Songi yillar

Ulkan yotoqxonaning eshigi ortidan yopilganda, Taehyung dunyoning barcha eshiklari u uchun butunlay yopilgandek his qildi. Xonada faqat derazadan tushayotgan Seul neon chiroqlarining g‘ira-shira qizg‘ish va ko‘k nuri hamda devordagi minimalistik chiroqlarning zaif yog‘dusi bor edi. Havo qimmatbaho charm va Jungkookning o‘sha og‘ir, sirdosh yog‘ochli atir hidi bilan to‘yingan edi. Bu hid hozir Taehyung uchun nafas olishni qiyinlashtiradigan bir qafasga aylangandi.
Jungkook xonaning o‘rtasida to‘xtadi va sekingina ortiga o‘girildi. Uning ustidagi ipak xalat xonadagi shabadada biroz tebranar, o‘tkir ko‘zlari esa qarshisida qo‘rquvdan qotib qolgan yigitni boshdan-oyoq kuzatardi. Jungkookning har bir qarashi Taehyungning terisiga xuddi olov tegayotgandek ta’sir qilardi.
— Bu yerga kel, — dedi Jungkook. Uning ovozi baland emas edi, lekin undagi mutlaq hukmronlik ohangi xonadagi barcha sukunatni parchalab yubordi.
Taehyung bir soniyaga ikkilandi. Uning ichidagi ozgina qolgan erkinlik hissi uni joyidan qimirlamaslikka chorlayotgan edi. Biroq shifoxonadagi onasining hayot-mamot o‘rtasidagi holati va Jungkookning cho‘ntagidan chiqib ketgan o‘sha millionlar ko‘z oldiga keldi. U o‘zini jilovladi. Oyoqlari