Sukut orasidagi qorongʻulik
Shahar har doimgidek jimjit edi. Kuz faslining sovuq shamollari eski daraxt barglarini yulib, yo‘laklar bo‘ylab yovuz nigohdek sudralib yurardi. Ari maktabga borayotgan yo‘lda o‘zini g‘alati his qilardi — go‘yoki kimdir uni uzoqdan kuzatib turganday. Lekin orqaga qarasa, hech kim yo‘q. Bu kunlar unga shunday tuyg‘uni ko‘p marta bergan edi.
U yangi maktabga ko‘chib kelganiga endigina ikki hafta bo‘lgan edi. Bu maktab — Hoseok High School — tarixida ko‘plab sirlarni yashirardi, ammo Ari hali buni bilmasdi. U faqat shuni bilar edi: bu maktabda kimdir unga qaraydi. Doim. Har darsda. Har tanaffusda. Ayniqsa, u sinfdagi orqa qatorda o‘tirgan, yigitlardan eng sokin va g‘alati biri — Kim Taehyung.
Taehyung hech qachon ko‘p gapirmasdi. Uning qog‘ozdek oppoq terisi, quyuq rangdagi ko‘zlari va ko‘p hollarda sochlaridan yashiringan chehrasi unga sirli tus berardi. U ko‘p hollarda daftarining chetiga nimadir chizardi — lekin u nima chizayotganini hech kim ko‘rmagan. Ari bir marta qarab qolganida, Taehyung tezda daftarini yopdi va unga o‘sha qorong‘i, tushunib bo‘lmaydigan nigoh bilan qaradi.
— "U faqat kuzatadi... gapirmaydi," — degandi bir kuni Harin. — "Lekin shunaqa yigitlardan ehtiyot bo‘l, Ari. U haqida ko‘p mish-mishlar bor..."
Ari eshitgan edi — kimdir aytgan: "Uning avvalgi maktabida qiz yo‘qolib qolgan. Keyin u bu yerga ko‘chib kelgan." Lekin bu gaplar oddiy o‘quvchilar to‘qib chiqqan ertaklar bo‘lishi mumkin edi. Yoki yo‘q?
Bugun darsda Taehyung butun vaqt davomida Ari tomonga qarab o‘tirgan edi. Ari buni bilardi. U qaramaslikka harakat qilardi. Lekin oxiri doskaga chiqayotib, ko‘zlari beixtiyor unga tushdi. Taehyung asta jilmaydi. Bu tabassumning ichida sovuq narsa bor edi. Yashirin nimadir.
Tanaffusda esa, Harin yugurib keldi.
— "Ari! Uzoq yurmaylik, Jungkook keladi," — dedi u kulib. Uning yuzidagi har doimgidek issiq ifoda Ari uchun eng katta tasalliy edi. Harin doimo uni himoya qilardi. Va endi u Jungkook bilan birga edi. Harin va Jungkookning sevgisi deyarli butun maktabni qiziqtirib qo‘ygan edi.
— "Ular ideal juftlik, a?" — deb kuldi Ari.
— "Agar bu maktabda ideal nimadir bo‘lsa, demak bu bizman," — deb kuldi Harin va ko‘z qisdi.
Lekin o‘sha kuni kechqurun, Ari telefoniga noma’lum raqamdan xabar keldi:
“Sen noto‘g‘ri odamga yaqinlashayapsan.”
U titradi. Qorong‘ilikda oynadan tashqariga qaradi... ko‘chadagi chiroq ostida kimdir turgan edi. Qimirlamay. To‘g‘ridan-to‘g‘ri unga qarab.
Ertasi kuni sinfda joyini egallayotganda, Taehyung unga asta gap qotdi:
— "Senga bir gapim bor, Ari. Meni tinglashing kerak. Bugun kechqurun. Kutaman. Eski sport zali orqasida."
Ari hech narsa deyolmadi. U shunchaki boshini qimirlatdi. Ich-ichida nimadir aytayotgandek edi: borma. Lekin boshqa bir narsa esa shivirlardi: bor... chunki bu senga bog‘liq. Chunki bu haqiqatni ochadi.
U bilmas edi: bu tun, uning butun hayotini o‘zgartirardi. Chunki Taehyung — oddiy yigit emas edi. Va u faqat qarab yurmasdi... u bilib yurardi.