🥀 Yoshlikdagi baxtga ega bo‘lmagan qizaloq 3-qism Jiwon bilan ajralganidan keyin Chaerin uzoq vaqt hech kim bilan yaqinlashmadi. Oradan haftalar o‘tdi. Keyin oylar. Hayot davom etayotgandek edi. Lekin uning ichida nimadir o‘sha joyida qolib ketgandi. Kechalari yana og‘irlashdi. Maktabdan qaytardi. Uy vazifalarini qilardi. Onasi bilan qisqa gaplashardi. Keyin xonasiga kirib ketardi. Va tun boshlanardi. Tunlar Chaerinning eng katta dushmani edi. Kunduzi odamlar orasida yurib, o‘zini chalg‘itish mumkin. Lekin tun... Tun kelganda hamma o‘ylar qaytib kelardi. Ba'zan u telefonini qo‘liga olib eski suhbatlarni o‘qirdi. Keyin o‘zidan jahli chiqardi. Keyin o‘chirardi. Keyin yana o‘qirdi. Bir kecha soat 03:17 edi. Uy jim. Ko‘cha jim. Hamma...
🥀 Yoshlikdagi baxtga ega bo‘lmagan qizaloq 2-qism 15 yoshga to‘lganidan keyin ham Chaerinning hayoti birdaniga o‘zgarib qolmadi. Ertalablar hali ham og‘ir edi. Maktab hali ham o‘sha maktab edi. Uy hali ham o‘sha uy edi. Faqat uning ichidagi charchoq kundan-kunga kattalashib borardi. Ba'zan u sinfda o‘tirib, o‘qituvchining gaplarini eshitardi, lekin ma'nosini tushunmasdi. Xayoli boshqa joyda bo‘lardi. Uyda. O‘tmishda. Yoki hech qayerda. Bir kuni tushlik paytida u odatdagidek maktab hovlisining chekkasidagi skameykada yolg‘iz o‘tirardi. Yonida kitobi ochiq edi. Aslida esa o‘qimayotgandi. Shunchaki odamlar bilan birga ovqatlanmaslik uchun kitob ushlab o‘tirardi. Shunda kimdir uning yoniga kelib o‘tirdi. — Har kuni shu yerda o‘tirasanmi...
🥀 Yoshlikdagi baxtga ega bo‘lmagan qizaloq 🥀 Chaerin 15 yoshda edi. Lekin ba'zan u oynaga qaraganda o‘zidan katta odamni ko‘rgandek bo‘lardi. Uning ko‘zlarida tengdoshlaridagi yengillik yo‘q edi. Bolalarga xos beg‘uborlik yo‘q edi. Go‘yo u bolaligini qayerdadir yo‘qotib qo‘ygandi. Eng achinarlisi esa... U qachon yo‘qotganini ham eslolmasdi. Ba'zi bolalar bolaligini eslaganda bayramlarni, sovg‘alarni, kulgilarni eslaydi. Chaerin esa eshik ortidagi janjallarni eslardi. Onasining yig‘isini eslardi. Otasining ketayotgan qadam tovushlarini eslardi. 9 yoshida u hali ko‘p narsani tushunmasdi. Lekin odamlar yig‘laganda yurak og‘rishini bilardi. O‘sha kuni kechqurun u oshxona eshigi ortida o'tirgan edi. Onasi yig‘layotgandi. Otasi esa...
🌑 “Ayriliqdan kuchli sevgi” 🌑 Ba’zi odamlar hayotingdan ketadi… lekin yuragingdan hech qachon ketmaydi. Jung Seorin buni har kuni his qilardi. U ertalab uyg‘onganda ham, kechqurun uxlashdan oldin ham bir xil his — bo‘shliq. Ichini yeb bitiradigan, lekin hech kim ko‘rmaydigan bo‘shliq. Chunki bu bo‘shliqning sababi bitta edi. Lee Hyunwoo. Ular bir vaqtlar juda oddiy tanishgan edi. Hech qanday katta drama yo‘q, hech qanday tasodifiy to‘qnashuv ham emas. Shunchaki bir xil joyda ko‘p uchrashish, keyin salomlashish, keyin suhbat… Va keyin bu suhbatlar odatga aylandi. Hyunwoo Seorinni kuldirardi. Seorin esa uni tinchlantirardi. Ular bir-birini to‘ldirardi. Bir kuni Hyunwoo dedi: — Sen yonimda bo‘lsang, hammasi osonroq bo‘ladi. Seorin kuldi:...