Muallif:Ha-rin

🥀 Yoshlikdagi baxtga ega bo‘lmagan qizaloq
3-qism
Jiwon bilan ajralganidan keyin Chaerin uzoq vaqt hech kim bilan yaqinlashmadi.
Oradan haftalar o‘tdi.
Keyin oylar.
Hayot davom etayotgandek edi.
Lekin uning ichida nimadir o‘sha joyida qolib ketgandi.
Kechalari yana og‘irlashdi.
Maktabdan qaytardi.
Uy vazifalarini qilardi.
Onasi bilan qisqa gaplashardi.
Keyin xonasiga kirib ketardi.
Va tun boshlanardi.
Tunlar Chaerinning eng katta dushmani edi.
Kunduzi odamlar orasida yurib, o‘zini chalg‘itish mumkin.
Lekin tun...
Tun kelganda hamma o‘ylar qaytib kelardi.
Ba'zan u telefonini qo‘liga olib eski suhbatlarni o‘qirdi.
Keyin o‘zidan jahli chiqardi.
Keyin o‘chirardi.
Keyin yana o‘qirdi.
Bir kecha soat 03:17 edi.
Uy jim.
Ko‘cha jim.
Hamma uxlayotgan edi.
Faqat Chaerin uyg‘oq edi.
Deraza yonida o‘tirib osmon tomonga qarardi.
Ko‘zlari qizarib ketgan edi.
U o‘sha kecha ichida bitta gapni qayta-qayta takrorladi:
"Nega men uchun qoladigan odam chiqmaydi?"
Ertasi kuni maktabda ham kayfiyati yo‘q edi.
Sinfdagilar kulishardi.
Gaplashishardi.
Reja qilishardi.
Chaerin esa odatdagidek deraza tomonga qarab o‘tirardi.
Shu payt yangi o‘quvchi sinfga kirib keldi.
O‘qituvchi uni tanishtirdi.
— Bu Kim Minhyuk.
Minhyuk sinfga qarab bosh irg‘adi.
Keyin bo‘sh joy qidirib, Chaerinning orqa partasiga o‘tirdi.
Chaerin bunga ahamiyat bermadi.
Yangi o‘quvchilar doim kelardi.
Keyin o‘z guruhlarini topib ketishardi.
Lekin Minhyuk boshqacha chiqdi.
Bir kuni dars tugagach Chaerin daftarini tushirib yubordi.
Varoqlar yerga sochilib ketdi.
Odatda hech kim yordam bermasdi.
Bu safar ham shunday bo‘ladi deb o‘yladi.
Lekin kimdir yoniga cho‘kkaladi.
— Men yordam beraman.
Minhyuk edi.
— Rahmat.
— Arzimaydi.
Oddiy suhbat.
Lekin Chaerin negadir kechqurun shu voqeani eslab qoldi.
Keyingi kunlarda Minhyuk ba'zan salom berardi.
Ba'zan oddiy savollar so‘rardi.
Ba'zan esa shunchaki kulib qo‘yardi.
Eng qizig‘i...
U hech qachon Chaerinni majburlamasdi.
Gapirishga ham.
Kulishga ham.
Ochilishga ham.
Bir kuni yomg‘ir yog‘ayotgandi.
Chaerin soyabonini unutib qoldirgan edi.
Maktab oldida turib qoldi.
Shunda yoniga bir soyabon keldi.
— Ketamizmi?
Minhyuk.
— O‘zingchi?
— Soyabon katta.
Yo‘l davomida ular deyarli gaplashishmadi.
Lekin negadir sukut noqulay emasdi.
Oradan oylar o‘tdi.
Chaerin asta-sekin unga o‘rganib qoldi.
Bir kuni Minhyuk:
— Bilasanmi, sen birinchi tanishganimizdagidan ancha ko‘p kuladigan bo‘libsan.
dedi.
Chaerin hayron qoldi.
Chunki o‘zi buni sezmagandi.
— Rostdanmi?
— Ha.
— Balki.
— Yo‘q. Aniq.
Minhyuk kuldi.
Chaerin ham kuldi.
Bu safar yuragi qo‘rqmadi.
Chunki Minhyuk Jiwonga o‘xshamasdi.
U katta va'dalar bermasdi.
Har kuni "abadiy" demasdi.
Lekin har kuni yonida bo‘lardi.
Bir kuni Chaerin onasi bilan qattiq tortishib qoldi.
Onasi ishdagi muammolar sabab jahli chiqib ketgan edi.
— Hamma narsadan charchadim!
— Men nima qildim?!
— Hech narsa!
Chaerin xonasiga kirib eshikni yopdi.
Va yig‘lab yubordi.
O‘sha kuni Minhyuk yozdi.
"Bugun yaxshimisan?"
Chaerin uzoq qarab turdi.
Keyin birinchi marta:
"Yo‘q."
deb yozdi.
Bir necha daqiqadan keyin telefon jiringladi.
Minhyuk qo‘ng‘iroq qilgandi.
U ikki soatdan ortiq gapirdi.
Ba'zan shunchaki tingladi.
Ba'zan kuldirdi.
Ba'zan sukut saqladi.
Qo‘ng‘iroq tugagach Chaerin deraza yoniga bordi.
Ko‘chada yomg‘ir yog‘ardi.
Lekin uzoq vaqtdan beri birinchi marta u o‘zini yolg‘iz his qilmadi.
Oradan vaqt o‘tdi.
Minhyuk va Chaerin bir-biriga juda yaqin bo‘lib ketishdi.
Lekin hayot yana sinovsiz qo‘ymadi.
Minhyukning oilasi boshqa shaharga ko‘chishi mumkinligi ma'lum bo‘ldi.
Chaerinning yuragi yana siqildi.
Bir kecha u yig‘lab dedi:
— Balki hamma oxir-oqibat ketar.
Minhyuk unga qaradi.
— Balki.
— ...
— Lekin ketish va tashlab ketish boshqa narsa.
Chaerin indamay qoldi.
— Men seni tashlab ketmayman.
Bu gap oddiy edi.
Lekin Chaerin uchun juda qimmat edi.

Oradan bir yil o‘tdi.
Chaerin 16 yoshga to‘ldi.
Bu safar tug‘ilgan kunida yolg‘iz emas edi.
Onasi ham kelgan edi.
Ularning munosabatlari asta-sekin yaxshilanayotgan edi.
Kechqurun Minhyuk ham keldi.
Qo‘lida katta sovg‘a yo‘q edi.
Faqat kichkina quti.
Ichida esa bitta qog‘oz bor edi.
Unda yozilgandi:
"Sen o‘zing o‘ylaganingdan ham kuchliroq qizsan."
"Va nihoyat baxtli bo‘lishga loyiqsan."
Chaerinning ko‘zlariga yosh keldi.
Chunki bolaligida eshitmagan gaplarini kimdir nihoyat aytgandi.
O‘sha kecha deraza yonida turib osmon tomonga qaradi.
Yillar davomida yig‘lagan tunlarini esladi.
Bo‘sh tug‘ilgan kunlarini.
Otasini kutgan kunlarini.
Yolg‘iz tushliklarini.
Hammasini.
Va ilk marta ichidan bir fikr o‘tdi:
"Balki hayot meni kech bo‘lsa ham eslagandir."
🌸 Yakun. 🌸
Ba'zan eng baxtli odamlar eng og‘ir bolalikni boshdan kechirgan bo‘ladi. Va ba'zan baxt birdan kelmaydi — u sekin-sekin, bir insonning mehribonligi bilan qayta quriladi. 💖