Songi yillar
Besh kunlik muddat shafqatsiz bir tezlikda, qum soatidagi qum zarrachalari kabi oqib oβtayotgan edi. Taehyung uchun har bir soniya xuddi tanasiga sanchilayotgan tikan kabi ogβriqli edi. U tinimsiz ravishda boshqa yoβllarni qidirdi: banklarga bordi, ammo uning na kafillik beradigan mulki, na barqaror katta daromadi borligi sababli barcha eshiklar yuziga tarsillab yopildi. U tanish-bilishlaridan, kafe xoβjayinidan pul soβrab koβrdi, biroq hech kim bunday katta miqdordagi pulni oddiy bir afitsiantga berishni xohlamasdi. Dunyo u uchun butunlay yopilgan qorongβu qutiga aylangandi. Toβrtinchi kuni kechasi shifoxonadan mudhish qoβngβiroq boβldi. Taehyung qoβrquvdan titrab, telefon tugmasini bosdi. β Kim Taehyung janoblari, zudlik bilan...
Songi yillar
Ulkan yotoqxonaning eshigi ortidan yopilganda, Taehyung dunyoning barcha eshiklari u uchun butunlay yopilgandek his qildi. Xonada faqat derazadan tushayotgan Seul neon chiroqlarining gβira-shira qizgβish va koβk nuri hamda devordagi minimalistik chiroqlarning zaif yogβdusi bor edi. Havo qimmatbaho charm va Jungkookning oβsha ogβir, sirdosh yogβochli atir hidi bilan toβyingan edi. Bu hid hozir Taehyung uchun nafas olishni qiyinlashtiradigan bir qafasga aylangandi. Jungkook xonaning oβrtasida toβxtadi va sekingina ortiga oβgirildi. Uning ustidagi ipak xalat xonadagi shabadada biroz tebranar, oβtkir koβzlari esa qarshisida qoβrquvdan qotib qolgan yigitni boshdan-oyoq kuzatardi. Jungkookning har bir qarashi Taehyungning terisiga xuddi olov...
