Menga qarashli boʻlasan Asu
Oradan bir necha kun o‘tdi. Taehyung Asuga referatining natijasini hech aytmadi. Asu har darsda unga yashirolmay qarab qo‘yardi. O‘ziga bilinar-bilinmas bir yaqinlik, ammo ayni paytda nimadandir qo‘rqish hissi tug‘ilgandi.
U darsdan so‘ng har gal uzoqroq yurishga harakat qilardi, lekin ichida bir kuch uni baribir professorning atrofida bo‘lishga majbur qilardi. Har gal Taehyung darsga kirganida auditoriyada sovuq havo hukm surar, talabalar barmoqlarini qo‘zg‘ata olmay qolishardi. Faqat Taehyung va uning qat’iy ovozi.
Bir kuni kechqurun, kutubxonada o‘tirgan Asu telefoniga noma’lum raqamdan xabar oldi:
“Dekanat kabinetiga hoziroq kel.”
Asu biroz hayron qoldi. Kim va nima uchun? Balki referati haqida bo‘lsa kerak. Yuragi gupillab, qorong‘i koridorlardan o‘tdi. Universitet binosi kechki payt shunaqangi vahimali bo‘ladiki, odam so‘nggi marta orqasiga qarab olishga majbur.
Dekanat kabinetining eshigi ochiq edi. Ichkarida faqat Taehyung bor edi. Stol ustida bir nechta qog‘ozlar, yon tomonda qora charm qo‘lqoplar. U deraza oldida turib, sigareta chekardi. Shahar chiroqlari ko‘chaga soya solardi.
Asu boshini egib, sekin gap qotdi:
Taehyung ohangsiz javob berdi:
Asu ichkariga qadam tashlagach, Taehyung sigaretasini o‘chirib, unga yaqinlashdi. Uning nigohi har galgidan ham qattiqroq, lablari esa jiddiy qiyshaygandi.
— Sening yozgan ishing… — dedi u. — Juda qiziq. Ko‘p narsa haqida ortiqcha bilibsan.
— Men… men faqat referat tayyorlagandim.
— Sen men haqimda ham bilib olmoqchisanmi, Asu?
Bu savol Asuni larzaga soldi. Gap qog‘ozlar haqida ketmayotgani aniq edi. Yuragi birpas to‘xtagandek bo‘ldi.
— Yo‘q… men faqat… — deb, javob topa olmadi u.
Taehyung qattiq kulimsirab qo‘ydi. Uning bu jilmayishi mehribon emas edi, balki o‘yin va tahdid aralash joziba edi.
— Hamma narsa sen o‘ylaganchalik oddiy emas. Shu universitetda ham, men ham. — U sekin Asuga yaqinlashdi. — Ba’zan odamlar kimligini yashiradi. Sirlar esa juda og‘ir bo‘ladi.
Asu hech narsa deya olmadi. Faqat Taehyungning qattiq nigohidan o‘zini olib qochishga urindi.
— Referatingni olib ket. Keyingi safar bunday mavzuda yozma. — Taehyung qog‘ozni uzatdi. — Va bundan keyin men chaqirsam, kechikma.
Asu qog‘ozni olib, chiqib ketdi. Yuragi go‘yo bo‘g‘ziga tiqilib qolgandek. Koridorlardan yugurgisi keldi, lekin shunchaki sekin yurdi. Qattiq xavotir, lekin ayni damda ich-ichidan Taehyung uni yanada o‘ziga tortayotganini his qildi.
“Bu odam xavfli… lekin nega men undan uzoqlasha olmayapman?”
Bu kecha Asu uxlay olmadi. Telefoni yana titradi. Xuddi avvalgidek noma’lum raqam:
“Ertaga 21:00. Universitet orqasidagi eski binoda bo‘l.”
Asu yuragini ushlab, ekranga qarab qotib qoldi.
“Nima bo‘lyapti?” — deb pichirladi u. Lekin ichidagi bir kuch unga shu chaqiruvga javob berishni buyurardi.