So'ngi yillar
Kunlar ketma-ket o‘ta boshladi. Jungkook har kuni o‘sha kafega kelib, faqat Taehyung unga xizmat qilishini talab qilardi. Taehyung har safar uning stoliga yaqinlashganda o‘zini ojiz his qilardi. Biroq, Taehyungning hayotida juda og‘ir yuk bor edi. Uning onasi og‘ir xastalik bilan kurashib kelayotgandi va shifoxona xarajatlari, zudlik bilan o‘tkazilishi shart bo‘lgan operatsiya uchun juda katta miqdorda pul kerak edi.
Smenasi tugagach, Taehyung shifoxonaga bordi. Shifokor uni yo‘lakka chaqirib, shafqatsiz xabarni aytdi:
— Kim Taehyung janoblari, onangizning vaqti juda kam qoldi. Senda bor-yo‘g‘i besh kun bor. Agar pulni to‘lamasangiz, uni saqlab qola olmaymiz.
Taehyung shifoxona yo‘lagida o‘tirib, o‘ksib-o‘ksib yig‘ladi. Ertasi kuni u kafega kelganda butunlay o‘zida emas edi, ko‘zlari shishgan, qo‘llari titrardi. Tushdan keyin kafega yana o‘sha mukammal aura bilan Jungkook kirib keldi va burchakdagi joyiga o‘tirdi. U Taehyungning chuqur umidsizligini darhol payqadi.
Taehyung oyoqlarini zo‘rg‘a sudrab, Jungkookning stoliga yaqinlashdi.
— X-xush kelibsiz, janob... — Taehyungning ovozi zo‘rg‘a chiqdi.
Jungkook noutbukini keskin yopdi:
— Senga nima bo‘ldi? Menga yolg‘on gapirishga jur’at etma. Senda juda katta muammo bor.
Taehyung o‘zini ortiq tutib tura olmadi. Bu insonning boyligi uning onasini qutqara olishini bilardi. G‘ururini chetga surib, yig‘lab yubordi:
— Menga pul kerak... Juda ko‘p pul kerak, janob Chon. Onam og‘ir kasal. Shifokorlar unga besh kun berishdi. Uni qutqarishim kerak, lekin menda hech narsa yo‘q!
Jungkookning yuzida zarracha ham achinish hissi paydo bo‘lmadi. Bu uning uchun Taehyungni o‘ziga bo‘ysundirish uchun ajoyib imkoniyat edi. U Taehyungning yuziga yaqinlashdi, nafasi yigitning lablariga urilib turardi.
— Pul? Men senga o‘sha operatsiyaga yetadigan pulni soniyalar ichida bera olaman, Kim Taehyung. Onangni eng yaxshi VIP klinikaga yotqizib beraman. Ammo mening dunyimda hech narsa tekinga berilmaydi. Pul evaziga men ham bir narsa xohlayman.
— Nima... nima xohlaysiz? — Taehyung qo‘rquv ichida pichirladi.
Jungkook Taehyungning qulog‘iga yaqin kelib, uning butun vujudini muzlatadigan shartni aytdi:
— Menga yotog‘ingni taklif qilasan, Taehyung. Bugundan boshlab mening uyimga ko‘chib o‘tasan. Men xohlagan vaqtda mening barcha buyruqlarimni bajaradigan shaxsiy o‘yinchog‘im bo‘lasan. Mening sovuq to‘shagimni o‘z tana harorating bilan isitib berasan. Pulni olasan — onang yashaydi, evaziga esa o‘zingni menga topshirasan.
Taehyung bu gapni eshitib, go‘yo muzlab qolgandek bo‘ldi. Jungkook uning chorasizligidan foydalanib, uning nomusini sotib olmoqchi edi. Taehyung bor kuchi bilan Jungkookni o‘zidan itarib yubordi.
— Yo‘q! — deb baqirdi Taehyung, ko‘zlaridan nafrat yoshlari oqib. — Siz qanday iflossiz! Men hech qachon bunday jirkanch narsaga rozi bo‘lmayman! Men o‘zimni sizdek maxluqqa pul evaziga sotmayman! Yo‘qoling bu yerdan!
Jungkook ust-boshini xotirjamlik bilan to‘g‘riladi. Uning ko‘zlarida "sen baribir mening poyimga kelasan" degan yuz foizlik ishonch bor edi.
— Rad etishingni bilardim, — dedi Jungkook mutlaqo xotirjam ohangda. — Sening mana shu sinmas g‘ururing menga yanada ko‘proq yoqyapti. Uni sindirish men uchun katta zavq bo‘ladi. Ammo esingda tut, Taehyung... vaqt o‘tib boryapti. Onangning hayoti sening mana shu keraksiz g‘ururingdan ustunmi yoki yo‘qmi, buni tezda bilib olamiz. Sen hali o‘zing mening poyimga yiqilib, yig‘lab kelasan.
Jungkook cho‘ntagidan o‘zining shaxsiy vizitkasini chiqardi va uni stol ustiga tashlab, kafedan mag‘rur qadamlar bilan chiqib ketdi. Taehyung stol ustida turgan vizitkaga qarab, tizzalari darmonsizlanib, polga yiqildi va yuzini berkitib, o‘kirib yig‘lab yubordi. Besh kunlik muddat esa allaqachon soat millarini shafqatsizlarcha aylantira boshlagandi.
