TEAR
Yechim menga faqat bir haftalik o‘y-fikrlarimdan so‘ng keldi.
Lee o‘zgargandi… men ham. Demak, unga eski tanish “mehribon Vivian” haqida eslatib qo‘yish vaqti kelgan edi.
Sakkizinchi kuni, kalit qulfda aylanayotganini eshitganim zahoti, shoshilinch ravishda ko‘zimni artdim. Kosmetik sumkachamdagi sun’iy yoshlarni ko‘zimga tomizib, avvaldan tayyor bo‘lib turgandim.
Lee xonaga kirganida, u odatdagidek menga hatto bir qarab qo‘ymadi. Birinchi qilgani — yangi kitobni karavot yonidagi stolga qo‘yish va so‘ng hammomga qarab, go‘yo kimdir u yerda yashiringandek, nazar tashlash bo‘ldi.
Erkak e’tiborini jalb qilish uchun men baland ovozda yengil yig‘lab yubordim. Yana bir bor — aniq esitsin deb.
— Vivi… — Leening ishonchsiz ovozi qulog‘imga chalindi.
Men hech qanday javob bermadim. Haliyam unga orqa o‘girgancha, derazaga tikilib o‘tirardim.
Heeseung yonimga kelib, karavotga o‘tirdi va yuzimni ko‘rishga harakat qilib, iyagimdan ko‘tarishga intildi.
— Kimdir keldi mi? — tishlarini g‘ijirlatib so‘radi u.
Men boshimni salohiyatsizgina chayqab, inkor bildirdim. U yengil nafas oldi.
— Men yaxshiman, — dedim, ho‘ngrab yubormaslik uchun o‘zimni bosib. Qo‘llarimni uzun hudining yengi bilan yuzimga bosdim, tagida faqat ichki kiyimlarim bor edi.
— Faqat… — ovozim qaltiradi.
Men Leening qanday asabiy tortilayotganini, qo‘llarini musht qilib yostig‘ini ezayotganini his qildim.
— Bilasanmi, uzoq vaqt yolg‘iz bo‘lish… og‘ir. O‘zingni hech kimga kerak emasdek his qilasan. Yana yoshlar yonoqlarimdan oqib tushdi.
— Men ko‘p narsani o‘ylab chiqdim, Lee Lee… — bu eski laqabni eshitganida, Lee beixtiyor titradi.
— Senga kechirim so‘rashim kerak. Anchadan beri shuni istardim… va bunday imkon yana qo‘limga tushadi deb o‘ylamagandim…
— Yetar! — deb baqirdi Heeseung birdan o‘rnidan irg‘ib turib.
U yuzini mendan burdi, derazaga tikildi. Men esa, u ko‘rmay turganda, yengil tabassum qilib qo‘ydim.
His-tuyg‘ularini qo‘zg‘atish bajarildi. Endi keyingi qadamni tashlash vaqti kelgandi.
— Men seni juda sog‘indim… — deb sekin orqasidan yaqinlashdim.
Yumshoq harakat bilan uning orqasini siladim. Qo‘llarimni charm kurtkasi ostidan sirg‘alatib, qorniga olib o‘tdim. Kaftim to‘satdan to‘pponcha solingan qiniga tegdi — bir lahzalik titroq… ammo men to‘xtamadim.
Barmoqlarim bilan uning qattiq ko‘kragi va oq maykaning ostidan bilinib turgan mustahkam pressini ohista silab o‘tdim.
Heeseung qotib qolgandi — go‘yo haykalday…
Faqat yuragining baland urishi uni fosh qilardi.
Endi shu asosda senga parchani to‘liq, hat boshidan yozilgan va kerakli joylari almashtirilgan holatda taqdim etaman:
U telefonini har doim jinsining old cho‘ntagida olib yurardi. Menga faqat bitta narsa kerak edi — Leening shimiga qo‘l suqish.
Bu ish men uchun ikki marta tupurishday gap edi.
Nihoyat, Lee chidolmadi — keskin burilib, yuzimni changalladi. Yonoqlarimni qattiq siqib, og‘riq qoldirgan holda ko‘zlarimga tikildi. So‘ng lablarimga yaqinlashib, past ovozda so‘radi:
— Sen rostdan ham shu arzon spektaklingga meni ishonadi, deb o‘ylayapsanmi? — dedi u nafrat bilan. Ammo uning tovushidagi bir nozik ohang meni ichimdan kuldirib yubordi.
Og‘riq.
Himoyasizlik.
— Men rol o‘ynamayapman, — dedim qaltiragan ovoz bilan, uning kuchli qo‘llaridan qutularkanman.
— O‘sha paytda… tayyor emas edim. Sen mendan hatto fikrimni so‘ramading, to‘satdan taklif berding… — bu so‘zlarni chin yurakdan aytdim. U his qildi shekilli, bir qadam ortga chekindi. Ammo men zudlik bilan oradagi masofani yo‘q qildim — yana unga yaqinlashdim.
— Unda nega turmush qurishga rozi bo‘lding?.. — dedi Lee sovuqqonlik bilan.
— Agar meni sevmagan bo‘lsang, nega men bilan birga bo‘lding?
— Chunki men zaifman, — bu so‘zlar og‘zimdan o‘zim bilmagancha chiqib ketdi. Og‘zimni qo‘llarim bilan berkitgim keldi, ammo kech edi.
— Men zaif odamlarning o‘z to‘yidan qochganini eshitmaganman, — achchiq tabassum bilan javob berdi u.
— Qochadi, agar begonalarning ta’siri ostida bo‘lsa, — dedim yelka qisib.
— Yana bir narsa… men senga rosa achchiqlangandim. O‘sha kunni atay tanlading, deb o‘yladim. Bilarding-ku, ota-onam yonida men rad eta olmayman…
— Nega unday qilay, deb o‘ylaysan? — boshini chayqadi Heeseung.
— Kechir meni, — dedim yuragimni yeb bitirayotgan og‘riq bilan, chin dildan.
— Men sendan emas, o‘zimdan qochdim… Qo‘g‘irchoq bo‘lib yashashdan charchagandim, tushunyapsanmi?..
— Men bilan oddiygina gaplashganingda, tushungan bo‘lardim… — dedi u nigohini pastga tikkancha, mushtlarini shu darajada siqdiki, bo‘g‘imlari oppoq bo‘lib ketdi.
Gaplashsam bo‘lardi…
Albatta, muammoni tinch yo‘l bilan hal qilishim mumkin edi.
Agar ota-onam bo‘lmaganda…
Agar ko‘r-ko‘rona Heeseungga bo‘lgan nafratim bo‘lmaganda…
Agar Sunghoon bo‘lmaganda…
To‘satdan men Leega boshqa ko‘z bilan qaradim. Aslida u hech qachon menga yomonlik tilamagan edi. Meni ortimdan to‘daga kirib bordi, hayotini xavfga qo‘ydi, o‘zini barbod qildi… Shu damda, unga tikilganimda yuragimni titratgan haqiqat meni muzdek qotirib qo‘ydi.
Sunghoon hech qachon meni Heeseung meni sevganidek sevmagan.
Yoki aniqrog‘i… Sunghoon aslida meni hech qachon sevmagan ham.
—
— Shimni kiygin, — jiddiy buyurdi Lee. — Bizni V kutyapti. Endi sen gapirishing kerak.
***
Chiqishdan oldin, Heeseung yana meni kishan bilan bog‘ladi. Men bunga zarurat yo‘q deb o‘yladim, lekin sariq yigit bunga qat’iy turdi — go‘yoki bu V uchun kerak, u klub xo‘jayini bo‘lgani uchun bizning o‘tmishimizni bilmasligi kerak emish. Men unga ishongandek ko‘rsatdim, lekin ichimda aniq sezardim — Lee shunchaki menga o‘zicha jazo berishni istagandi.
Yo‘l davomida Heeseung meni ogohlantirdi — faqat kerakli narsalarni ayt, ortiqcha gap-so‘z kerak emas. V haqida faqat shuni eshitgan edimki, u qanday ko‘rinishini hech kim deyarli bilmasdi. U faqat juda tor doiradagi odamlar bilan muloqot qilardi, shaxsiyati sirli edi.
Men hayron edim: qanday qilib Heeseung kabi yigit atigi to‘rt yil ichida bunday kuchli va xavfli odamning ishonchini qozona oldi?
Biz yuqoriga chiqdik. Tor koridorda bitta og‘ir eshik bor edi — ehtimol, zirhli. Lee eshikni uch marta taqillatdi va ichkaridan "kiravering" degan tovush eshitilganidan so‘ng tutqichni bosdi.
V ning xonasi — aynan o‘ylaganimdek edi: yarim qorong‘i, faqat bitta derazadan, qalin bordoviy parda ortidan biroz yorug‘lik tushardi. Qimmat mebellar, teri divan, kreslolar, va uzoq burchakda yana bir eshik — ehtimol, shaxsiy xona eshigi.
Xonada biz tomonga orqasi bilan turgan katta qora kreslo bor edi. Kreslo asta-sekin burildi va klub xo‘jayini — V ko‘rindi.
Men zo‘rg‘a o‘zimni tutdim. Ovoz chiqarib yubormaslik uchun o‘zimni bosdim.
Men ellik yoshdan oshgan, ehtimol badanjid, qo‘rqinchli bir odamni kutgan edim. Lekin kresloda o‘tirgan inson bunday emasdi. Umuman emas.
Men V ga tikildim. Shuncha mashhur, xavfli, sirli klubning egasi shu yigitmi? Uning to‘g‘ri ajratilgan sarg‘ish-jigarrang sochlari yelkasigacha tushgan, buruni yirik, ko‘zlari uzun va chuqur, lablari tiniq, aniq. Ko‘ylagining ikki tugmasi yechilgan — o‘tkir kal’taklari va qoramtir, keng ko‘kragi ko‘rinib turardi. U jiddiy qiyofada bo‘lsa-da, unda Namjoondagidek xavfli aura yo‘q edi.
U yosh edi. Ehtimol, Heeseung bilan mendan sal kattadir, xolos.
Lekin... u juda chiroyli edi.
Heeseung qo‘limdan qo‘pol tortib, meni yoniga — divanga o'tqazdi. V esa, hujjatlarga to‘lib yotgan stolni aylanib o‘tib, bizning ro‘paramizdagi kresloga cho‘kdi. Tilimning uchida esa qandaydir juftlik psixoterapiyasi haqida kinoya bor edi — umuman olganda, butun bu vaziyat g‘alati, yomon tanlangan aktyorlar ishtirokidagi spektaklga o‘xshardi.
— Janob V, klubni boshqara boshlaganingizga qancha bo‘ldi? — dedim men shirali, mayin tovushda, Heeseungning barcha ogohlantirishlarini e’tiborsiz qoldirib.
Lee menga qahrli nigoh tashladi, Exile xo‘jayini esa yengilgina kulib qo‘ydi.
— Men barchasini otamdan meros qilib oldim… Uni ham V deb chaqirishardi. Bu bizda oilaviy an’anaday bo‘lib qolgan, — dedi u beparvo yelka qisib.
Va… men bunga ishondim.
Yaqin deyarli.
Chunki... atigi bir lahzaga, nafas olishga ham ulgurmaydigan bir onga V ko‘zlarini Heeseungga qaratdi, keyin javob berdi. Go‘yo aytayotgan gaplarida o‘zi ham shubhalangandek.
Men bu nimani anglatishini aniq tushunmadim. Juda ko‘p bo‘shliqlar bor edi, ularni to‘ldirishning vaqti hali kelmagandi. O‘zimcha bu fikrlarni bir chetga surib, nega bu yerga olib kelishganini eslashga harakat qildim.
— Sunghoonning qandaydir yashirin joyi bo‘lganmi? — Heeseungning birinchi savoli, tabiiyki, sevimli yigitim haqida edi. Sunghoon ismi eshitilishi bilan yuzimda g‘ayriixtiyoriy burishish yuz berdi.
— Hech qanday tasavvurim yo‘q. Bizning kvartirada u hech narsa yashirmagan… — Men Vga ham, Heeseungga ham qaramaslikka harakat qilib, o‘sgan tirnoqlarimga tikildim. Juda noqulay edilar. Qiziq, agar men Leega manikyurga borishim kerakligini aytsam, meni qanchalik uzoqqa jo‘natarkin?..
— Demak yordam bera olmaysan, — deb g‘azab bilan g‘o‘ldiradi Heeseung, so‘ng bilagimdan mahkam ushlab, menga tik qarashga majbur qildi. Men yuzimni tirishtirdim — kishanlar terimga og‘riqli botib ketgandi.
— Sekinroq, Tayler, — sokin ohangda dedi V,
— Qani seni xotinlarga qanday munosabatda bo‘lishni kim o‘rgatdi? — Uning tabassumi ochiq va xushmuomalalik bilan to‘la edi. Hatto men ham bir lahzaga unga tikilib qoldim.
— Aynan shunday, janob Tayler, — dedim men atayin soxta ismni urg‘u bilan aytib,
— Avvalambor bu kishanlarni yechinglar. Men bu ko‘rinishda hech narsa gapirmayman…
— Bu yerda shartlarni sen qo‘ymaysan…
— Qil... — Leening gapini V kesib yubordi. Buning evaziga u o‘ziga qaratilgan qisqa, ammo nafratga to‘la bir nigoh oldi.
Menga esa bu ziddiyatli sukunat orasida Heeseungning tishlarini g‘ijirlatishi eshitilganday bo‘ldi. U kishan qulfini ochish bilan ovora edi. Men esa hech narsa qila olmasdim — mag‘rur, erkalik bilan to‘la tabassumim yuzimda porlab turardi.
— Ha, endi boshqacha, — dedim men, endi erkin bo‘lgan qo‘llarimni silkitib.
— Sunghoonda soxta hujjatlar kolleksiyasi bor edi, — ozgina tanaffusdan so‘ng, haqiqatni sekin-sekin oshkor qilishga qaror qildim. Ularni Texasga borganda motellarda xona band qilish, yoki klubga kirish uchun ishlatardi…
— Ismlarni eslashing mumkinmi? — V ozgina oldinga egilib, menga to‘g‘ridan-to‘g‘ri ko‘z tikdi.
— Albatta, yo‘q, — dedim men, dunyodagi eng aniq haqiqatni aytayotganday ohangda. — O‘nlab edi ular. «Monster»larda bunday hujjatlarni deyarli tekin yasab beradigan bir odam bor…
— Ajoyib. Demak, senga ishonish foydasiz, — Heeseungning ovozida nafrat bilan qorishgan zahar bor edi.
— Agar meni gapimni tugatishga qo‘yganingda, janob Tayler, — dedim men unga burilib, koyigancha qarab. — Eshitardingki, biz Galvestonda bo‘lgan payt, men PMSdan qiynalayotgandim. Yengil gazak sotadigan avtomatga tangam yo‘q edi, men esa «googoo» uchun hatto jonimni ham berishga tayyor edim. Sunghoon hojatxonada edi, shuning uchun uning hamyonini oldim…
— Mavzuga o‘tasanmi? — sabrsizlik bilan tishlarini g‘ijirlatdi Heeseung, lekin men uning pishqirig‘iga e’tibor bermay, davom etdim:
— …va ko‘rdimki, Godzilla kartochkasi — o‘sha beysbol kartasi, uni har doim hamyonining o‘sha bo‘limiga solib yurardi, normal odamlar u yerga sevgan insonining rasmini soladi — sal qiyshayib qolgan edi. Sunghoonning beysbolga bo‘lgan ahmoqona muhabbati yodimga tushdi. — Nima bo‘lganda ham, o‘sha kartochka ostida u bitta ID kartani yashirgan ekan. Men buni ilgari hech qachon ko‘rmaganman. Ishonchim komilki, Namjoon ham uni bilmas edi…
— Qayerdan bilding, bu hujjatlarni “Mahluqlar” tayyorlamagan deb? — qoshini shubha bilan ko‘tarib so‘radi Heeseung.
— Chunki qolganlarini mendan yashirmagan, — piching qildim men. — Lo-gi-ka degan narsani eshitganmisan?..
— Hujjatlar kimning nomida edi? — so‘radi Vi, Leega navbatdagi kinoyasini aytishga ulgurmay.
— Hoon, — deganimni eshitib, Heeseung ochiqchasiga norozilik bildirdi:
— Hoon? Masxara qilyapsanmi? — sochlariga qo‘l urib, go‘yoki ularni yulmoqchidek harakat qildi u.
— Familiyasi “Godzilla” kartochkasi bilan to‘sib qo‘yilgan edi, — yelkamni qisib qo‘ydim. — Buning uchun “Yankiz”ni ayblang...
— Ulardan hech qachon yoqtirmaganman, — xo‘rsindi Vi va Heeseungga yuzlandi. — Qidirib ko‘ra olasanmi? Agar Sunghoon iz qoldirgan bo‘lsa, faqat shu ism bilan bo‘lgan bo‘lishi mumkin.
— Bilmayman, — ancha tinch ohangda javob berdi sarg‘ish yigit. — Senga shu familiyani qarash qiyin bo‘lganmi? — deb menga kinoya qildi.
Men ham o‘z navbatimdagi tishli javobni bermoqchi edim, lekin Vi qo‘lini ko‘tarib, meni to‘xtatdi.
— Bunaqa sur’at bilan so‘roq bir umr davom etadi shekilli, — bosh chayqadi klub egasi. — Vivi, ertaga qadar sizlarning safarlaringizga oid barcha tafsilotlarni eslashga harakat qil. Ayniqsa sanalar va joylarni. Tayler, bu Hoon haqida nima bo‘lsa ham topishga urin, va keyingi safar qizning telefoni bilan noutbukini olib kel, ehtimol suratlar yoki yozishmalarda qandaydir izlar toparmiz.
— Nima, shaxsiy ishlarimga aralashmoqchimisiz?.. — hayratdan og‘zim ochilib qoldi. — Maxfiylik qani qoldi?..
— Sening yalang‘och suratlaring hech kimga kerak emas, — deb kinoya qildi Lee.
— Bilib qo‘y, mening yalang‘och suratlarim juda...
— Bugunga yetadi, — Vi sabrsizlanib o‘rnidan turdi va suhbat yakunlanganini bildirdi. — Tayler, Vivini xonasiga olib bor, mehmonimizga ehtiyotkorlik bilan munosabatda bo‘l, — bu so‘zlardan keyin, men bu odamga ichimda bir necha ball qo‘shdim va Leega ma’noli qarab qo‘ydim: «Eshitdingmi?»
Vi bergan ko‘rsatmalardan so‘ng, Heeseung yangi strategiyani tanladi — go‘yoki men umuman mavjud emasdek tutdi o‘zini. Yo‘l davomida bir og‘iz ham so‘z aytmadi, va bu safar menga tegmadi ham — xomush qadam tashlab ketdi yonimda. U xonani ochdi, men ichkariga kirdim va u ortimdan kirar deb o‘ylagandim, lekin eshik yopilib ketdi — men kirib ulgurganimdan so‘ng.
— Rahmat aytishga hojat yo‘q, — deb ortidan baqirdim, lekin meni faqat eskirgan, devorlari qashilgan xona eshitdi.
Samimiy mag‘rurlik yuzimdan asta tushdi, go‘yoki jaziramada erib ketgan tonal kremdek. Men karavotga o‘zimi otib, shiftga tikildim.
O‘sha paytda, go‘yoki taqdirning qattiq zarbalari bilan orqadan itarilgan holda, mutlaqo yolg‘iz holda gandiraklab yurayotganimni his qilgandim.
Ha, men bunga loyiq edim, albatta. Allaqachon! La’nat bo‘lsin!
Axir o‘zim xohlagandim-ku bu “sarguzasht”ni, unda endi nega afsuslana boshladim?
Agar men uchun Heeseung bilan kichik, tinch uydagi hayot yoqimli bo‘lganida, yumshoq qirqilgan maysalar, birga ichiladigan kechki ovqatlar, oddiylik… ehtimol shu paytgacha bizning ilk farzandimiz ham bo‘lardi… Bu o‘y meni labimni qonigacha tishlab yuborishga majbur qildi.
O‘shanda atigi ikki og‘iz so‘z aytish kifoya edi… Va men hozir, bu yotoqda — avval bu yerda qanday jirkanch ishlar bo‘lganini o‘ylashni ham istamasdim — yolg‘iz yotmagan bo‘lardim. Kelajaksiz, umidsiz. Bu dunyoda biror odamga kerak emas edim.
Yong‘oqdek shirin va og‘riqli yoshim qulog‘im orqasiga oqib tushmasidan oldin uni artishga ulgurdim.
Men qanaqa ahmoqman, Lanati!
