I was never yours[EP-31]
Men Jungkookdan ancha erta uyg‘ondim — ehtimol, unga berilgan ko‘p og‘riq qoldiruvchi dorilar uni kunning katta qismida uxlatib qo‘ygani uchundir. Kulimsirab, belimni mahkam quchoqlab yotgan qo‘llaridan sekin chiqib ketishga harakat qildim, ammo uning quchog‘i yanada qattiqlashdi. Chuqur nafas olayotgani u hali ham uxlayotganini bildirardi, shuning uchun ehtiyotkorlik bilan qo‘llarini o‘zimdan ajratdim va peshonasidan bir marta o‘pib, xonadan chiqdim.
O‘tgan tun juda uzoq vaqtdan beri ilk bor bunchalik osoyishta uxladim. Go‘yo nihoyat uyimga qaytgandek edim. Go‘yo nihoyat xavfsiz edim. Jungkookning tanasi meniki bilan chirmashib yotgani, uning tana harorati terimga singib borayotgani, yuzim uning bo‘ynidagi chuqurchaga ko‘milgani — bularning barchasi men bilmasdan sog‘inib yurgan narsalarim edi.
Oramizdagi hamma narsa oydinlashganini anglaganimda, bundan keyin ham shunday tunlar ko‘p bo‘lishini o‘ylab, yuzimda quvonch va hayajon aralash tabassum paydo bo‘ldi.
Kasalxona hammomida o‘zimni biroz tartibga keltirdim. Jeon Jungkookning uyidan zarur buyumlar solingan sumkani olib kelgan edi, shuning uchun xotirjam tishlarimni yuvdim, sochimni, yuzimni yuvdim va hatto kiyimimni ham almashtirdim. Ishimni tugatgach, shifokor xonasiga yo‘l oldim — u ertalab Jungkookning holati haqida menga ma’lumot berishini aytgan edi va bu o‘y kecha tushlarimda ham meni tinch qo‘ymagan edi.
Ma’lum bo‘lishicha, xavotirlanishga hech qanday sabab yo‘q ekan — Jungkookning operatsiyasi muvaffaqiyatli o‘tgan, qon yo‘qotish endi muammo emas edi. Shifokorlar uning to‘liq sog‘ayganiga va ichki jarohatlar qolmaganiga ishonch hosil qilish uchun taxminan ikki hafta kuzatuv ostida qolishi kerakligini aytishdi.
Qahva ichish uchun oshxonaga yo‘l olmoqchi bo‘lganimda, ularni ko‘rib qoldim. Xolam, ammam, Denni va hatto… Karter? Men bu yo‘lakdan chiqmagan edim, shuning uchun avval ularni ko‘rmagan ekanman, ammo ular bu yerda anchadan beri bo‘lishgan ko‘rinadi. Kattalar skameykada o‘tirishardi — Xolam boshini Amakim Kollinning yelkasiga suyagan, ikkisining ham ko‘zlari yumiq edi. Karter va Denni esa ikki xil skameykada cho‘zilib yotishardi, ular ham juda noqulay, og‘riqli ko‘rinadigan holatda uxlab qolishgan edi.
— Ular tun bo‘yi mashina haydab kelishdi va bir soat oldin yetib kelishdi, — dedi Jae orqamdan yaqinlashib. Cho‘chib ketib, sapchib tushdim va yuragim tez ura boshlaganini his qildim. U xijolat aralash tabassum qildi-da, biroz orqaga chekindi.
Ehtiyotkorlik bilan uxlab yotgan xolamning oldiga bordim va yelkasiga sekingina tegdim. Tegishim bilan u cho‘chib ketdi va boshini darhol mening tomonga burdi.
— Voy, jonim, sen yaxshisan! — dedi u hayajon bilan va meni mahkam quchoqladi. Amakim unchalik erkalik qiladigan odam emasdi, lekin uning ko‘zlarida ham yengillikni ko‘rdim; u biroz noqulay tarzda meni quchoqladi va bir-ikki savoldan keyin ular oshxonaga ketishdi.
Shundan so‘ng endi uyg‘ongan ikki yigitga yuzlandim. Denni meni ayiqdek quchoqlab oldi.
— Kechir, — deb qulog‘imga pichirladi u va men uning Karterni menga moslashtirmoqchi bo‘lgani uchun uzr so‘rayotganini tushundim. Men unga jilmaydim.
— Hechqisi yo‘q. Men ham senga baqirmasligim kerak edi.
— Lekin men adashgan ekanman-a? Sening qo‘riqching bizga hammasini aytib berdi. Suna bunday ish qilishi mumkinligiga ishonolmayapman, — dedi u uning ismini tilga olayotganda go‘yo jirkanch bir narsani eslagandek yuzini tirishtirib. Men ham bu tuyg‘uni juda yaxshi tushunardim.
— Ha, mayli… eng muhimi, endi hammasi tugadi, — deb xo‘rsindim va undan ajraldim.
— Demak, sen uning oldiga qaytyapsanmi?
Bu savol ustida uzoq o‘ylashim shart emas edi. Javob juda aniq — katta va ravshan “ha”. Endi barcha tushunmovchiliklar barham topgan ekan, uning oldiga qaytmaslik uchun hech qanday sabab yo‘q edi.
— Ha, menimcha, qaytaman, — dedim ishonch bilan.
U nimadir demoqchi bo‘lgandek tuyuldi, ammo o‘zini tiyib, shunchaki bosh irg‘adi.
— Xo‘p unda, keyin ko‘rishamiz. Aytgancha, Karter sen bilan yolg‘iz gaplashmoqchi edi.
Birinchi marta e’tiborimni devorga suyanib turgan sariq sochli yigitga qaratdim. U asabiy jilmayib, menga kichkina qo‘l siltadi.
Ichimda aybdorlik sanchig‘i paydo bo‘ldi. Men haqiqiy ahmoq edim — uni shunday umidga solib qo‘yganim uchun, go‘yo uning mendan umidi bo‘lishi mumkin edigandek. U bilib qolgan vaziyatni hisobga olsam, avvalroq aytishim kerak edi. Axir har kuni ham kimyo darsidagi, o‘zing oshiq bo‘lgan qizning turmushga chiqqanini bilib qolavermaysan-ku.
— Salom, — dedim tortinib, uning oldiga qarab yurar ekanman. U darhol to‘g‘rilandi, orqamda esa Dennining uzoqlashib borayotgan qadam tovushlarini eshitdim.
— Bu juda noqulay holat ekan, — dedi Karter qulog‘ini qashlab, yerga tikilgancha.
— Shart emas edi bunaqa bo‘lishi. Kechir, men senga oldinroq aytishim kerak edi, — dedim jiddiy ohangda.
— Yo‘q, ahmoq menman. Sen menga hech qachon qiziqmagan eding, men esa tinmay senga yopishardim. Endi esa sen… sen turmushga chiqqansan! — dedi u.
Men noqulaylikdan yuzimni burishtirib yubordim.
U bu so‘zni aytgan zahoti men yuzimni tirishtirdim, u ham buni sezgandek menga uzrli nigoh tashladi.
— Men buni bunaqa ma’noda aytmoqchi emasdim. Shunchaki, nega sen men bilan uchrashishni istamasligingga juda ko‘p sabablar o‘ylab topgandim, lekin bu… bu ulardan biri bo‘ladi deb o‘ylamagan edim. Axir sen uzuk ham taqmagansan-ku.
Bo‘sh qo‘llarimga qaradim va nikoh uzugimni qayerda qoldirganim yodimga tushdi.
— Ha, bir muddat ishlar yaxshi ketmagan edi, lekin hozir hammasi joyida, — dedim.
U qoshini ko‘tardi va yelkamga qo‘lini qo‘ydi.
— Ha, albatta, — dedim jilmayib. U bosh irg‘adi.
Shundan keyin ancha gaplashdik; men hikoyamni aytib berganimda u ko‘zlarini katta-katta ochib tingladi. “Hayratda qoldi” deyish kamlik qilardi — yigit shunchaki shok holatida edi va uni o‘ziga keltirish uchun yelkasiga ancha qattiq urishimga to‘g‘ri keldi.
— Meni masxara qilyapsanmi?! — deb kuldim va boshimni chayqadim.
— Yo‘q, hammasi rost.
U hanuz hayron edi, ammo ko‘p o‘tmay ko‘zlarida achinish paydo bo‘ldi. Men bu nigohni yomon ko‘rardim. Odamlar meni qandaydir qurbondek ko‘rishlarini yoqtirmasdim, holbuki men unday emas edim.
— Xo‘sh, endi nima qilmoqchisan?
Bu savol Dennining savolini takrorlagandek bo‘ldi. Nega odamlar men Jungkook bilan bo‘lishdan boshqa variantni tanlayman deb o‘ylashlarini tushunmasdim. Agar endi hech qanday tushunmovchilik qolmagan bo‘lsa, nega biz birga bo‘lmasligimiz kerak?
— Hozircha uning yonida bo‘laman, holidan xabar olib turaman. Uni uyga chiqarishgach esa yana shaharga ko‘chib boraman.
— Unda maktab-chi? Bitiruv? Shunga qaytishni xohlamaysanmi?
Uning savoli meni o‘ylantirib qo‘ydi. Hozir bahorgi ta’til edi, shuning uchun qaytishga shoshilinch bosim yo‘q edi, lekin keyin-chi? Men yana Nyu-Xempshirga, maktabga qaytamanmi? Bu haqda hozirgacha o‘ylamagan ekanman. Yana bir bor maktabni tashlab keta olmasdim, Jungkookni ham tashlab ketolmasdim. Bu paytda boshqa maktab meni qabul qilmasdi va rostini aytsam, yana yangi maktabga ko‘chishga ichim ham ko‘tarmasdi.
— Bu haqda hali o‘ylamabman, — dedim o‘zimcha.
— Balki Jungkook o‘ziga kelib olgach, bu masalani birga muhokama qilarmiz, — dedim yengilgina qovog‘imni solib.
Karter qo‘lim ustiga o‘z qo‘lini qo‘ydi.
— Qanday qaror qilsang ham, o‘zingni birinchi o‘ringa qo‘y. Bularni boshdan kechirishga haqqing bor: bitirish, universitetga kirish, oddiy hayot kechirish. Turmushga chiqqaning, bu narsalardan voz kechishing kerak degani emas.
Uning bunchalik jiddiy gapirganiga biroz hayron bo‘ldim. Men bilgan Karter ko‘proq noz-karashma qilib, hazillashishni yaxshi ko‘rardi; har kuni ham kimdir senga bunday dono maslahat bermaydi. Ko‘p o‘tmay u ketdi — kechqurun holimdan xabar olishga kelishini aytdi. Ma’lum bo‘lishicha, uning bu yerda do‘stlari bor ekan, shuning uchun u ular bilan qolarkan, Denni esa xolam va amakim bilan ularning taunhausiga boradigan bo‘lishdi.
Men Jungkook hanuz uxlayotganini bilganim uchun xonaga sezdirmay qaytishga harakat qildim. Oyoq uchida kirib, uning yonboshlab, menga orqa o‘girib uxlayotganini ko‘rdim. U bilan bir xonada ekanimni bilishning o‘zi ichimni o‘zgacha quvonch bilan to‘ldirdi. Balki buni ichimga yutib yuborgandirman, lekin uning hayotimda yo‘qligi menga juda ko‘p og‘riq keltirgan edi — o‘sha paytda uni yomon ko‘raman deb o‘ylagan bo‘lsam ham. Nafrat qanchalik tez yo‘qolib ketganiga hayron edim, go‘yo u umuman bo‘lmagandek. Chamasi, bu ong ostim menga Jungkookni men ayblagan ishlarni qilishga qodir deb hech qachon chin dildan ishonmaganimni aytayotgandir.
Ohista karavotga yotdim va uning yon tomondan ko‘rinishiga tikilib qoldim. O‘zimni josusga o‘xshatib qo‘yayotganimga parvo ham qilmadim; agar sening ering menikidek kelishgan bo‘lsa, ko‘zingni uzib bo‘lmaydi-ku.
— Tikilib qarashni bas qil, qo‘rqinchli, — dedi u uyqudan bo‘g‘iq chiqqan ovozda. Yuragim deyarli ko‘kragimdan chiqib ketay dedi. U ehtiyotkorlik bilan yonboshladi va endi menga qarab yotardi. Lablaridagi o‘sha tanish masxaraboz tabassum yuragimni yana tezroq urdirdi.
— Uyg‘oqmisan?! — dedim go‘yo uni ayblayotgandek.
— Sen meni yolg‘iz qoldirib ketganingdan beri uyg‘oqman, Simchon, — dedi sho‘x ohangda. Men yelkasiga yengilgina urdim.
— Hey, ehtiyot bo‘l, men jarohat olgan odamman.
— Xohlasang, o‘pib tuzatib qo‘yaymi? — deb erkalab so‘radim, ammo uning ko‘zlari birdan qorayib ketganini ko‘rib, hayratdan yutindim.
— Qanchalik xohlashimni tasavvur ham qila olmaysan, — dedi u past ovozda.
Shu ondayoq men butkul yo‘qoldim — to‘liq, butunlay, qaytmas darajada. Go‘yo endi men avvalgi Simchon emasdim, go‘yo boshimdan kechirganlarim bo‘lmagandek. Kecha, o‘tgan oy, bularning hammasi hech qachon bo‘lmagandek edi. Endi faqat biz bor edik — Jungkook va men.
Uning lablari menikidan aziyatli darajada uzoq, lekin xavfli darajada yaqin edi; agar hammasi menga bog‘liq bo‘lsa, men uni ushlab, o‘pib, jonini olib qo‘yardim, lekin uning o‘q teggan jarohati borligini hisobga olib, yanxia ehtiyot bo‘lishim kerakligini bilardim.
—M-men hamshirani chaqirib beray, – Biz shu qadar yaqinlashib qolgandikki, bu so‘zlarni qanday aytib oldim, o‘zim ham bilmay qoldim. Biz yonma-yon, bir-birimizga berilgan holatda, oramizdagi barcha masofani yo‘q qilgan edik.
—Shhh... – dedi u buyruq berar ekan, meni chuqur, ehtirosli, tizzalardan qaltiratgan o‘pich bilan jimlattirdi va bu o‘pich uning quchoq qulog‘idan chiqish istagimni butunlay o‘ldirib qo‘ydi.
Shu bir onggacha tanam unga qanchalik chanqoq ekanligini anglamagandim. Chunki u bitta o‘pich mendan shu qadar kuchli ehtirosli javob qo‘zg‘atdiki, nima bo‘layotganini o‘zim ham tushuna olmadim. Qo‘llarim uning sochlariga sirg‘alib kirdi, sekin-sekin ularni taradi; oyoqlarim uniklari bilan o‘ralashdi, lekin bandaj bog‘langan joydan iloji boricha uzoqroq bo‘lishga harakat qildim. U meni hech qachon bo‘lmaganday o‘pdi: ham ochko‘zlik, ham muloyimlik, ham qo‘pollik, ham mehr bilan, ehtirosli, lekin shu bilan birga nozik... Biz bir-birimizga berilib, o‘tkazib yuborilgan vaqtni qoplab, birga bo‘lishdan zavqlanar ekanmiz, so‘z topolmay qoldim.
Kimdir tomog‘ini tozalagan ovozi eshitilib, men undan darrov sakrab uzoqlashdim, butun tanam pishgan pomidor rangiga kirib ketdi. Jungkookni operatsiya qilgan shifokor oldimizda turar, o‘z ko‘zoynaklari orqali uni shubha bilan kuzatar edi. Men Jungkookdan uzilib, kiyimlarimni tekislaganimda, uning ko‘kragidan past, g‘uvillagan ovoz chiqdi.
—Men, janob Jeon, faqat bir nechta testlar o‘tkazishim kerak edi, uchrashuvingizni buzishni niyat qilmagan edim.
U qiziqish bilan bizni kuzatganda, yonoqlarim yonib ketdi. Jungkook esa umuman bezovta bo‘lmagandek edi. U qo‘lini belimga qo‘yib, meni o‘ziga yengilgina tortdi.
—Va bu testlarni aynan shu daqiqada bajarish kerakmi? – dedi u qo‘pol holda so‘radi.
—Ha, qo‘rqamanki, ularni kutkazib bo‘lmaydi. Tuzalishingiz qanday borayotganini ko‘rishim kerak.
Jungkook mirmiraldi, lekin menni qo‘yib yubordi va men xonani tark etayotganimda, uning nigohi orqamda ekanligini his qildim. Orqamni aylantirib, unga katta bir tabassum qildim, u ham menga jilmaydi va bu tabassumning ta‘siri meni anchagiga hayratda qoldirdi.
—Xo‘sh, bu oxirgi quti, xonim Simchon – Styuart hof tortib, egilib, qo‘llarini tizzalariga qo‘ydi. Men bilardim, u meni hazillayotganini, chunki yoshiga qaramay, uning kuchi shubhasiz edi.
—Rahmat, sen juda yoqimli odamsan. – deb men uni quchqaladim va uyga yugurib kirib, zinapoyalardan yugurib chiqdim. Bu bir necha kun juda band kunlar bo‘ldi, yig‘ish, yechish va yana yig‘ish. Bugun nihoyat barcha narsalarimni bitta joyga, nafaqat bu uydan, balki ota-onamning uyidagilarni ham yig‘a oldim. Endi menga tegishli hamma narsalar yaxshi qadoqlangan qutilarga joylangan va ularni Nyu-Xempshirga, u yerda biz uchun Jungkook sotib olgan kichik kvartiraga olib boradigan furgonga joylashyapti. Men kasalxonadan chiqarilgan kuni bo‘lgan suhbatimizni eslab tabassum qildim.
Biz qo‘llarimizni ushlashib, koridordan o‘tib, tashqarida kutayotgan limuzinga qarab yurdik. Jungkookning yurishida faqat salgina oqsoqlik bor edi, shifokor aytishicha, bu tez orada tuzalib ketadi. Men u nihoyat ketishi mumkin bo‘lganidan xursand edim; uni shunday holatda ko‘rish nafaqat, balki umuman kasalxonalarda bo‘lish ham ruhni tushirardi. Men unga bizni doimo kuzatib turmaydigan, odamlar doimo ustimizga kelib turmaydigan bir joyda bo‘lishni xohlayotgan edim va ishoning, bu bir muncha vaqt o‘tgach juda zerikarli bo‘lib qolgan edi.
—Endi qayerga boramiz? – deb u chiqishda meni aylantirdi va men kulib yubordim. U kechadan beri juda yaxshi kayfiyatda edi, ketishga ruxsat berilganini eshitganidan beri. Bu Rojdestvoga bir kun qolgan kundagi bolani kuzatgandek edi; u deyarli uxlamagan va tong otguncha uyg‘oq edi.
Uning uning hayotiy belgilarini tekshirayotgan hamshiralarga bo‘lgan jahli kutilgan edi. Men bilardim, u tezroq ketmoqchi ekanligini, lekin uning sabr-toqati sinovini ko‘rish juda kulgili edi.
—Uyga qaytsakchi? – deb taklif qildim, lekin u taklifimga jahli chiqdi. Albatta! Men tushundim va deyarli o‘zimni urib yubordim; nima uchun u o‘q teggan joyga borishni xohlasin? Unga yangi, boshqacha, hech birimizga yomon xotiralarni eslatmaydigan joy kerak edi.
—Yoki bilasizmi, biz... hohlagan joyingizga boramiz, – deb boshim ko‘kragiga qo‘yib, shivirladim.
—Men shunchaki hamma narsani qaytadan boshlashni xohlayman, bilasizmi, bizga yomon narsalarni eslatmaydigan joyga borishni. Keling, shu shahardan chiqib ketaylik, Simchon. – deb u boshini mening boshim ustiga qo‘ydi va qo‘lini belimga o‘radi.
Biz limuzinga o‘tirdik va u meni o‘ziga tortib, boshim uning ko‘kragiga suyanib o‘tirdim.
—Biror g‘oya bormi? – dedim so‘rab, haydovchi ko‘rsatma kutardi.
—Nyu-Xempshir, – dedi u ishonch bilan, go‘yo u nima xohlayotganini bilib turgan kabi. Men uning tanloviga qoshlarimni ko‘tardim, bir narsa g‘alati edi...
—Nima uchun mana shu joyni tanlading?
—Chunki sen hohlagan joyimizga borishimiz mumkin deb aytganding, – dedi u aqlli odamday tabassum bilan menga qarab.
—Chunki Simchon, – deb u oh chekib, meni yengilgina o‘pdi, -Men sening qaytib o‘qishingni va maktabni tugatishingni xohlayman. Men seni orqada qoldirib, senga munosib bo‘lgan narsalarni o‘tkazib yuborishingni xohlamayman, tushunaysanmi? Sen mening uchun yetarlicha narsani boy berding va endi yana hech narsa boy bermaysan.
Men hayratda qoldim. U reaktsiyamni kutayotganida, men jim qoldim. Men uning harakatidan juda ta‘sirlangan edim, lekin Karter bilan bo‘lgan suhbatim esimdan chiqmadi. U aytgan so‘zlar do‘stim menga aytgan gaplariga juda o‘xshash edi.
—Karter yana kelganmidinga seni ko‘rishga?
G‘alati tarzda, mening oilam, ya‘ni Lengdonlar va Karter ham, Jungkookni ko‘rish uchun navbatma-navbat kelishdi. Ammam va amakim uni har doim yaxshi ko‘rishgani uchun, bizning munosabatlarimiz yana yaxshilanganidan ularning juda xursand bo‘lishlari ajablanarli emas edi. Deni bilan biroz noqulay suhbat bo‘ldi, lekin u chiqib kelganida yuzida kichik bir tabassum bor edi va u menga Jungkookning "yaxshi" yigit ekanligini va meni chin yurakdan sevishini aytdi.
Eng kulgili qismi Karter va Jungkookni birga kuzatish edi. Ikkovi xushmuomalalik o‘rtoqlashganda, xonadagi testosteron darajasi juda yuqori edi. Jungkook mening do‘stlar tanlovimdan norozi edi va Karter esa buni hazil deb topayotganday edi. U Jungkook bilan gaplashgan davrning butun bir qismida qo‘lini mening yelkamiga tashlab turdi va Jungkook yelkamdagi qo‘lni, go‘yo u o‘z-o‘zidan yiqilib tushishini istar ekan, jahldan bo‘yin mushaklari qimirlab turar edi. Demak, ularning birinchi uchrashuvi unchalik yaxshi o‘tmagani ma’lum edi, shuning uchun ularning eng yaqin do‘st bo‘lishlari uzoq ekanligini bilardim. Lekin endi mening ichimda Karterning Jungkookning Nyu-Xempshirga ko‘chib o‘tish qarorida qandaydir hissasi bor degan g‘umon paydo bo‘ldi.
Uning jag‘i qisildi va u yuzini mendan burdi, lekin men qo‘limni uning yonoq‘iga qo‘yib, menga qarashga majbur qildim.
—Nima bo‘ldi? – deb muloyim so‘radim men.
—Buni menga aytish uning ishi emas edi. Men kamroq xudbin bo‘lishim kerak edi, seni shu yerda, faqat o‘zim uchun ushlab qolishim kerak emas edi. Demakchi, agar men senga yarasha bo‘lsam, o‘zim taklif qilgan bo‘lardim, qaytib ketishingni va boshlagan ishingni tugatishingni. Men sendan hayotingni yana bir bor o‘zgartirishingni kutmasligim kerak edi; men qanday ahmoqman...
Men uni lablarim bilan, muloyim o‘pish orqali jimlattim.
—To‘xta, shunchaki to‘xta. O‘zingni ayblama, men buni xohlamayman. Bundan tashqari, agar sen menga ketishimni, ketib qo‘yishimni aytganingda ham, men ketmagan bo‘lardim. Men sensiz hech qayerga ketmayman, – dedim qat’iyat bilan va uning ko‘zlaridagi hayratni ko‘rib hayron bo‘ldim; nega u meni uni tark etishni o‘ylayotganim haqida o‘ylay olardi?
—Meni tanishganingdan buyon, senga yomon narsalar sodir bo‘ldi, Simchon. Agar... – dedi u to‘xtab, aytmoqchi bo‘lgan so‘zlari unga jismonan og‘riq berayotgandek edi. Men uning hislarini tushunardim, chunki men ham o‘xshash hislarni boshdan kechirayotgan edim. Men uni hayotimda yo‘qligida qanday bo‘lishini tasavvur qilishni xohlamasdim. Qanday qilib birga bo‘lishimizdan qat’i nazar, asl gap shundaki, endi ajralish imkoniyati yo‘q edi.
—Men baxtsiz bo‘lgan bo‘lardim, va sen buni bilasan, va nima bo‘lgan bo‘lsa ham, sen men uchun bor eding, hamma narsada, men buni anglaganim yoki anglamaganimdan qat’i nazar. Men seni yiqitganimda ham sen meni yolg‘iz qoldirmagansan, shuning uchun nega menga seni hech qachon qo‘yib yubormasligimni tushunishing qiyin?
U nafas olib, o‘rindiqda orqasiga suyanib, meni quchoqda siqib oldi.
—Biz buni orqada qoldira olamizmi? Bo‘lgan hamma narsani? Sen bularning hammasini unuta olasanmi, Simchon? – deb so‘radi u, yuzida qayg‘u izlari bilan.
Men yuzim uning ko‘kragiga berkitib, uning hidini tortdim. U kasalxonada bo‘lgan davrda biz juda ko‘p gaplashdik. Aniqlanishi kerak bo‘lgan hamma narsa aniqlandi. Men unga abort, Rendy va Oliviyani ko‘rganim haqida aytdim. U bu uchrashuv haqida Bryus orqali bilgan edi, lekin bu uning ko‘zlaridagi g‘azabni so‘ndira olmadi. Biroq, Suna endi tahlik emas edi. U politsiya nazoratiga olingan edi, lekin uning advokati aqli notekisligini da’vo qilgan va u buni rad etmagan. Hozir u qat’iy nazorat ostidagi ruhiy salomatlik muassasasida, mutlaqo mehmonlar qabul qilinmasdan qamalgan edi: eshitishimcha, u haqiqatan ham, yaxshiroq ibora yo‘q, aqlini yo‘qotgan, hech bo‘lmaganda shifokorlar shunday deyishadi. Bu haqiqatmi yoki u politsiya qo‘lidan qutulish uchun o‘ynayotganmi, men bilmayman, lekin u uzoq vaqt davolanish markazida qolishi kerak edi.
Bola hali ham nozik mavzu edi va ikkalamizga bu haqda gaplashish uchun vaqt kerak edi. Men aniq biladigan narsam shundaki, men hozircha yana homilador bo‘lishga tayyor emasman, hech bo‘lmaganda bir necha yilga. Men bu yo‘qotishdan tuzalishim uchun vaqt kerak edi va Jungkookga ham. Ota-ona bo‘lish har doim mening orzuim bo‘lgan, lekin taqdir qanday kartalarni taqsimlagani... men o‘zimni uzoq vaqt davomida bunday bog‘lanishga tayyorlay olar his qilmadim.
—Biznesing-chi? Agar ketsak, sen rejalashtirganday ishlay olmaysan, – dedim shivirlab, uning tanasidan tarqalgan iliqni his qilgach. Aslida, biz bu dam olishga ega bo‘lishimizdan va Jungkook xohlaganicha ishlay olmasligidan xursand edim. U menga juda ko‘p loyihalari to‘planganligini aytdi va hatto Lyam hammasini uddalashi mumkin deb ishontirganida ham, u qo‘yib bermagan. Endi biz ketayotganimiz sababli, u ofisida xohlaganicha vaqt o‘tkaza olmasdi.
—Jeonlar oilasidan bo‘lishning afzalligi shundaki, dunyoning istalgan burchagidan ishlashing mumkin, – dedi u esnashga tushib va qo‘llarini orqasiga cho‘zgan holda.
—Uhh, men boy maqtanchoqqa turmushga chiqdim. – deb men burnimni g‘ijirlatdim, lekin so‘zni aytganim bilan Jungkookning qo‘llari qovurg‘alarim ostiga kirib, menga qitiqlab, ustimdan kuldirishdi.
Men limuzin o‘rindig‘iga yotdim, u esa mening ustimda suzdi; xudoga shukur, haydovchining ko‘zlaridan bizni himoya qiladigan perdelik bor edi, aks holda bu mutlaqo uyat bo‘lar edi.
—Nima deding? – deb kuldi u va menga qitiqlashni davom ettirdi.
—Men dedim... – dedim kulishlar orasida bo‘g‘ilgan holda, —sen mag‘rur ahmoqsan! – deb kuldim men, u yana qitiqlaganda va biz shu tarzda safarimizni davom ettirdik, hazillashib va shunchaki birga ekanligimizdan zavqlanib.
Shunday qilib, biz Nyu-Xempshirga qaytdik va tez orada Jungkook uy qidirishni boshladi; biz biror uydan ikkinchi uyga o‘tdik, lekin mening ko‘zimni haqiqatda chekkalarga, shahardan tashqariga va ajoyib ko‘l yoniga joylashgan kichik uy (kottej) qabul qildi. Bu mukammal edi, u biz so‘ragan hamma narsani berdi: shaxsiy hayot, yolg‘izlik va osoyishtalik, xo‘sh, Jungkookning telefoni doim jiringlab turgani va mening o‘quv ishlarim bilan doim band bo‘lishim bilan erishish mumkin bo‘lgan darajada.
Karter bilan darslar davom etdi, garchi bu ba’zan Jungkookni g‘azablantirsa ham, lekin men buni jiddiy emasligini bilardim. Aslida, uning rashk qilayotganini yoqtirardim; bu bir muncha jozibali, aslida juda jozibali edi.
—Demak, uning bu qiymatini qanday integrallaysan?
Karter menga asosiy kalkulyus haqida tushuntirar edi va nima bo‘layotganini umuman tushunmasligimdan o‘zimni mutlaqo ahmoq his qilardim. U nafas olib, qalamni qo‘limdan tortib oldi va qog‘oz bo‘lagiga shiddat bilan yozdi. U jarayonning bosqichma-bosqich jadvalini tayyorlagan va menga tushuntirayotgan edi, toki...
—Simchon, bir daqiqagina sen bilan gaplashsam bo‘ladimi? – deb Jungkook ayvondan chaqirdi va men nafas olib qo‘ydim; bu bugungi kun bo‘yi to‘rtinchi marta bo‘lardi va odatda Karter kelganida u meni yetti-sakkiz marta chaqirardi. Agar uni shunchalik sevmasam, uni bo‘g‘ib qo‘yardim.
—Endi nima? – dedim zerikkan holda.
—Hech narsa, men seni sog‘indim.— U noutbukidan ko‘zini olib, ko‘zlarida yorqin hazil bilan qaradi.
—Bugun yig‘ilingiz yo‘qmi, janob? – deb tanbeh berdim men.
—Mendan xalos bo‘lishni hozirdan xohlaysanmi? – deb u burnini g‘ijirlatib, nafas oldi; bu meni eritib yubordi. Chunki bunga rozi bo‘lasiz, shunchalik yoqimli odamga jahl chiqara olmaysiz.
Men qo‘llarimni uning bo‘yniga o‘rab, uning yuzidagi jilmayish kattalashayotganini kuzatardim.
—Ochiq-oydin, agar ketmasang, Karter bilan yolg‘iz qanday vaqt o‘tkazaman? – deb unga ko‘zimni qisdim va uning yuzida hayrat paydo bo‘ldi, keyin esa ko‘zlari yana hazil tuyg‘usiga buruldi.
—Xavotirlanishim kerakmi? – deb u qoshlarini ko‘tardi va meni oldinga tortib, ko‘kragiga urildi. Tez harakat bilan meni ko‘tarib oldi, endi men uning tizzalarida, unga minib o‘tirgan holda edim.
Bir daqiqacha nafasim tiqilib qoldi, har qanday aqlli javobdan mahrum bo‘lib, faqat uning ko‘zlarida yo‘qoldim. Jungkook mening jag‘imni o‘pishni boshladi, bo‘ynimdan pastga tushdi. Uning harakatlari mening ko‘zlarimni o‘z joylariga orqaga aylantirdi; uning oddiy o‘pichlari menga beradigan zavq aqlga sig‘mas edi. U ko‘ylagimning tasmasini chetga surib, kurak suyagimni o‘pish va shimishni boshladi, uni tishlab, zavqni o‘n barobar oshirdi.
—Voy xudoyim... – deb ingradim men, uning qo‘li belimdan yuqoriga sirg‘alib, har bir egri chiziq bo‘ylab sekin harakatlanib, sochlarimga o‘ralashdi.
Uning lablari endi menikilar yaqinida edi va u meni hazil qilar, ularni har bir burchakda tekislar, lekin haqiqatda tegmasdi.
—Jungkook... – deb nafasim tiqilgan holda aytdim va u kuldi, bu ahmoq kuldi!
—Nima deyayotgan eding? – deb u chekinib so‘radi. Mening ko‘zlarim uning lablariga tikildi, menikilari esa orzu bilan ochildi. Men uning boshining orqa tomonidan ushlab, lablarimni unikilariga qattiq bosib, uni ochko‘zlik bilan o‘pdim, u mening lablarimga qarshi ingraganida.
—Jin ursin... – dedi u meni ko‘tarib, stoliga qo‘ydi, qog‘ozlarni bir harakatda tozalab tashlab.
—Biz-biz bunday qila olmaymiz... – deb cho‘chidim men, uning nima xohlayotganini aniq bilgan holda. Biz buni so‘nggi paytlarda juda ko‘p qilgan edik, bunga qarshi turish juda qiyin edi, men undan to‘ymasdim va u hech to‘ymas edi! Lekin Karter hozir bu yerda edi va bu juda noqulay bo‘lar edi...
—U ketdi, men unga xabar yubordim. – deb u jilmaydi, qo‘li ko‘ylagim ichiga kirib, uni yuqoriga ko‘tardi.
—Nima? – deb men sakrab o‘tirdim, deyarli peshanam bilan unikiga urilishga yaqin qoldim.
—Sen buni men mana shu yerda qilishimni bilganmiding?— Voy, u mening juda umidsiz ekanligimni o‘ylayotgan bo‘lsa kerak.
—Yo‘q, men seni ishontira olishimni bilgan edim. – deb u tabassum qildi va meni orqaga yotqizib, ochiq qornimni o‘pdi.
Xo‘sh, bunga hech qanday bahs yo‘q edi...
Yoqimli mutolaa😘😘😘Xatolar uchun uzur☺️☺️☺️Reak va koment esdan ciqmasin😉😉😉