hammasini ko‘rdi, lekin hech narsa demadi.
Kollejda yarim kun o‘tdi. Jungkook faqat YNga qarab o‘tirardi. YN buni sezgan edi.
Tushlik tanaffusida Jimin YNni kafega olib keldi — uni odamlarga ko‘nikishga o‘rgatmoqchi edi.
Ular ovqat yeyishga tayyorlanayotgandi, to‘satdan Jungkook ham ularning yoniga kelib o‘tirdi.
Jimin:
— Jungkook, sen bu yerda nima qilyapsan?
Jungkook asabiy jilmaydi va dedi:
— HYUNG… men sizlar bilan birga ovqatlanmoqchi edim.
YNning qo‘llari titray boshladi. Chunki uning xayoliga o‘sha og‘riqli daqiqalar — Jungkook uni majburlab ovqatni yerga tashlab, yerdan yalatgan payti esiga tushdi.
> U ichidan so‘radi: “Hamma narsa yana takrorlanadimi?..”
YNning qo‘llari titray boshladi. Chunki uning xayoliga o‘sha dahshatli payt – Jungkook uni yerga yiqilgan ovqatni yalashga majburlagan voqea esiga tushdi.
> “U yana shuni takrorlamoqchimi?..”
Jungkook buni tushundi va ko‘z yoshlarini yashirish uchun ko‘zini bir necha marta pirpiratdi. So‘ng u yana jilmayishga urinib, baland ovozda dedi:
— HAMMANING DIQQATIGA!
— Men bir narsani aytmoqchiman: Men oshiqman! Men MISS YOON YNni chin dildan SEVAMAN! Va va’da beraman, bu yo‘ldan hech qachon ortga chekinmayman!
YN ko‘z yoshlarini tiyolmadi va tezda u yerdan chiqib ketdi.
Jimin unga tikilib qoldi:
— Jungkook, bu kerakmidi? Mana, senga qara – har bir harakating uni yana qo‘rqityapti.
Jungkook boshini egdi va ko‘z yoshlarini to‘kdi.
U gapini tugatolmadi, tomog‘iga nimadir tiqilib qolgandi.
Tungi payt… YN o‘z hayoti haqida o‘ylab, ko‘zlarini yumgancha yotar edi. Hammasi qanday o‘zgarib ketgani, qanday og‘riq chekkanini esladi. Shu payt tashqarida bir ovoz eshitildi. U derazani ochib qaradi:
Jungkook uning uyi oldida turardi.
Ko‘cha itlari unga qichqirar, u esa itlarni tinchlantirishga urinar, ammo o‘zi ham qo‘rqayotgan edi.
> “Jeon Jungkook… itlardan qo‘rqyapti.”
U unga qarab turar, nimaga kelganini tushunolmas edi.
> “Rostdan ham chin dildan afsuslanyaptimi? Lekin… yo‘q. Uning qilganlari kechiriladigan ish emas.”
U derazani yopdi va uxlashga yotdi.
Hafta oxiri bo‘ldi. Jimin ishga ketgan edi, YN uyda faqat ukasi Joon bilan birga qoldi. Joon gapni tinmay qilardi. Shu payt eshik taqilladi.
Joon ochdi va Jungkookni ko‘rdi. U uni tanirdi, chunki kasalxonada ko‘p marta ko‘rgan edi. Jo‘n yuzida tabassum paydo bo‘ldi.
YN chiqdi va Jungkookni ko‘rdi. U ukasini qo‘rqitmaslik uchun yuzida xotirjamlik yaratishga urinib gapirdi.
Jungkook:
— Salom, Joon, qandaysan? Y…N, sen-chi? Qalaysan?
YN qisqagina javob berdi:
— Yaxshiman.
Jungkook shundan keyin yuzida yirik tabassum bilan jilmaydi – chunki u YNdan birinchi marta javob oldi. Ichkariga kirdi va ular nonushta qilmoqchi bo‘lishganini ko‘rib, kulimsiradi:
— Men o‘ylaymanki, juda o‘z vaqtida keldim. Kelinglar, birga nonushta qilaylik.
YN unga hayrat bilan tikildi:
— S…en ham… biz bilan ovqatlanmoqchimisan?
Jungkook kulib javob berdi:
— Nega bo‘lmas ekan?
Joon xursand bo‘lib Jungkookning yoniga o‘tirdi. Jungkook ularga taom tortdi. YN hech narsa demadi – chunki ukasi oldida tortinardi. Jungkook ovqatni yedi va yuvib qo‘ydi.
Peshin bo‘ldi. YN Jungkook qachon ketarkin deb kutib o‘tirar edi. Jungkook uning yuzidagi iztirobni sezib:
— YN, yur tashqariga chiqaylik.
Joonning ko‘zlari porladi. YN majburan jilmaydi, lekin Jungkookga qaraganda, ko‘zlaridan yosh oqib tushdi.
Jungkook uning ko‘z yoshini artdi:
— Ishon, men senga hech qachon azob bermayman… sevgilim.
Joon to‘satdan so‘radi:
— HYUNG, sen mening noonamni sevasanmi?
Jungkook kulib javob berdi:
— Ha… Ha, chin dildan sevaman. Men har doim uni sevganman… Lekin… bilasanmi, bir paytlar men sevgi va o‘z xohishimni ajrata bilmabman. Endi tushundim – men uni chin yurakdan sevaman.
Jungkookning ko‘zlaridan yosh oqdi. YN buni ko‘rdi.
Shundan so‘ng uchovlari parkka ketishdi. Joon juda quvonib o‘ynadi, Jungkook esa YNga g‘amxo‘rlik qilib, yaqinlashishga urinar edi.
Kech bo‘ldi. Jungkook ularni uyga yetkazib qo‘ygach, go‘yo ketgandek ko‘rsatdi. Ammo aslida u ko‘chada qoldi.
YN derazani ochdi. Sovuqda turayotgan Jungkookni ko‘rdi.