Painted Scars

3-BOB

Men qoʻllarimni koʻksim uzra chalishtirib, stolim oldida turgan Maksimga bo‘sh ko‘z bilan qaradim. U bunday tentak fikrlarni qayerdan topayotganini tushunmayapman.
— Yo‘q, — dedim.
— Nega? Bu ajoyib imkoniyat-ku. U adashib qoldim yoki uy ichini o‘rganayotgan edim deb aytsa bo‘ladi.
— Chunki, birinchidan, u hayotida eshitish moslamasini ko‘rmagan bo‘lishi mumkin, va uni qayerga va qanday joylashtirishni bilmaydi. Ikkinchidan, hech kim unga tasodifan Leonidning xonasiga yoki ofisiga kirib qolganiga ishonmaydi. Biz hali boshqa kimlar bu ishga aralashganini bilmaymiz. Xodimlardan biri yoki xavfsizlik xizmatidagilardan biri bo‘lishi mumkin. Men uni Leonid yoki uning sherigiga oldindan shubha uyg‘otadigan harakatlar qilishini xohlamayman.
— Bu Leonid ekaniga ishonching komilmi?
— To‘liq.
— Unda uni darrov qo‘lga olaylik. Mixailni ishga solamiz. Ertalabgacha xuddi qushdek sayraydi.
— Agar u bo‘lmasa-chi? — dedim. — Agar men hech qanday dalilsiz o‘zimning odamlardan birini qiynab, keyin uning begunoh ekani aniqlansa, bu guruhimdagi ruhiyat va ishonchga qanday ta’sir qilishini bilasanmi?
— Demak, Roman, biz yo‘lning oxiriga yetib kelganmiz, — dedi u ko‘zoynagini olib, chuqur nafas olganicha — Men oylar davomida yozuvlarni tingladim, lekin oddiy g‘iybatlardan boshqa hech narsa topmadim. Kostya ham Valentina, ham Olgaga bir paytning o‘zida uchrashayotganini bilarmiding?
— Kim kim bilan munosabatda ekanligining menga qizig‘i yo‘q. Hozirgacha qaysi xonalarni kuzatding?
— Kutubxona, mehmonxona, ovqat xonasi, pastki qavatdagi ikkala hojatxona, podval, qurolxona. Varya oshxona va omborni men uchun kuzatdi. Tamom.
— Mashinalar-chi?
— Leonid, Mixail va Sergeylarning mashinasidan tashqari hammasi.
— Sergeyning mashinasiga eshitish moslamasini o‘rnatishning hojati yo‘q. Agar bombani u joylashtirgan bo‘lsa, men allaqachon o‘lib ketgan bo‘lardim. Balki butun blok ham havoga uchgan bo‘lardi. Bu Mixail ham emas, — dedim, barmog‘imni stolga qoqib o‘ylanarkanman. — Valentina orqali Leonidning xonasiga va ofisiga moslama o‘rnat.
— Valentina?
— U ishonchli.
U boshini chaqadi. — Unda shunday deyman. Kecha kechasi Melana sizning tizzangizda o‘tirgan edi. Sochlari tarqoq, yalangoyoq, qo‘li bo‘yningizga o‘ralgan, siz esa uning oyog‘ini ko‘ylagi ostidan ushlab turgan ekansan Ko‘ylaging tugmalari yechilgan, undan boʻsa ham olibsan — xuddi aqldan ozgandek, — dedi Maksim, qoshlarini ko‘tarib menga qarab. — Valentina oshxonaga yugurib qaytgan zahoti, butun xizmatkorlar har bir tafsilotdan xabardor bo‘ldi. U ikkovingiz ruhiy juftlik ekansizlar, tez orada chiroyli bolalaringiz bo‘ladi, degan xulosaga ham kelib ulgurishdi. U sodiq, lekin tili — bir chaqirim. Hayoti shu bilan bog‘liq bo‘lsa ham, sir saqlay olmaydi.
— Zo‘r, — dedim chuqur nafas olib, shiftga tikilib. Bu uyda sog‘lom fikrlaydigan birorta odam bormi o‘zi?
— Melana bajarsin bu ishni. Uni hali xizmatkorlar ham, erkaklar ham ko‘rishmagan. Agar unga shirin kulib yuradigan, biroz tentak ko‘rinadigan qiz rolini topshirsangiz, hech kim nima qilayotganiga e’tibor bermaydi.
— Men hech qachon bunday shalviragan tentak qizga uylanmayman, Maksim. Buni hammalari bilishadi.
— Albatta, uylanasan. Axir sen aqldan ozgansan, esingdami?
Ko‘zlarimni yumib, jahl bilan boshimni chayqadim. Bir kuni Valentinani bo‘g‘ib o‘ldiraman shekilli.
— Demak, shunday bo‘ldi, — dedi Maksim, ko‘zoynagini taqib, ortiga burilar ekan. — Melanaga jarayonni tushuntirishim kerak bo‘lsa, xabar ber.
Sharqiy qanotdagi xonamga qaytganimda, Melanani hech qayerda ko‘rmadim — na oshxonada, na yashash xonasida. Shuning uchun uning xonasiga bordim, u ham bo‘sh edi. Bir lahza, u fikridan qaytib, qandaydir yo‘l bilan qochib ketdi, deb o‘yladim. Nogiron aravachamni burdim, vahima ko‘tarmoqchi bo‘ldim, shu payt uni ko‘rib qoldim. Va yuragimni qisib turgan bosim birdan yo‘qoldi.

U kutubxonaning eng chekka burchagida, orqasini kitob javoniga berib, oyog‘ini chalkashtirib o‘tiribdi. Atrofida bir dasta qog‘oz sochiqlar polga yoyilgan. Men yashash xonasidan o‘tib, bir necha qadam narida to‘xtab uni kuzatdim. U qog‘oz sochiqlardan biriga nimanidir chizmoqda. Juda oddiy ko‘rinadi, lekin ayol kishining nimanidir ushlab turgan shaklini payqagandekman. Yerdagi boshqa qog‘oz sochiqlarda ham shunga o‘xshash kompozitsiyalar bor — ba’zilarida tanib bo‘lmaydigan chiziqlar, boshqalarida esa ko‘proq detallar. Men bir soatdan ortiq qolmagandim. U bu qisqa vaqtda shuncha narsani qanday chizishga ulgurishi mumkin ?
— Mening uyimga kimnidir jo‘natib, ashyolarimni olib keltira olasizmi ? — dedi Melana , nigohini chizmasidan uzmasdan. — Mehmonxona ichida uchta katta quti bor. Ehtiyot bo‘lishsin, ichida rasm eskizlari va bo‘yoqlarim bor.
— Qachon kerak bo‘ladi?
°

— Kechga. Bu yerda qolib ketganimdan beri hech bo‘lmasa vaqtimni foydali narsaga sarflashim kerak. Uch haftadan keyin ko‘rgazmam bor, hozircha atigi olti ishim tayyor. Yana to‘qqizta kerak. Bir asosiy asar ham bor.
— Asosiy asar?
— Ko‘rgazmadagi eng muhim ish. Shu uchun maxsus moʻyqalam buyurtma bergandim, keyingi haftada yetib keladi.
Men yana bir necha daqiqa uni kuzatdim. Ba’zan biror detaldan ko‘z uzmay qarab qoladi, ba’zida boshini bir tomonga egib, yonoqlarini ushlaydi — demak, o‘ylayapti. Sochlari to‘zg‘igan, ularni boshining tepasida yig‘ib, qalam bilan mahkamlagan. Juda g‘aroyib bir mavjudot. Men odatda vaqt o‘tkazadigan ayollardan butunlay farqli. Bu esa yangicha, hatto xavfli darajada jozibali tuyuldi.
— Ishing tugagach, gaplashib olishimiz kerak, — desim nihoyat ko‘zimni undan uzishga muvaffaq bo‘lib. — Men yotoqxonada bo‘laman.
— Hm, xo‘p, — dedi u, chizib bo‘lgan rasmini yon tomonga qo‘yib, so‘ng oxirgi toza sochiqqa chizishni boshladi.
Men esa oʻzimni xuddi u tomonidan haydalgandek his qildim.
Xonamga kirib, u yerdagi noutbukimni oldim va yotoqxonasidagi divanga joylashdim.O‘ng oyog‘imni stolga qo‘yib, noutbukni tizzamga ochdim va email xatlarimni ko‘ra boshladim. Deyarli tugatganimda, Melana yonimga kelib, yengil cho‘zilib yonimga o‘tirib esnashni boshladi.
— Kechirasiz,, biroz chalg‘ib ketdim. Nima haqida gaplashmoqchi edingiz ?
Men noutbukni yopgan holda unga yuzlandim.
— Bu yerda bo‘lganingda, menga bir ish qilishda yordam berishing kerak.
— Masalan, changyutgichni tortish va chang tozalash? — dedi u burun qimirlatib. — Buni qilishga rozi bo‘lganimni eslay olmayman. Xonalarni tozalash yaxshi, dazmollash ham, lekin changyutgich tortishni yomon ko‘raman.
— Bu uyga kimdir sezmasdan eshitish qurilmalarini joylashtirishi masalasida.
U meni g‘alati va nafratlanarli qarash bilan tomosha qilmoqda, demak tushuntirishim kerak.
— Quloq solish qurilmalari. Chivin yoki hasharotlar emas.
— Bu juda g‘alati so‘rov, janob Petrov. Batafsil tushuntira olasizmi?
— Endi menga Yoongi deb murojaat qiling. Iltimos, atrofda odam bor paytda ehtiyot bo‘l.
— Men ehtiyot bo‘laman, Yoongi ,— U jilmayib, ko‘z qisdii. U menga ko‘z qisdi!
Men chuqur nafas oldim.
— Bomba voqeasini uyushtirganlardan hech bo‘lmasa biri shu uyda ekanligiga ishonchim bor. Maxim ikki oy oldin ko‘pchilik xonalarni jihozladi, lekin oxirgi bir nechtasiga qurilma qo‘yishga jur’at eta olmadi, chunki kimdir uni ko‘rib qolishi mumkin.
— Bu ishni menga topshirganingiz uchun minnatdorman, lekin Maxim qila olmagan ishni men qanday qilaman, tushunmayapman.
— Chunki agar kimdir Maximni o‘sha xonalardan biriga kirayotganini ko‘rsa, biron narsa noto‘g‘ri ekanini anglaydi. Lekin agar seni ko‘rsalar, har doim adashib qoldim deyishing mumkin.
— Uyingiz katta, lekin men xato xonaga kirib qoladigan darajada adashaman deb o‘ylamayman. — U ranjigan ko‘z bilan qaradi. — Men ahmoq emasman.
— Bu biz muhokama qiladigan ikkinchi masalaga olib keladi — bu yerda yashovchi va ishlovchi odamlar seni qanday qabul qilishlari haqida. Men seni... shunday bo‘lib ko‘rinishingni istayman...aytaylik, beparvo.
— Sen ahmoq deging kelyapti?
— To‘g‘risi hammasi bunday emas.Menimcha, odamlar seni ko‘rib, shubha qilmasinlar. Men ularning ko‘zlarini yummoqchiman, ular sening bunday qilayotganingni sezmasinlar, chunki seni zararli emas, oddiy odam deb o‘ylashsin.
U hayratda meni kuzatardi, keyin kuldi. Bu kulgi samimiy va chin yurakdan chiqdi.
— Mayli, demak ahmoq bo‘lishim kerak. Yaxshi, menga bir necha daqiqa kerak.
U yostiqlarga tayangan holda boshini orqaga egdi, yuzini shiftga qarataroq qilib ko‘zlarini yumdii. Shu holatda biroz turdi va keyin gapira boshladi.
Yuzaki. Zararli emas. Biroz ahmoqona. Albatta, sizga oshiq. Uyning har bir burchagiga kirish huquqi bor. Keling, kim ekanligimni aytay… Albatta, men Yoongining trofey xotiniman. Go‘zalman, nafisman va juda hashamatparastman. Qimmatbaho kiyimlarni, eng zo‘r brendlarni kiyishni yaxshi ko‘raman. Ko‘pincha libos kiyishni yoqtirmayman, faqat zarurat bo‘lsa kiyaman. Men uchun dizayner jinsi shimlari, ipak bluzkalar bilan ko‘proq yoqimli.

Poshnalar esa shart.
U to‘xtadi, ko‘zlarini ochdi va menga yuzlandi.
— Poshnalar shartmi, deb o‘ylaysanmi? — U kichkina burnini burdi. — Albatta, shart. Men poshnalarni kiyishni yomon ko‘raman.
Yana ko‘zlarini yumdi va gapini davom ettirdi.
— Poshnalar shart, va menda ulardan o‘nlab juft bor. Yoongi ularni kiyganimda unga yoqadi, poshnalar mening qomatimni ajoyib ko‘rsatadi, deydi. Bundan tashqari, balandligim haqida o‘zimga nisbatan noqulaylik sezaman va poshnalar meni baland qilib ko‘rsatadi, shuning uchun ularni kiyganimda o‘z balandligimni unutaman. Eng sevimli mashg‘ulotim - xarid qilish va men tonnalarcha kiyim sotib olaman. Mening erim maxsus haydovchini faqat men uchun va xarid safarim uchun ajratishi kerak.
Yana bir to‘xtab, yana menga yuzlandi.
— Yoongi, unga kiyimga sarflash uchun mablag‘ kerak bo‘ladi. U shoshilinch xarid qiluvchi ayol.
— Kerak bo‘lgan hamma narsani olasan, — deb kuldim. U butunlay aqldan ozgan.
— Mening erim menga oshiq va u menga uyda istaganimni qilishga ruxsat beradi — masalan, mebellarni joyini o‘zgartirish, shunda uy erning energiyasiga moslashadi. Uy juda sovuq ko‘rinadi, shuning uchun men ko‘plab ichki o‘simliklar sotib olaman va ularni hamma joyga tarqataman. Har bir xonani ham aylanishni yaxshi ko‘raman, chunki energiyaning erkin oqishini ta’minlamoqchiman, shuning uchun rasmlar va oynalarni ham joyini o‘zgartiraman. Ovqatlanish xonasidagi stolni esa yoqtirmayman, u juda qalin va uni interyer jurnallaridan topgan shaffof shisha stolga almashtirishga qaror qildim.
Yana bir to‘xtash.
— Bu ayol juda qimmat, Yoongi. Qanday insonni o‘zingga tanishtirayotganingizni yaxshi bilasiz, deb umid qilaman.
— Men uddalayman.
— Bu sening o‘zingizning dafn marosimingoz bo‘ladi, — deb yelkalarini qisdi va gapini davom ettirdi, — Mening erim to‘satdan bezovta qilinishni yoqtirmaydi, lekin albatta, bu menga taalluqli emas. Men ko‘pincha uning ofisiga kirib, uni tekshirish uchun kelaman . Bu uning odamlarini juda bezovta qiladi. Ular esa hayron bo‘lishadi, "Yoongi menga nima uchun menga shuncha e’tibor beradi va menga nima uchun bunday ruxsat beradi?" deb.
Menga shuncha ozodlik berildi, keyin esa u o‘zining jinsiy istaklari bilan fikrlayotgandek qaror qilmoqda. Men doim yonida bo‘laman, lekin ular bunga norozi.
Men uning yangi bir odamni yaratish usuliga qiziqib qoldim. Bu ham aqldan ozdiradigan, ham ajoyib. Men izoh berdim:
“U albatta yotoqda juda mohirdir, shunday qilib erini barmog‘ida o‘ynata olmoqda.”
“Albatta, shunday,” dedi u. “Unga qanday qilib boshini aylantirib qo‘yish mumkin? Aqlan juda aqlli emas, lekin eng zo‘r og‘zaki sevgi ko‘rsatadi.”
Men Mrlananaynan shunday qilayotganini tasavvur qildim .
U ko‘zlarini ochib, menga qaradi.
“Menimcha, boshlanish uchun shuncha yetarli, keyinchalik uni yanada rivojlantiraman. Nima deb o‘ylaysan? Bu odam ma’qul bo‘larmidi?”
“Bunday narsalarni tez-tez qilasanmi? Turli shaxsiyatlar yaratib, ularga kirib borasan?” – deb so‘radim.
“Bolalik paytida qilardim. Bu o‘yin edi. Onamdan bunga juda jahlim chiqardi. Tasavvur qil, qizing ertalab tushib, nonushta qilishni rad etib, yillar davomida vegetarian bo‘lib qolganini aytsa, ammo kechagi kechki ovqatda go‘sht va tuxum yegan bo‘lsa. U yana esnadi. “Bir oz uxlab olsam bo‘ladimi? Kechasi yaxshi uxlolmadim.”
“Nima uchun?”
Melana ko‘zlarini qimirlatib, boshqa tomonga qaradi va divandan sakradi.
“To‘shak juda yumshoq edi.”
Men uni kuzatib, yotoqxonasiga yugurib ketishini ko‘rdim va nima uchun uning yonoqlari qizarganini o‘yladim.
Melana
Uyqudan keyin xonamdan chiqqanimda,Yoongi oshxonasida bir qariroq ayolni ko‘rdim, u oziq-ovqatlarni muzlatgichga joylamoqda edi. U qisqa bo‘yi, kulrang sochli, zamonaviy sariq ko‘ylak kiygan edi. Meni eshitgach, u yuzini burdi va keng tabassum qildi, bu esa uning ko‘zlaridagi qosh-oyoq ajinlarini yanada ko‘rsatib qo‘ydi.

“Qayerda ekan deb turgandim ” dedi u qalin aksent bilan. “Oshxonada kechadan beri mish-mishlar tarqalib ketgan.”
“Melana, bu Varya,” dedi Yoongi oshxonaga kirib. “Varya bizning kelishuvimiz haqida biladi."
Qariroq ayol meni boshimdan oyog‘imga qarab tekshirardi, go‘yo men o‘n olti yoshdagi qizcha bo‘lib, birinchi marta sevgilimning onasi bilan tanishayotgandek his qildim oʻzimni. Bu ayol Yoongi uchun juda muhim ekanligi uning ovozidan bilinardi. U, qandaydir qilib, odatdagidan kamroq ehtiyotkor ko‘rindi. Agar u bizning kelishuv haqidagi rostini unga aytgan bo‘lsa, demak unga ishonadi.
— “Xo‘sh, to‘y qachon rejalashtirilgan?” — deb so‘radi u.
— “Bir necha haftadan keyin,” — dedim, yelkamni qisib.
— “Menimcha, bu yaxshi fikr emas, Yoongi , ” — dedi Varya unga yuzlanib. — “Agar Melana shu yerda shuncha uzoq qolsa, uni odamlaring bilan tanishtirishing kerak bo‘ladi. Uni... sevging sifatida tanishtirish yaxshi emas.”
— “Uni tezroq tanishtirishimiz kerak deb o‘ylaysanmi?” — dedi Yoongi
— “Ha. Agar uni odamlaring bilan tanishtirsang, u senga rafiqang sifatida tanishtirilishi kerak. Aks holda hech kim uni hurmat qilmaydi.”
Yoongi biroz Varyaga qaradi, so‘ng telefonini olib qo‘ng‘iroq qildi.
— “Maksim, rejalar o‘zgardi. To‘y mas’ulini ertaga tushga qayta belgilab qo‘y.”
— “Voy, nima?”
— “Bu ancha yaxshi,” — dedi Varya tabassum qilib. — “Kechki ovqatni qachon yuborishim kerak?”
— “Bir soat ichida.”
— “Mukammal. Valentina olib kelishini ta’minlayman, u kecha tushgan vaziyatni juda aniq tasvirlab berdi. Juda iste’dodli xabarchi u. Butun oshxona xodimlari va ba’zi erkaklar uni katta qiziqish bilan tinglashdi, sen hech qachon ayollarni uyingga olib kelmaydigan ekansan, bu esa alohida inson bo‘lishi kerak, deyishdi.” Varya eshik tomon yo‘l oldi, ammo to‘xtab qoldi. — “Bu safar shunday bir paytingda tutilishingga e’tibor ber. To‘ylaring shunchalik tez bo‘ldi deb odamlar gumon qilmasin, Yoongi "
Men Varyaning eshikdan chiqqaniga hayron va biroz vahimaga tushib qarayman, so‘ng Yoongi tomon burildim.
— “Biz birga bo‘lmaymiz, xonimlaring bizni ushlashi uchun.”
U kulib, yotoqxonasiga yo‘l oldi.
— “Men hozir dush olib kiyinishga ketaman. Agar sen ham shunday qilmoqchi bo‘lsang, tezroq yuvinib ol .”
— “Kechirasiz, nima dedingiz?”
°

— " Birga bo‘lmaymiz. Lekin Valentina kechki ovqatni mening xonamga olib keladi, sen esa u yerda bo‘lishing kerak.”
“Sizning xonangizdami?”
“Mening to‘shagimda, Melana ”

Yoongi
Men oshxona tortmasidan vino ochadigan asbobni qidirayotkan edim , shu payt Melana xonasining eshigi ochilganini eshitdim. Boshimni ko‘tarib, tikilib qaradim.. Melana eshik oldida , tun kabi qora sochlari yuzining ikki tomoniga yoyilib turibdi.U yalangoyoq oshxonaga kirib, mening oldimga keldi, biroq boshini pastga egib, oyog‘imga qaradi. Ko‘rinishda osoyishta, lekin ko‘zlarini ko‘targanda orqasi tarang tortildi. Xullas, men taxmin qilganimdek, uni men bilan yaqinlik bezovta qilmadi, balki mening bo‘yim bezovta qiladi.
Men chap qo‘lim ostidagi tayog‘imni olib oshxona orqasidagi stolga suqladim,, chap qo‘lim bilan uning belidan ushlab egilib, uni oldimdagi stol ustiga o‘tirg‘izdim.
“Mana, yaxshiroq bo‘ldimi?” — deb so‘radim lekin u faqat katta ko‘zlari bilan menga tikilib turardi.
Men orqadan chap tayoqni oldim yana unga qarab, uning yuzida bir dona yosh oqib tushayotganini ko‘rdim. Bu manzarani ko‘rib yuragim siqildi.
“Kechirasiz,” u pichirladi. “Bu siz tufayli emas Yoongi.”
“Bilaman.” Men qo‘limni uning yonoqiga qo‘yib, yoshni artishni boshladim . “Uni o‘ldiraman, malysh. Bu asta-sekin va og‘riqli bo‘ladi. Faqat uning ismini ayt.”
“Yo‘q.”
“So‘ramayapman. Ayt bu la’natlangan ismni.”
“Aytdim-ku, yo‘q. Hech kimni meni deb qotil boʻlishini istamayman ”
“Bunga kech qolding, Melana. Ism.”
“Qo‘ying, aytmayman. Shunchaki... qo‘ying, la’nati.”
Men chuqur nafas olib, ichimdagi g‘azabni nazorat qilishga harakat qildim.
“Yaxshi. Hozircha indamayman. Lekin sen faqat muqarrar narsani kechiktiryapsan."

Telefon yotoqxona ichida jiringlay boshladi. Ehtimol, bu Varya bo‘lib, biz kechki ovqatga tayyormizmi yoki yo‘qmi, shuni tekshiryapti. Lekin endi men o‘yin o‘ynash kayfiyatida emasman.
"Uni ko‘tarishim kerak." Men yotoqxonaga qarab yo‘nalaman, Melana esa peshtaxtadan tushayotganini eshitdim.
U ortimdan ergashadi, bir necha qadam orqada, mening sekin yurishimga moslashgan holda. Men tungi stol yoniga yetib borganimda telefon jiringlashdan to‘xtadi.
"Varyaga patnisni eshik oldiga qo‘yishni aytaman," deb karavot chetiga o‘tirdim.. "Sen xonangga qaytishing yoki oshxonada kutishing mumkin."
"Yo‘q." U yonimga suyab qo‘yilgan qo‘ltiqtayoqlarni olib, ularni karavot ostiga surdi. So‘ngra yostiqni olib adyol tagiga kirdi.
"keling" dedi u, adyol burchagini ko‘tarib.
Men oramizda yetarli masofa bo‘lishiga ishonch hosil qilib, karavotga yotdim,, u esa orqada qoldi deb o‘yladim. Lekin u oyog‘ini ustimga tashlab, ustimga chiqdi, boshi esa koʻksim ustiga tushadi. Men hatto nafas ham olmadim, uni cho‘chitib yuborishdan qo‘rqib, hattoki bitta mushakni ham qimirlatmadim. Shunday holda bir necha daqiqa turdik — men jim, u esa ko‘ksim ustida sukunatda edi.
"Qollaringiz bilan meni quching," dedi u.
Men aytganini qildim, biror bezovtalik alomati bormi, deb kuzatdim, lekin hech narsa yo‘q.
Qanday g‘aroyib mavjudot u. Uni shunday bag‘rimga bosib turish naqadar yoqimli. Koshki bu faqat ko‘z-ko‘z qilish uchun bo‘lmaganida.
"Hammasi joyidami?" deb sekin so‘radimm
"Ha," dedi u ko‘zlarini yumib. "Senga bir nechta ko‘rsatma berishim kerak."
"Mayli."
"Bilagimdan ushlama yoki bo‘ynimni siqma," dedi u. Bu so‘zlarni eshitganimda orqamdan sovuq o‘tdi. "Yana bir narsa: tanang bilan meni bosib qo‘yma."
Melana
Bu so‘zlar og‘zimdan chiqqan zahoti, Yoongi hayratdan qotib qoldi. Men bu haqida gapirishni yomon ko‘raman, lekin aytishga majbur edim. U bilmagan holda shularni qilsa, vahimaga tushib qolishimni xohlamayman. Uning yuragi qulog‘im ostida tezlashayotganini eshitdim, keyin u qo‘llarini orqamdan oldi.
— “O‘z xonangga qayt, malysh. Biz buni qilmaymiz,” deb qisqagina ovozda aytdi.
— Shit. Men bilardim, u shunday reaksiyaga kirishini.
— “Hammasi yaxshi, Yoongi ”
— “Yo‘q. Sen jarohatlanding. Men seni majburlamayman—”
— “Sen meni hech narsaga majburlamayapsan.” Boshimni ko‘targan holda unga qaradim,, so‘ng yuzimni uning yuziga yaqinlab tortdim.
— “Melana—” u gapira boshladi, lekin men tezda barmog‘imni uning lablariga bosdim.
— “Bu birinchisi emas men uchun. Keyin. Sen bilan bir to‘shakda bo‘lishdan hech qanday muammo yo‘q. Agar sen meni quchoqlasang yoki yaqinlashsang, men vahimaga tushmayman.”
Uning lablari shunchalik yumshoqki, men bir zum uning meni shunchalik diqqat bilan kuzatayotganini ko‘rib chalg‘ib qolayozdim U juda chiroyli.
— “Bu hech qachon ro‘y bermaydi,” deb davom etdim.“U... u meni shunday jarohatlamadi. Men uning noutbukini boshiga urdim, u biror narsa qilolmasidan oldin.”
— “Noutbuk bilan boshiga urding.”
— “Ikki marta. Ikkinchi zarbada burnini sindirdim va qochdim.” Men qo‘llarimni qisib, Yoongining qoshiga barmog‘imni suraman. “Lekin bu menga zarar berdi. Ba’zan reaktsiyalarimni nazorat qila olmayman, lekin bu sen bilan bog‘liq emas.”
— “Ishonching komilmi? Menga ishonch kerak, Melana.”
— “Ishonchim komil.”
Yaqinlashayotgan qadam tovushlarini va idish-tovoqning yengil ovozini eshitdim.Bu juda yaxshi bahona, shuning uchun boshimni egib, undan boʻsa olishni boshladim. Bu tez yuz berishi kerak edi, lekin u lablarimga tegishi bilan barcha mantiqiy fikrlar uchib ketdi, keyingi lahzada qo‘llarim uni o‘ziga mahkam torta boshladi. Ichimda unga yaqinlashishga bo‘lgan ehtiyoj bor
Orqamdagi bir joydan nafas olish ovozi eshitildi. Men boʻsani to‘xtatib, orqamga qaradim va kecha ko‘rgan qizni eshik oldida, qo‘lida taomlar idishi bilan turganini koʻrdim. Og‘zi yarim ochiq, ko‘zlari katta. Men hayron bo‘lib, o‘zimning orqaga qochib ketgan, orqamdan yuqoriga ko‘tarilgan ingichka ro‘molchamni olib, uni Yoongining hozirda mening sonimni ushlab turgan qo‘llari ustiga tortaman.

Umid qilamanki, u oshxonadagi hamma bilan mening qora ingichka ro‘molchamni ko‘rgani haqida gapirmaydi.
— “Pakhan, men... kechiring, bilmasdim.”
"Shunchaki oshxonaga qo‘yib ket," — deya Yoongi gʻazablangan ohangda baqirdi, xuddi u qizning kirganidan jahli chiqqandek. Bu esa mantiqqa to‘g‘ri kelmaydi. Axir biz bularning barchasini aynan o‘sha qiz uchun qilayapmiz. Yaxshi, hech bo‘lmasa u shunday qilayapti. Men esa... rostini aytsam, bu o‘yinmi yoki yo‘qmi, o‘zim ham bilmayman. Aynan shu narsa meni qo‘rqitayapti.
Men qiz chiqib ketishini kutdim, so‘ng Yoongiga qaradim .
"Men endi ketishim kerak ," dedim ammo chetlashishga harakat ham qilmadim .
U menga tikilgancha qarab turardi, qo‘llari hali ham belimda. Uning ko‘ksidagi terisi kaftim ostida juda iliq, lablari esa juda yaqin. Ularga yana bir bor tegish uchun atigi biroz egilishim kifoya. Balki shunchaki shu yerda qolishim yomon emasdir? Yo‘q, ehtimol bu juda yomon bo‘lardi.
Men undan tushmoqchi bo‘lganimda, u darhol qo‘llarini belimdan tortib oldi.
"Men kiyim olish uchun borishim kerak," dedim, karavotdan tushib, xizmatkor qoldirib ketgan patnisdan bitta sendvich olib, eshik tomon yurarkanman. "Seniki kabi badavlat xotinlar meniki kabi xudilarda yurishdan koʻra oʻzini oʻldirgan bo‘lardi."
"Ertalab olib boraman. Soat to‘qqizda tayyor bo‘l."
Men orqamga qaradim — qo‘llarini boshining orqasiga qo‘ygan, bu holatda uning allaqachon katta tanasi yanada yirik ko‘rinardi. Hech kim bu darajada chiroyli bo‘lmasligi kerak. Va yana uning tatuirovkalarini ko‘rish imkonini boy berdim.
"Mayli. hayrli tun," dedim va xonadan yugurib chiqib ketdim.

**

Soat sakkiz yarimlarda oshxonaga kirganimda, Melana allaqachon nonushtasini tugatayotgan edi. Uning yoniga o‘tirmay, peshtaxtaga borib apelsin sharbati quydim va o‘sha yerning o‘zida ichdim — hozir o‘tirsam, qayta tura olmasligim mumkin. Bugun ertalab jismoniy terapiyada Uorren deyarli ikki soat davomida meni qiynadi, undan keyin zo‘rg‘a dush qabul qilib, kiyinishga ulgurdim. Boshlang‘ichdan nogironlar aravachasini olganimda yaxshi bo‘lardi, suyanchiq bilan yurish og‘ir bo‘ldi.
"Do‘konga olib borishimdan oldin bir oz chetlab o‘tishimiz kerak," dedim, bo‘sh stakanni rakovinaga qo‘yar ekanman. "Odamlarimdan biri muammo haqida qo‘ng‘iroq qildi, hal qilib olishim kerak. Ko‘p vaqt olmaydi."
"Rassomchilik anjomlari do‘koniga ham kirib o‘tsak bo‘ladimi? Varya ertaroq kirib, ish buyumlarim yetib kelganini aytdi, lekin menga yana bo‘yoqlar kerak."
"Albatta. Qutilarni yuqoriga olib chiqib qo‘yishlarini aytaman. Qayerga qo‘yishsin?"
"Kitob javoni yonidagi deraza oldiga. Agar sizga xalaqit qilmasa, ish joyimni o‘sha yerga joylashtirmoqchiman. Polni yopib qo‘yaman, hech qanday betartiblik bo‘lmaydi, va’da beraman."
"Bo‘ldi." Men bosh irg‘ab, yotoqxonamga qarab yo‘l oldim.Nogironlar aravachasini olib chiqmoqchi bo‘ldim, ammo shu payt o‘ng oyog‘im bo‘ylab keskin og‘riq o‘tib ketdi. Quloqni teshib yuboradigan darajadagi og‘riq. Lanat. Ko‘zlarimni qisib, chuqur nafas oldim va asta bir qadam tashladim. Keyin ikki qadam yurishga kuch topdim, ammo uchinchisidan so‘ng to‘xtab, qisqacha dam oldim.
"Yoongi?"
Orqamga qarasam, Melana stol yonidan menga qarab turibdi.
"Hammasi joyidami?"
"Ha." Bosh irg‘ab, o‘ng oyog‘imga bosim bermaslikka harakat qilib, yotoqxonamga tomon yurishda davom etdim.
U yerga yetib, eshik tutqichidan ushladim va Melanaga qaradim: "Mashina ichida qol. Men uzoq qolmayman."
"Albatta hayotim ," dedi u kulib lablarini chimirarkan. Men bosh chayqab, mashina o‘rindig‘idan — Dmitriy olib kelgan nogironlar aravachasiga o‘tdim.
Omborxona shahar janubida, ikkita tashlab ketilgan zavod orasidagi ochiq maydonda joylashgan. Yer silliq emas, shuning uchun g‘ildiraklarni itarish ancha mushkul, lekin Dmitriy menga yordam bermasligini juda yaxshi biladi. Biz yuk mashinalari uchun mo‘ljallangan katta eshikdan kirdik va zalning o‘rtasiga to‘xtadik — u yerda ikki odamim kutib turishibdi.
"Kim barbod qildi?" deb baqirdim, Dmitriy ortimdan kirib kelar ekan.
"Haydovchi," dedi Mixail. "U oddiy yo‘l patruli tomonidan to‘xtatilgan — haddan tashqari tez haydagan. Yana mast bo‘lgan. Yuk musodara qilindi."
"U mening dorilarimni tashiyotib, tezlikni oshiribdi. Yana mast holda," dedim, ishonolmay. "Qayerda u ahmoq?"
"Politsiyadan qochib qutulgan. Orqa xonada."
"O‘ldir uni," dedim Mixailga. So‘ng Anton tomonga o‘girilib, "Qolganlarga ham ogohlantirish ber. Bunday tentaklik boshqa takrorlanmasin."
"Hop, boss ."
"Xaritani ko‘rsat. Yangi yuk jo‘natmalari uchun yo‘lni o‘zgartirishimiz kerak bo‘ladi."
Bizga taxminan yigirma daqiqa kerak bo‘ladi yangi yo‘nalishni belgilash uchun. So‘ngra butun soat davomida ikki haftalik jo‘natmalarni qayta ko‘rib chiqib, zarur o‘zgartirishlarni kiritamiz. Ehtimol, Melanaga hamroh bo‘lishi kerak emas edi — u mashinada bunchalik kutishga chiday olmayotgandir.
Nihoyat, mashinaga qaytganimizda, Dmitriy menga eshikni ochdi, va men Melananing holatini ko‘rib, harakatimni to‘xtatdim.. U orqa o‘rindiqda oyoqlarini chalkashtirib o‘tiribdi, ko‘zlari yumuq. Tizzasidagi telefonda video ochiq — videoda ayol ham xuddi shunday holatda, yangi davrga oid bema’ni gaplar qilib o‘tiribdi, Melana esa u bilan birga takrorlamoqda. Ko‘rinishi mutlaqo ahmoqona.
"Nima qilyapsan?"
"Salbiy vibratsiyalarni tozalab, ijobiy energiyani chakralarimga yo‘naltiryapman. Vova, qarshimda o‘tirgan, e’tiroz bildirmadi," dedi u, jiddiy ohangda, lekin ko‘zlarida shaytonkacha chaqnash bor.

Men boshimni burib haydovchimizga — Vovaga — qaradim. U tik qarab o‘tiribdi, yuzida jiddiylik, lekin ichidan kulgiga zo‘rg‘a chidayapti — bu aniq.
"Sinab ko‘rmoqchimisiz, hayotim? Bu stressdan xalos bo‘lish uchun ajoyib vosita," dedi Melana haligacha jiddiy ohangda, ammo nigohlarida kulgili hazil yashiringan.
"Uyga borgach, shunga o‘xshash bir narsani albatta sinab ko‘ramiz," dedim , kulimsirab.
Melana
O‘zgartirish xonasidagi uzun o‘rindiqda kiyimlarning uchta uyumi yotibdi. Eng kattasi — menga butunlay mos kelmaydigan va tikib bo‘lmaydiganlar. O‘rtadagi — ancha mos tushgan, asosan jinsi shimlar va ikki dona ko‘ylakdan iborat bo‘lib, ularni qisqartirish kerak. Boutique xodimasi mendan o‘lchamlarimni oldi va ularni tikuvchiga berishini, ikki kun ichida uyga yetkazib berishlarini aytdi. Bunday dabdabali butiklar, rostdan ham, mijozlarga xizmat ko‘rsatishda zo‘r ekan. Men qisqartirilishi kerak bo‘lgan kiyimlarni eshik oldida kutib turgan xodimaga topshirdim, eng kichik uyumni esa sotuv stoli tomon olib bordim. Shuncha vaqt aylanib, menga mos keladigan kiyimlar topilganiga o‘zim ham ishonolmayapman.
Yoongi haridlarimni o‘z kartasi bilan to‘ladi, so‘ng belimga qo‘lini o‘rab, menga yaqinlashdi. "O‘sha pushti rangli kiyim menga juda yoqdi. Bugun kechqurun uni men uchun kiyaan," dedi va lablarimda kichik oʻpich qoldirdi.
U buni faqat Dmitriy — xavfsizlik boshlig‘i — oldimizda turgani uchun qilayotganini bilaman. Shunga qaramay, qornimda minglab kapalaklar uchib yurganday bo‘ldim.
Dmitriy hech narsa ko‘rmaganday, indamay paketlarni yig‘ishtirib turgan bo‘lsa-da, biz boʻsa olayotkan paytdagi ko‘zlarining biroz kattalashganini ko‘rib qoldim. U Yoongi bilan solishtirganda sal kattaroq — balki o‘ttizlarning oxiri, sal to‘lasi, ammo chiroyli kishi.
"Xavfsizlik boshlig‘imga tikilishni bas qil, Melana," dedi u qulog‘imga.
Qoshimni ko‘tarib, jilmaydim. "Mayli, hayotim"
Boutique yonidagi oyoq kiyimlar do‘koniga o‘tdik.O‘n besh daqiqadan so‘ng, men stulda o‘tirgancha atrofimda o‘nlab quti sochilib yotibdi. Narxlarni ko‘rib, deyarli hushimni yo‘qotdim va boshqa arzonroq do‘konga o‘tishni xohladim, lekin Yoongi bunga mutlaqo qarshi. Shunday qilib, men qo‘limda narxi butun bir boylikka teng baland poshnali tuflini ushlab turgan paytimda, Yoogngi yaqinlashayotganini eshitdim.. U o‘zini menga ro‘paradan surib keldi va oldimga egilib, tuflilarni qo‘limdan olib, tizzasiga qo‘ydi.
"Chap oyog‘ingni cho‘z," deya buyruq berdi va qo‘lini cho‘zdi.
Men oyoqlarimni chalkashtirib, chap oyog‘imni ko‘tardim va tovonimni uning kaftiga qo‘ydim.. U oyoqimni tovonimdan ushlab, tuflini sekinlik bilan oyog‘imga kiygʻizib qo‘ydi.
U oyog‘imni ushlab turganicha bir lahza jim turdi. Qarashlarimiz to‘qnashadi — ko‘zlarida odatdagidan boshqacha narsa bor. Shunchaki mehr emas, shunchaki shahvat ham emas… qandaydir ichki, jimjimador, ammo chuqur iltijo. Men bunday nigohni undan ilgari ham ko‘rganman, lekin bugun u boshqacha, izchil va sokin.
"Qulaymi?" so‘radi u, ovozida ohangdor pastlik bilan.
"Ha, rosa," dedim past ovozda, yuragim shu daqiqada qinidan otilib chiqadiganday urib ketdi.
U chap oyoqimni ehtiyotkorlik bilan qo‘ydi va ikkinchi tuflini olib, bu gal o‘ng oyoqimni so‘radi. Men so‘zsiz bajardim. Bu safar, oyoqimni o‘z tizzasiga joylashtirib, tuflini asta kiygizdi. Boshqa hech kim bo‘lmaganida, bu oddiy harakat qanchalik intim va chuqur sezilarli bo‘lardi, deb o‘yladom. Lekin do‘kon xodimlari, Dmitriy… ularning barchasi bu manzarani ko‘rayapti. Shunga qaramay, Yoongi bunday mayda narsalarga parvo qilmaydi. U mening oyog‘imga tufyli kiygʻizar ekan, dunyo faqat ikkovimizdan iboratdek tuyulardi.
"Juda chiroyli ko‘rinyapyi," dedi u, o‘sha o‘ziga xos ohangda, go‘yo so‘nggi natijadan qoniqqandek.
Men ham jilmaydim. "Tufli, yoki men?"
"Har ikkalangiz," dedi va orqaga suyanib, menga tikilib qoldi. So‘ng qoshlarini bir oz ko‘tardi. "Lekin ayniqsa, sen."

Do‘kon xodimasi bizga yaqinlashib, boshqa uslubdagi ikki juft tuflini ko‘rsatdi. "Bu modellarning zamshasi yumshoqroq, sinab ko‘rasizmi?"
Yoongi menga qaraydi. "Yana sinab ko‘rmoqchimisan, yoki tanladingmi?"
Men bir lahza ikkilandim, keyin bosh irg‘ab: "Yana sinab ko‘ray."
Yoongi yumshoq kuldi. "Xullas, bugun biz bu yerda tunaymiz chog‘i."
"Balki sizga ham bir juft olib berarmiz, a?" dedim men ham kulib.
°

U qoshlarini chimirib, muloyim ohangda javob qildi. "Agar sen menga o‘zing tufli kiygizadigan bo‘lsang, roziman."
U kulmayapti, lekin ko‘zlari kulib turibdi. Menga qiziq bo‘lib ketdi — u nega hozir bunchalik mehribon? Nega bu qadar sabrli? Bu faqat men uchunmi, yoki bu odamda mendan boshqa birovni ham iliq tutib turuvchi narsalar bormi?
Men unga uzoq tikilib qoldim. Bu savollarimga hozircha javob topolmayman, lekin o‘zim bilmagan holda, bu odamning menga tobora yaqinlashayotganini sezayapman.
— Oyog‘imga qiziqasizmi , Yoongi ?
— Yo‘q. Lekin shunaqa bo‘lyapti shekilli, — dedi u iyagini bukib, oyog‘imni qo‘yib yuborar ekan. — Xo‘p.
U har bir juftni shunday qilib kiyidirib koʻrsatdi, va ishimiz tugaguncha men ancha hayajonlanib qoldim. Oyog‘im ham sezgir nuqta bo‘lishi mumkinligini bilmasdim, yoki ehtimol bu har safar u tovonim atrofidagi terimni muloyimlik bilan silaganidandir. His qilamanki, agar Yoongi tanamning har qanday qismini ushlasa, u erogen zonaga aylanib qolishi mumkin. Albatta, hech qachon bunga yo‘l qo‘ymayman.
— Hammasini olamiz, — dedi u va kirish eshigi yonida turgan Dmitriga imo qilib.
°

— Aqlingiz joyidami? — deb pichirladim, Dmitriy eshitmasligiga ishonch hosil qilib. — Faqat bitta juftini olamiz.
— Yo‘q.
— Yoongi !
— Hammasini, Melana . Endi esa jilmay.
— Rahmat, hayotim, men ularni juda yoqtirdim! — deb jilmayib unga qaradim va yuzida yengil boʻsa qoldirdim.
— Dmitri seni avval rassomlik do‘koniga, keyin mashinaga olib boradi. Meni shu yerda kutib turgin. Men yana bitta do‘konga kirib chiqaman, tezda qaytaman.
— Bu zo‘r bo‘ladi. Ammo men notanish joylarda yo‘nalishni topa olmayman.
— Bilaman, sevgilim. Xavotir olma, hamma bilan ham bunday boʻlishi mumkin — U lablarimdan yengil o‘pib, do‘kondan chiqib ketdi. Dmitri esa unga g‘alati qarab turganini sezdim.
— Juda shirin yigit, shunday emasmi? — deya jilmaydim Dmitriga. U esa shunchaki ko‘z qisdi. Men esa tezda orqamga o‘girilib chiqib ketdim — kulgimni yashirish uchun.

-3-
Muallif: Neva Altaj
Tarjima qildi: Kim Yein
Kitobning voqealari va suhbatlari to‘la to‘kis tarjima qilindi. Faqatgina ismlarda ba’zi oʻzgarishlar bo‘ldi:
Roman - Yoongi
Nina - Melana.