Muallif:Ha-rin
Bahorning iliq kunlaridan biri edi.
Universitetlar o‘rtasida katta kitob ko‘rgazmasi tashkil qilingandi.
Sora dugonalari bilan borgan edi.
Aslida uning borishga ham uncha xohishi yo‘q edi.
Lekin dugonalari zo‘rlab olib kelishgan edi.
— Bir kun uyda o‘tirmasang o‘lmaysan.
Sora bir stend oldida kitoblarni tomosha qilayotgandi.
Shunda yonidan kimdir o‘tib ketdi.
Shunchaki bir-birlariga qarab turishdi.
Go‘yo ikkalasi ham nimanidir eslashga urinayotgandek edi.
Sora boshqa tomonga yurib ketdi.
Negadir o‘sha notanish yigitning ko‘zlari juda tanish tuyulgandi.
Shu kuni kechasi ham u o‘sha yigit haqida o‘ylab qoldi.
Boshqa tomonda esa Jisung ham xuddi shunday holatda edi.
U ham ko‘rgazmada uchratgan qizni unutolmayotgandi.
Hatto "hechqisi yo‘q" degani ham tanish tuyulgandi.
Bir hafta o‘tgach taqdir yana ularni uchrashtirdi.
Bu safar universitet kutubxonasida.
Yuqori javondagi kitobga qo‘li yetmadi.
Bu safar ikkalasi ham kulib qo‘yishdi.
Shu zahoti ikkalasi ham jim bo‘lib qoldi.
Bu ismlar negadir yuraklarining eng chuqur joyiga tegib ketgandi.
Lekin nima uchunligini bilishmasdi.
Keyingi haftalarda ular tasodifan juda ko‘p uchrashadigan bo‘lishdi.
Va asta-sekin gaplasha boshlashdi.
Bir kuni yomg‘ir yog‘ayotgandi.
Ko‘z oldidan bir lahzalik xotira o‘tdi.
Lekin aslida yuragi qattiq urayotgandi.
O‘sha kecha ikkalasi ham tush ko‘rishdi.
Ertalab uyg‘onganlarida ko‘zlarida yosh bor edi.
Xotiralar asta-sekin qayta boshladi.
Keyingi uchrashuvda Sora qo‘lida eski kundalik bilan keldi.
— Men ham shunday o‘ylayapman.
Jisung sahifalarni varaqlay boshladi.
Uning qo‘llari titray boshladi.
Ikki yil yo‘qolgan xotiralar bir lahzada qaytgandi.
Hatto kimligingni eslay olmasam ham...
Shu payt ikkalasi ham kulib yuborishdi.
Ba'zan taqdir insonlarni ajratadi.
Lekin ayrim yuraklar bir-birini unutolmaydi.
Hatto xotiralari yo‘qolgan bo‘lsa ham.
Jisung va Sora yana birga kutubxonadan chiqishayotgandi.
Va ular birga yo‘l bo‘ylab yurib ketishdi.
Bu safar hikoya yarim qolmadi.