Muallif:Ha-rin
Sora hayotida hamma narsa bir kunda o‘zgarmadi.
Jisung ham birdaniga uning eng yaqin insoniga aylanib qolmadi.
Keyin esa kunning eng yaxshi qismi bir-birlarini ko‘rish bo‘lib qoldi.
Har kuni ertalab Sora maktabga kelardi.
Ilgari maktab darvozasidan kirayotganda ichida hech qanday hissiyot bo‘lmasdi.
Endi esa ko‘zlari beixtiyor odamlar orasidan Jisungni qidirardi.
Bir kuni uni darvoza yonida kutib turganini ko‘rdi.
Lekin yuragida iliqlik qoldirdi.
Shundan keyin bu odatga aylandi.
Ular birga maktabga kirishardi.
Jisung ko‘pincha uning yoniga kelardi.
Ba'zan hech narsa haqida gaplashishardi.
Ba'zan esa juda muhim narsalardek tuyulgan mayda gaplar haqida.
— Agar mushuklar gapira olsa nima derdi?
— Yo‘q, meni xo‘jayin deb e'lon qilardi.
Ikkalasi ham kulib yuborishardi.
Bir kuni yomg‘ir yog‘ib qoldi.
Maktab tugagach hamma yugurib ketdi.
Shunda Jisung uning yoniga keldi.
— Yomg‘ir to‘xtashini kutyapman.
Ular yomg‘ir ostida yugurishdi.
Yo‘lda ikkalasining ham oyoq kiyimi ho‘l bo‘ldi.
Sochlariga tomchilar yopishdi.
Lekin ular kulishdan to‘xtay olishmadi.
O‘sha kuni uyga qaytgach Sora uzoq vaqt deraza yonida o'tirdi.
Va birinchi marta yomg‘ir unga yoqimli tuyuldi.
Chunki u o‘sha kunni eslatardi.
Bir kuni kutubxonada dars qilishayotgandi.
Sora matematikadan bir misolni tushunolmay qoldi.
Jisung unga tushuntirishga harakat qildi.
— Sen yomon o‘qituvchi ekansan.
— Men qo‘limdan kelganini qilyapman.
— Unda matematikani ayblaymiz.
Kutubxonachi yana ularni ogohlantirdi.
Ikkalasi esa tashqariga chiqib yana kulib yuborishdi.
Bahor kelgach maktab bog‘idagi gullar ochildi.
Jisung har kuni qaysidir gulning oldida to‘xtardi.
Bir kuni ular maktab tomida o'tirishdi.
Osmon pushti va sariq ranglarga bo‘yalgan edi.
— Chunki hamma narsa o‘zgaradi.
Bir necha soniya jimlik cho‘kdi.
— Lekin ba'zi narsalar qoladi.
O‘sha paytda Sora bu gapni oddiy qabul qildi.
Keyinchalik esa uni yuzlab marta eslaydi.
Lekin ular yozishishni to‘xtatishmadi.
— Men birinchi javob kutyapman.
Shu tarzda suhbat davom etardi.
Otasi esa yana qo‘ng‘iroq qilmagandi.
— Gapirishni istamasang mayli.
Sora telefon ekraniga qarab uzoq qolib ketdi.
Chunki hayotida birinchi marta kimdir:
Shu kundan keyin u kundalik yoza boshladi.
"Bugun u mening sevimli ichimligimni eslab qolgan ekan."
Bir kuni esa kundaligiga shunday yozdi:
"Agar baxtning ko‘rinishi bo‘lsa, menimcha u Jisung bilan o‘tgan oddiy kunlarga o‘xshaydi."
Bu kunlar uning hayotidagi eng yorqin xotiralarga aylanishini.
Va keyinchalik eng ko‘p sog‘inadi