Muallif:Ha-rin
Sora esa yangi o‘quv yilini avvalgidan ham xursand boshladi.
Chunki uning hayotida Jisung bor edi.
U endi yolg‘iz emas deb o‘ylardi.
Lekin ba'zan odamlar o‘zgarishini birinchi kunning o‘zida sezib bo‘lmaydi.
Xuddi quyosh botayotganda qorong‘ilikning kirib kelishini sezmaganing kabi.
Avvaliga Jisung ertalab kutmay qo‘ydi.
Ilgari esa bitta savolga yarim sahifa yozardi.
Sora bunga ahamiyat bermaslikka harakat qildi.
Odamlar band bo‘lishi mumkin edi.
Lekin keyingi haftada ham shu holat davom etdi.
Jisung endi ko‘pincha boshqa bolalar bilan yurardi.
Sora esa ortidan qarab qolardi.
Uyga qaytgach esa odatdagidek telefonini qo‘liga olardi.
Javob bir necha soatdan keyin kelardi.
Sora har kuni o‘zini ovutardi.
Lekin yuragi boshqa narsani sezayotgandi.
Bir kuni kechqurun ularning suhbatlari juda qisqa bo‘ldi.
Sora telefon ekraniga uzoq tikilib qoldi.
Bir paytlar tonggacha gaplashadigan inson endi bir necha daqiqadan keyin yo‘qolib qolardi.
O‘sha kecha u kundaligini ochdi.
"Men uni yo‘qotayotgandekman."
Lekin ertasi kuni yana kulishga harakat qildi.
Chunki sevgini saqlab qolish uchun ko‘proq harakat qilish kerak deb o‘ylardi.
Bir kuni Sora Jisungning sevimli ichimligini olib keldi.
Avvallari bo‘lsa quvonib ketardi.
Bu safar esa oddiy rahmat dedi.
Soraning yuragi yana ozroq sindi.
Kunlar o‘tgan sari Jisungning sovuqligi ortib bordi.
Bir kuni Sora butun kun undan xabar kutdi.
Kechqurun esa tasodifan ijtimoiy tarmoqda Jisungning do‘stlari bilan kulib yurgan suratlarini ko‘rib qoldi.
Shunda uning ichida nimadir uzilgandek bo‘ldi.
"Demak vaqt topolmaganidan emas ekan..."
Deraza ortida yomg‘ir yog‘ardi.
Ko‘z yoshlarini artib-artib charchadi.
Lekin yuragidagi og‘riq ketmadi.
Ertasi kuni nihoyat Jisung bilan gaplashishga qaror qildi.
Bir necha soniya jimlik cho‘kdi.
Jisung ko‘zlarini olib qochdi.
— Hamma narsani murakkablashtiraverasan.
Bu gap Soraning yuragiga qattiq tegdi.
Chunki u faqat javob izlayotgandi.
— Men shunchaki tushunmoqchiman.
Soraning qo‘llari titray boshladi.
Shu gapdan keyin Sora uzoq vaqt hech narsa deya olmadi.
U faqat bir narsani his qildi.
Ba'zan odamning yuragi bir lahzada emas...
O‘sha kecha kundaligiga atigi bitta gap yozdi:
"Eng qo‘rqinchlisi ketish emas ekan."
"Eng qo‘rqinchlisi inson yoningda turib ham uzoqlashishi ekan..."