Muallif:Ha-rin
Daraxtlarning barglari sarg‘ayib, asta-sekin yerga tushardi.
Sora esa kundan-kunga holsizlanib borardi.
Lekin u buni ko‘pchilikka sezdirmasdi.
U qanchalik charchaganini his qilardi.
Deraza yonida o'tirib osmon tomonga qarardi.
Bir paytlar Jisung bilan yozishib tong ottirgan tunlarini eslardi.
Har bir sahifada Jisung bor edi.
Lekin u kundalikning oxirgi sahifasiga shunday yozdi:
Soraning sog‘lig‘i jiddiylashdi.
Shifokorlar unga ko‘proq dam olish kerakligini aytishdi.
Shu sabab maktabga kamroq bora boshladi.
Keyin esa umuman bormay qo‘ydi.
Jisung avvaliga bunga unchalik ahamiyat bermadi.
Ular allaqachon uzoqlashib ketishgandi.
Lekin bir kuni sinfda Soraning partasiga qarab qoldi.
Negadir yuragi g‘alati bo‘lib ketdi.
Shunda u sinfdoshlaridan so‘ray boshladi.
Soraning suhbat oynasini ochdi.
Oxirgi yozgan xabari hali ham o‘sha yerda turardi.
Shu payt ichida og‘ir bir afsus uyg‘ondi.
U esa bularning qadriga yetmagan edi.
Jisung keyinchalik ko‘p marta kundaligida bir xil gapni yozdi:
"Kashki vaqtni ortga qaytara olsam."
Lekin ayrim xotiralar qolib ketadi.
Har kuz kelganda Jisung maktab yonidagi eski yo‘ldan o‘tardi.
Kelajagi haqida orzu qilgan qizni.
Uning qo‘lida esa doim bir narsa bo‘lardi.
Sora qoldirib ketgan eski kundalikning nusxasi.
Bir kuni u kundalikning oxirgi sahifasini yana ochdi.
Jisung uzoq vaqt sahifaga qarab qoldi.
Ba'zi insonlar hayotimizga qisqa vaqtga kiradi.
Lekin ularning qoldirgan izi bir umr qoladi.
Davomi bulsinmi?yoki tugatamizmi izohlarda qoldiring