Muallif:Ha-rin
Kuzning sovuq oqshomlaridan biri edi.
Osmonni qalin bulutlar qoplagan, shamol esa daraxtlarning sarg‘aygan barglarini ko‘chalar bo‘ylab sudrab yurardi.
Kang Sora avtobus bekatida yolg‘iz turardi.
Yuzida esa odatdagi befarq ifoda.
Atrofdagi odamlar uchun u oddiy qiz edi.
Ammo hech kim uning ichida nimalar bo‘layotganini bilmasdi.
Hech kim uning har kuni maktabdan keyin ishlashini bilmasdi.
Hech kim uyga qaytgach kechki ovqat tayyorlash ham uning zimmasida ekanini bilmasdi.
Chunki Soraning onasi kechki smenada ishlardi.
Otasi esa yillar oldin oilani tashlab ketgan edi.
Shu sababli Sora 15 yoshida bo‘lsa ham ko‘p narsani yolg‘iz bajarishga o‘rganib qolgan edi.
Maktabda ham hayoti unchalik qiziqarli emasdi.
U sinfning eng mashhur qizi emasdi.
Eng faol o‘quvchisi ham emasdi.
Bu esa ba'zan og‘riqli tuyulardi.
Bir kuni adabiyot darsida o‘qituvchi yangi loyiha haqida gapirdi.
O‘quvchilar juftliklarga bo‘linishi kerak edi.
Hamma darrov sherik topib oldi.
Lekin shu payt sinf eshigi ochildi.
— Demak, loyiha uchun Sora bilan ishlaysan.
Yangi bola bilan ishlash noqulay bo‘lishini o‘yladi.
Ammo Jisung partaga yaqinlashib kuldi.
Loyiha sabab ular ko‘p uchrashadigan bo‘lishdi.
Jisung boshqalarga o‘xshamasdi.
U Soraning gaplarini diqqat bilan tinglardi.
Uning fikrlarini qiziq deb hisoblardi.
Hatto ba'zan Soraning o‘zi ham o‘z fikrlarini bunchalik qadrlamasdi.
Bir kuni ular kutubxonadan chiqayotgan edi.
— Men ikki kishi sig‘adigan soyabon olib yuraman.
— Bu qanday g‘alati maqtanish?
Ikkalasi ham kulib yuborishdi.
O‘sha kuni Sora uyga qaytayotganda uzoq vaqtdan beri ilk marta kayfiyati yaxshi edi.
Bu tanishuv uning hayotidagi eng katta quvonchga ham, eng katta sinovga ham aylanishini.