O'lim kelishuvi || 1-Bob
Yoyido yerosti avtoturargohi Seuldagi boshqa korporativ binolarning yerto‘lalaridan deyarli farq qilmasdi: nam betonning dimiqtiruvchi hidi, sifatli benzinning o‘tkir isi va sovutilgan havoning metall ta’mi bir-biriga qorishib, bo‘g‘iq muhit hosil qilgandi.
Park Jongseong B4 qavatidagi yo‘g‘on tayanch ustuniga suyanib turardi. Qalin soyalar orasida u deyarli ko‘zga tashlanmasdi. Har doimgidek, ishga moslab nihoyatda puxta kiyingan: qora vodolazka ustidan tizzalarigacha tushadigan to‘q kulrang palto. Qo‘llaridagi qora charm qo‘lqoplar nihoyatda qimmatbaho va eng muhimi barmoq izlarini qoldirmaydigan qo'lqoplad turidan edi.
O‘tkir jag‘ chizig‘i, teshib yuborgudek nigohi va ortga taralgan mukammal sochlari bilan Jongseong aynan qanday ko‘rinishi kerak bo‘lsa, shunday ko‘rinardi: Direktor Ohning sindikatidagi qo‘rqinchli qotil.
Ammo dahshatli, go‘yo kinodagi yovuz qahramonga o‘xshagan tashqi qiyofasining ortida Jongseong ayni damda qulupnay ta’mli lolipop (chupa chups) so‘rib turardi.
U Omega soatining xira qora oynasiga ko‘z tashladi.
23:42.
— Soatingga qarayverma. To'yidan oldin xavotirga tushgan kelinchakka o‘xshab qolyapsan, — qulog‘ining o‘ng tomoniga yashirilgan mitti simsiz quloqchadan ovoz ravon eshitildi.
Jongseong lablarini qimirlatmadi. Vodolazkasi ostida yashiringan tomoq mikrofonini ishga tushirish uchun ikki barmog‘ini qulog‘iga bosdi.
— Og‘zingni yopmasang, Jaeyun, o‘sha server xonasigacha chiqaman-da, noutbukingni derazadan uloqtiraman.
— Avval meni topishing kerak, — dedi Jaeyun o‘ziga xos kinoyali ohangda.
Hanshin Construction & Development kompaniyasining IT bo‘limida, uch qavat yuqorida, yigirma uch yoshli xaker hozir etiklarini bir necha million vonlik server stendiga tirab olgancha, tez tayyor bo‘ladigan ramen yeb o‘tirar va garajdagi buzib kirilgan xavfsizlik kameralaridan Jongseongni kuzatardi.
— Bundan tashqari, hozir CCTV tasvirlarini aylantirib turibman. To‘xtasam, xavfsizlik xodimlari F-7 ustuni yonida izg‘ib yurgan judayam kelishkan yigitni ko‘rib qolishadi.
— Ikkovingiz ham diqqatingizni ishga qarata olasizmi? — uchinchi ovoz o'rtaga aralashdi.
Bu Lee Heeseungniki edi. Hatto shifrlangan aloqa kanalining siqilgan ovozi orqali ham Heeseung nihoyatda holdan toygan va ayni paytda qattiq jahli chiqqan odamdek eshitilardi.
— Men hozir Cheongdamdagi Michelin yulduzli sushi restoranida bo‘lishim kerak edi. Min-ji oxirgi yigirma daqiqada menga o‘n to‘rt marta yozdi. Bu oy uchinchi uchrashuvingizni bekor qilganing uchun sevgan qizing seni soya sousiga cho‘ktirib yuborish bilan tahdid qilishi qanday bo‘lishini bilasanmi?
Jongseong lolipop tayoqchasini tilining narigi tomoniga surdi.
— Unga klubdagi VIP bilan bog‘liq favqulodda vaziyatni hal qilayotganingni ayt. U seni nufuzli tungi klub menejeri deb o‘ylaydi. Rolingni ijro et.
— Aytdim! — Heeseung yana og'ir xo'rsindi. — U menga: “Agar VIP-4 xonasini shunchalik yaxshi ko‘rsang, unga uylan”, dedi. Qara, tungi tushumni biroz o‘zimga olib qolishga vaqt topish uchun ko‘prikda kichik tirbandlik yuzaga kelsin deb, kuryerning yo‘nalishini raqib sindikatga sizdirib qo‘ydim. Direktor Oh vahimaga tushib, daftar o‘g‘irlanmoqda deb o‘yladi. Endi esa qirq milliard vonlik daftarni qo‘riqlab, shu yerda hammamiz enagalik qilyapmiz. Jongseong, shunchaki daftarni yigitdan olib, biroz qo‘rqitib qo‘y va uyga ketaylik. Min-ji tom ma’noda men bilan ajrashmoqchi.
Jongseong lab uchida xiyol jilmaydi.
— Sen borgan sari qo'rqoq bo'lib ketayapsan, Heeseung.
— Men sevib qolganman, hudbinmisan? , — darhol javob qaytardi Heeseung. — Bir kuni sen ham sevib qolasan shunda meni holatimni tushunasan. Qorong‘i yerto‘lalarda Jon Uikning koreys varianti bo‘lib ko‘rinishga urinishdan ko‘ra ancha yaxshi.
— Lekin u chindan ham zo‘r ko‘rinyapti, — Jaeyun ham gapga qo‘shildi. Uning ramyonni chapillatib yeyayotgani aloqa orqali eshitilib turardi. — Bosh qahramon estetikasini juda yaxshi ushlab turibdi. Kinodagidek. Men o‘ndan to‘qqiz beraman.
— Aloqani bo‘shatmasanglar, — Jongseong ogohlantirdi. — Direktor Oh ikkalangizni ham yil oxirigacha Incheonda qarz undirish ishiga yuborishiga shaxsan o‘zim kafolat beraman.
Aloqa kanalida shu zahoti sukunat cho‘kdi.
— Shunday deb o‘ylagandim, — deb g‘udrandi Jongseong.
U lolipopni og‘zidan oldi, cho‘ntagidagi salfetkaga ehtiyotkorlik bilan o‘radi-da, yaqin atrofdagi axlat qutisiga tashladi.
Endi ish boshlanardi.
Uning ichki holati bir zumda o‘zgardi. Hazil-mutoyiba chetga surildi va uning o‘rnini yigirma olti yil davomida tirik qolishiga yordam bergan sovuqqon, hisob-kitobli instinkt egalladi.
Jongseong bu ishni yoqtirmasdi.
Korporativ buyurtmalarni ham yoqtirmasdi. Ayniqsa, Yoyidonni yomon ko‘rardi. Bu yerda ishlaydigan erkaklar sindikatlardagi gangsterlardan ko‘ra chiroyliroq kostyum kiyishardi, ammo ularning qalbi behad iflos edi.
Direktor Ohning buyrug‘i aniq edi:
Kuryerni to‘xtat. Qora fondlar daftarini ol. Kuryer gapirib yubormasligi uchun nima kerak bo‘lsa, shuni qil.
Sindikat Jongseong shunchaki erkakning bo‘ynini sindirib, jasadini mashina yukxonasiga tashlab, ishni tugatadi, deb o‘ylardi.
Bu Jongseongning obro‘si edi.
Qotil. Tomirlarida qoni yo‘q odam.
Ammo haqiqatni — Direktor Oh bilib qolsa, Jongseongning hayotiga zomin bo‘lishi mumkin bo‘lgan, juda qattiq qo‘riqlanadigan sir — shundan iborat ediki, Jongseong hech qachon odam o‘ldirmagan.
Bir marta ham.
U suyaklarni sindirgan, tizzalarni majaqlagan, odamlarni shunchalik qo‘rqitganki, ular qo‘rquvdan ishtonini ho‘llab yuborgan paytlar ham bo‘lgan. Ammo u o‘sha oxirgi, qaytarib bo‘lmaydigan chegaradan o‘tishdan doimo bosh tortgan.
U Cheongju qamoqxonasida uch yil davomida o‘zi qilmagan jinoyat uchun jazoni o‘tagandi. O‘sha devorlar orasidagi tor kamerada u o‘ziga bir narsaga qasam ichgan: jinoyat olami undagi insoniylikning so‘nggi qoldiqlarini ham tortib olishiga hech qachon yo‘l qo‘ymaydi.
U qahramon emasdi.
U jinoyatchi edi.
Ammo o‘z qoidalariga ega jinoyatchi.
— Nishon harakatlandi, — Jaeyunning ovozi yana quloqchada yangradi. Undagi avvalgi hazilning izi ham qolmagandi. Xaker endi butunlay ish rejimida edi.
— Lift lobbi qavatidan pastlayapti. B4. Qo‘lida qora charm portfel bor. Termal kamera yurak urish tezligini juda yuqori ko‘rsatmoqda. Yigit dahshatga tushgan.
— Tushunarli, — deb pichirladi Jongseong.
U ustun soyasining yanada ichkarisiga chekindi. Ko‘zlari xira chiroqlarga moslashdi.
Undan uchta mashina narida kumushrang korporativ sedan turardi.
Nishonning mashinasi shu edi.
Og‘ir po‘lat lift eshiklari xira, bo‘g‘iq signal bilan ochildi. Ovoz huvillagan avtoturargoh bo‘ylab aks-sado berdi.
Eshiklar surilib ochildi va bir erkak tashqariga chiqdi.
Janob Choi.
U Hanshin Construction & Development kompaniyasining o‘rta darajadagi pudratchisi, ellik ikki yoshli erkak.Xotini va universitetda o‘qiydigan qizi bor edi.
Butun dunyo uchun u shunchaki charchagan ofis xodimi edi.
Ammo bugun kechasi u Janubiy Koreyadagi eng xavfli hujjatni olib ketayotgan xachir.
Qora charm portfel ichida Hanshin rahbarlarini bevosita Direktor Ohning sindikati bilan bog‘laydigan qirq milliard vonlik siyosiy poralar, noqonuniy yashirin fondlar va pul yuvish operatsiyalari qayd etilgan qo‘lyozma daftar bor edi.
Choining qadamlari polga keskin urilardi.
Taq. Taq. Taq.
Jongseong uning yaqinlashishini kuzatdi.
Jaeyun haq edi. Erkak butunlay sarosimaga tushgandi.
Noyabr sovug‘iga qaramay, Choi qattiq terlardi. U portfelni go‘yo qalqondek ko‘ksiga mahkam bosib olgan, ko‘zlari esa har bir soyaga, har bir mashinaga xavotir bilan yugurardi.
U o‘zining qatl etilish tomon ketayotganini biladigan odamga o‘xshardi.
Jongseong ko‘ksida tanish, og‘ir aybdorlik tuyg‘usini sezdi.
Yuqori qavatlardagi milliarderlar o‘zlarining iflos ishlarini qilishga majburlagan yana bir ota, deb o‘yladi u.
— U sedan tomon ketyapti, Jongseong, — Heeseung aloqa orqali pichirladi. — Faqat daftarni ol. Toza va tez.
Choi kumushrang sedaniga yetib bordi.
Qo‘llari shu qadar qattiq titrardiki, mashina kalitlari beton polga tushib ketdi.
O‘tkir jarang keksa erkakni xuddi o‘q uzilgandek cho‘chitib yubordi. U past ovozda ingrab, kalitlarni olish uchun egildi.
Jongseong zumda soyadan chiqdi.
U mutlaq, dahshatli sukunat bilan harakatlandi.
Choi qo‘llarida kalitlar bilan yana qaddini rostlaganida, Jongseong undan bir qadamcha narida turardi.
— Orqangga qarama,— dedi Jongseong.
Choi butunlay qotib qoldi.
Kalitlar yana titroq barmoqlaridan tushib ketdi.
Uning nafasi tomog‘ida tiqilib qoldi va lablaridan sof qo‘rquvga to‘la ojiz, ingichka ovoz chiqdi.
— Portfelni mashinaning kapotiga qo‘ying, — Jongseong sekin buyurdi. Nigohi erkakning ensasiga qadalgan edi. — Qo‘llaringni ko‘zim oldida tutm
— Iltimos...
Erkakning ovozi titrab ketdi. Yonoqlaridan allaqachon yosh oqib, galstuklariga tomchilardi.
— Iltimos, mening qizim bor. Men faqat boshqaruv kengashi aytganini qildim. Ichiga qaramadim. Xudo haqqi, raqamlarga qaramaganimga qasam ichaman.
— Menga raqamlar qiziq emas, — dedi Jongseong.
U bir qadam oldinga yurib, erkakning shaxsiy hududiga kirdi. Uning jismoniy mavjudligidan taralayotgan qo‘rqinchli bosimning o‘zi yetarli edi.
— Portfelni qo‘y.Hozir.
Choi qora charm portfelni sekin sedan kapotiga qo‘ydi. Endi u yig‘layotgan, yelkalari esa tinimsiz titrayotgandi.
— Siz... meni o‘ldirasizmi?
Jongseong keksa erkakning titrayotgan gavdasiga qaradi.
Kinolarda qotil odatda qurolini ko‘tarishdan oldin sovuqqon bir jumla aytadi.
Ammo Jongseong shunchaki charchagan edi.
U bu hayotdan nafratlanardi.
Boylarning o‘yinlari orasida qolib ketgan oddiy odamlarning ko‘zidagi qo‘rquvdan nafratlanardi.
Jongseong qo‘lini paltosining ichiga tiqdi.
Choi keskin nafas oldi, ko‘zlarini mahkam yumib, o‘q yoki pichoqni kutdi.
Ammo Jongseong qurol o‘rniga qalin pul konvertini chiqardi. Bu uning shaxsan saqlab qo‘ygan, izini topib bo‘lmaydigan favqulodda jamg‘armasi edi.
U konvertni Choining cho‘ntagiga tiqib qo‘ydi.
Choining ko‘zlari hayratdan katta ochildi. U konvertga qaradi, keyin Jongseongga qarash uchun boshini burmoqchi bo‘ldi.
— Men qarama dedim, — Jongseong keskin gapirdi.
U Choining yelkasidan mahkam ushlab, uni beton devorga yuzlantirdi. So‘ng engashib, og‘zini Choining qulog‘iga yaqinlashtirdi.
— Meni juda diqqat bilan tinglang, janob Choi, — dedi Jongseong past ovozda.
U qo‘rqinchli qiyofasini bir oz yumshatishdi.
— O‘sha ofisga qaytsangiz, sizni o‘ldirishadi. Uyingizga borsangiz ham, o‘ldirishadi. Direktor Ohning odamlari allaqachon uyingizni kuzatyapti. Hanshin xavfsizlik jamoasi telefoningizni nazorat qilmoqda.
Choi tez-tez, hansirab nafas olayotgan, qo‘llarini sovuq beton devorga tekis bosib turardi.
— Men... nima qilaman?
— Shu mashinaga o‘tirasiz, — buyurdi Jongseong. Uning qo‘li Choining yelkasini mahkam ushlab turardi, ammo og‘ritmasdi. — Gyeonggi-do tomonidagi pullik yo‘l darvozasigacha haydaysiz. Trassada telefoningizni derazadan uloqtirasiz. Konvertda besh million von bor. Xotiningizni oling, qizingizni oling va tong otguncha Jejuga paromda yoki Osakaga samolyotda jo‘nab keting. Seulga boshqa hech qachon qaytmaysiz.
Choi ishonchsizlikdan bo‘g‘iq yig‘lab yubordi.
— Siz... meni qo‘yib yuboryapsizmi?
— Jongseong, bu nima balo?! — Heeseung aloqa orqali shivirladi. Ovozi vahimadan balandlashdi. — Uni yo‘q qilishing kerak edi! Direktor Oh sen guvohni tirik qo‘yib yuborganingni bilib qolsa—
— Jim bo‘l, Heeseung.
Jongseong tomoq mikrofonini vaqtincha o‘chirib, Choi tomon qayrilib qaradi.
— Jqnob Choi, — dedi u soyaga chekinarkan. — Siz meni hech qachon ko‘rmagansiz. Men daftarni olib qo‘ydim, siz esa jon saqlash uchun qochib ketdingiz. Hikoya shunday. Endi mashinaga o‘tiring va haydang. Fikrimni o‘zgartirishimga roppa-rosa oltmish soniya bor.
Choi ikkinchi marta aytishlarini kutmadi.
U kalitlarini olishga oshiqdi. Qo‘llari hamon qattiq titrardi, ammo hozir uni hayotga ikkinchi imkon berilgan odamning umidsiz adrenalin boshqarardi.
U haydovchi eshigini shosha-pisha ochib, deyarli o‘rindiqqa qulab tushdi va eshikni qattiq yopdi.
Jongseong ustun yonida turib, qo‘llarini paltosining cho‘ntaklariga chuqur tiqqancha sedan dvigatelining hayotga kelishini kuzatdi.
Faralar yonib, huvillagan garaj bo‘ylab uzun, keskin nurlarni sochdi.
Jongseong qo‘l uzatib, kapotda qolgan qora charm portfelga qo‘lini qo‘ydi.
Qirq milliard vonlik daftar.
U kutganidan og‘irroq edi.
Mikrofonini qayta yoqdi.
— Jaeyun. Chiqishdagi shlagbaumlar ko‘tarilganmi?
— Ha,— javob berdi Jaeyun.
U butun voqeani kameralar orqali kuzatgan, Jongseongning qoidasini bilardi, garchi uni o‘ta xavfli deb hisoblasa ham.
— Darvozalar ochiq. CCTV tasvirlarini yana besh daqiqa ushlab turaman. Chiqib ketishing uchun yo‘l toza. Bugungi sh ham bajarildi. Endi Heeseung sevgan qiziga yozsa bo‘ladimi?
— Men allaqachon yozdim, — Heeseung radio orqali xo‘rsindi. — Bugungi kechani qoplash uchun unga oxirgi modeldagi sumka olib berishmni aytdim. Ikki haftalik daromadimga tushdi. Jongseong, yil oxirigacha ichimliklarimni sen olib berasan.
Jongseong nihoyat jilmaydi.
Bu chinakam, xotirjam tabassum edi. U Jongseongni o‘zi aslida bo‘lgan yigirma olti yoshli yigitga o‘xshatib yuborardi — o‘zini ko‘rsatishga urinadigan maxluqqa emas.
— Ertaga senga qimmatbaho soju olib beraman, Heeseung hyung.
Jongseong portfel dastasidan ushladi.
Ish tugagandi.
Hech kim o‘lmagan.
Sindikat daftarini qaytarib olgandi.
Bir ota esa oilasi bag‘riga qaytishga imkon topgandi.
Balki... shunchaki balki, bir kun kelib hammalari bu hayotdan chiqib ketishlari mumkin bo'lar.
U favqulodda chiqish zinapoyasi tomon yurmoqchi bo‘ldi.
Ammo shu onda shinalarning qattiq chiyillashi yerosti garajidagi sukunatni vahshiylarcha parchalab yubordi.
Jongseong keskin ortiga o‘girildi.
Instinktlari bir zumda xavf haqida signal bera boshladi.
Choining kumushrang sedani B3 qavatiga chiqadigan rampaning yarmigacha yetgandi.
Birdan qarama-qarshi tomondan ulkan, oynalari qoraytirilgan, xira qora katta mashina (suv) rampadan pastga otilib tushdi. Dvigateli o‘kirardi.
U keskin tormoz berib, chiqish yo‘lini butunlay to‘sib qo‘ydi.
— Hoy, hoy! Jongseong! — Jaeyun aloqa orqali baqirdi. Klaviatura tugmalarining shiddatli taqillashi eshitildi. — U kim?! Bu mashina Hanshin ro‘yxatida yo‘q! Yuqoridagi xavfsizlik darvozalaridan to‘g‘ri o‘tib ketdi!
— Heeseung, Direktor Oh qo‘shimcha guruh yubordimi? — Jongseong so‘radi.
Yurak urishi birdan tezlashdi.
U portfelni beton ustun ortiga tushirdi-da, qo‘lini paltosining ichiga tiqib, barmoqlarini jangovar pichog‘ining sovuq po‘lat dastasiga o‘radi.
— Yo‘q! — Heeseung javob berdi. Uning ovozidan avvalgi xotirjamlikning barcha izi yo‘qolgandi. — Min-jining hayoti bilan qasam ichaman, Jongseong, bu ishda faqat sen bo‘lishing kerak edi! U yerdan chiq! Operatsiyani bekor qil!
Jongseong yugurmadi.
U ustunga orqasini bosib, beton chetidan ehtiyotkorlik bilan mo‘raladi.
Choi qora mashinaga urilib ketmaslik uchun keskin tormoz bergandi. Kumushrang sedan rampada qotib qolgan, qochib chiqishga yo‘l topolmasdi.
Mashinaning haydovchi tomonidagi eshigi ochildi.
Ichidan bir kishi tushdi.
U puxta tikilgan, o‘tkir bichimli maxsus qora kostyum kiygan edi. Bu sindikatning arzon kiyimlaridagi bezorilaridan emasdi. U qimmatbaho, o‘lchamiga mos tikilgan kostyum kiygan professional xavfsizlik xodimiga o‘xshardi.
Yuzining pastki qismini qora tibbiy niqob berkitgan.
O‘ng qo‘lida esa tovushni bostiruvchi moslama o‘rnatilgan to‘pponcha bor edi.
Jongseongning qoni muzlab ketdi.
Yollanma qotillar.
— Janob Choi! Mashinani orqaga haydang! — deb baqirdi Jongseong.
U yashiringan joyini tark etib, ustun ortidan yugurib chiqdi.
Ammo kech bo‘lgandi.
Niqobli erkak ikkilanmadi.
U tovushsizlantirilgan qurolini ko‘tardi va kumushrang sedan old oynasidan ikki marta o‘q uzdi.
Pfft. Pfft.
Tovushsizlantirgichning bo‘g‘iq ovozi ulkan bo‘shliqda xira aks-sado berdi.
Mashina ichida Choi rul ustiga qulab tushdi.
Shu zahoti avtomobil signali ishga tushdi.
Uzoq davom etgan, tinimsiz, quloqni teshuvchi signal butun garajni larzaga soldi.
Jongseong ellik futcha narida qotib qoldi.
Nafasi tomog‘iga tiqildi.
Yo‘q.
Niqobli erkak hatto Jongseong tomon qaramadi.
U qurolini g‘ilofiga joyladi, xotirjam qadamlar bilan haydovchi tomonidagi eshik oldiga bordi va uni ochdi.
Choining jonsiz tanasi ustidan engashib, yukxonani ochdi-da, mashinaning orqa tomoniga yurdi.
— Jaeyun... — Jongseongning ovozi titrardi. Unda hayrat bilan tobora kuchayib borayotgan g‘azab qorishib ketgandi. — U hozirgina uni o‘ldirdi.
— Ko‘ryapman,.. Lanati.. — Jaeyunning ovozi ham titrardi. — Jongseong, qochishing kerak. Agar u seni ko‘rsa—
— U pulni olmayapti, — dedi Jongseong.
Ko‘zlari toraydi.
Niqobli erkak yukxonaga qaradi-yu, ichkaridagi tartibli taxlangan millionlab von pullarni butunlay e’tiborsiz qoldirdi.
Yukxonani qattiq yopdi.
U nimanidir izlayotgandi.
Portfelni.
Jongseong esa uni beton ustunning orqasida qoldirgandi.
Birdan qotilning boshi keskin ko‘tarildi.
U butun avtoturargoh bo‘ylab to‘g‘ri Jongseongga qaradi.
Sovuq, jonsiz ko‘zlari yorug‘lik ichida turgan Jongseongning nigohi bilan to‘qnashdi.
Bir soniya ichida vaqt to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
Jongseong jinoyatchi edi.
Ammo hozir u hech ikkilanmay, sovuqqonlik bilan oddiy fuqaroni otib tashlagan professional qotilga qarab turardi.
Bundan ham yomoni — qotil endi Jongseongning guvoh ekanini bilardi.
Niqobli erkak yana quroliga qo‘l uzatdi.
— JONGSEONG, QIMIRLA! — Heeseung aloqa orqali bor ovozida baqirdi.
Jongseong beton ustun ortiga o‘zini tashladi.
O‘q uning boshi bir lahza oldin turgan joydagi betonni uchirib yubordi.
Beton parchalari uning paltosi ustiga yomg‘irdek sochildi.
U o‘ylamadi.
Shunchaki harakat qildi.
Sof tirik qolish instinkti bilan.
Jongseong yerda yotgan qora charm portfel dastasini changalladi, ustunga tayanib o‘zini itardi va favqulodda chiqish zinapoyasi tomon yugurdi.
U hayotida hech qachon bunchalik tez yugurmagandi.
Ortidan qotilning og‘ir qadamlari tobora yaqinlashardi.
— Jaeyun! Chiroqlarni o‘chir! Hoziroq! — Jongseong aloqa orqali baqirdi va zinapoya eshigini yelkasi bilan urib ochib, ichkariga otilib kirdi.
— Ishlayapman! Quyi tarmoqni chetlab o‘tyapman... Uch... Ikki... Bir!
Shu zahoti yerosti garajining butun B4 qavati qop-qora zulmatga cho‘mdi.
Jongseong beton zinapoyalardan ikki pog‘onadan sakrab tushardi.
Ko‘ksidan hansirab nafas chiqarar, portfelni shu qadar qattiq ushlab olgandiki, bo‘g‘imlari og‘rirdi.
U tirik edi.
Ammo dahshatli haqiqat allaqachon uning ongiga singib ulgurgandi.
Kuryer o‘lgandi.
Qirq milliard von hali ham yukxonada edi.
Jongseong esa daftar bilan qochayotgan edi.
Direktor Oh Jongseong isyon ko‘tarib, daftarni o‘g‘irlash uchun kuryerni o‘ldirdi, deb o‘ylaydi.
Hanshin Construction sindikat qonli talonchilik uyushtirdi, deb hisoblaydi.
Haqiqiy qotil — niqobdagi odam esa — Jongseongni ovlash va ishni oxiriga yetkazish uchun qo‘lidan kelgan hamma narsani qiladi.
Jongseong chiqish eshigini yorib o‘tib, Yoyidoning ko‘chalariga chiqdi.
Shunda u dahshatli bir haqiqatni angladi.
U bugun kechqurun shunchaki bir chegaradan oshib ketmagandi.
U endi Seuldagi eng ko‘p qidirilayotgan odamlarning biriga aylangandi.
*
Noyabrning ayozli yomg‘iri Jongseongning yuziga mayda shisha siniqlaridek urilardi. U Hanshin C&D minorasining chiqish eshigidan otilib chiqib xira chiroqlarga cho‘milgan tor ko‘chaga yugurdi.
Sayqallangan charm tuflilari chuqur ko‘lmaklarni shaloplatib bosar, oyoq ostidagi suv esa yaqin atrofdagi savdo peshtoqlarining qizil va ko‘k chiroqlarini buzib aks ettirardi. O‘pkasi kislorod talab qilib achishardi, ammo u to‘xtamadi.
To‘xtashi mumkin emasdi.
Aks holda niqobli yollanma qotil janob Choining mashinasi oynasidan tovushsizlantirilgan quroldan ikki marta o‘q uzgan manzara xayoliga yana qaytardi.
U tor ko‘chalardan ketma-ket uch marta keskin burildi. Hashamatli dengiz mahsulotlari restoranlari bilan to‘lib-toshgan binolar va chiqindi qutilari orasidagi tor yo‘laklardan o‘tib, nihoyat berk ko‘chadagi kichik bir chuqurchaga yetib bordi.
Jongseong nam g‘isht devorga orqasini tiradi va og‘ir nafas ola boshladi.
O‘ng qo‘lidagi qalin qora charm portfel xuddi yuz funtlik yukdek og‘ir tuyulardi.
— Jongseong! Jongseong, javob ber! — Jaeyunning ovozi quloqchada vahimali, shovqindek yangradi.
Yigirma daqiqa avval hazillashib turgan xakerning o‘sha sho‘x kayfiyatidan asar ham qolmagandi.
— Chiqdingmi? Elektr blokini o‘chirganimdan keyin termal tarmoqda seni yo‘qotib qo‘ydim! O‘lmaganligingni ayt!
Jongseong ikki barmog‘ini tomoq mikrofoniga bosdi. Nafasini boshqarish uchun og‘ir yutindi.
— Chiqdim, — dedi u bo‘g‘iq ovozda. — Mapo-daerodan buriladigan tor ko‘chadaman. Portfel menda.
Shifrlangan aloqa kanalida jamoaviy yengil nafas ovozi yangradi.
— Xudoga shukur, — dedi Heeseung chuqur nafas olib.
Uning fonidagi ovozlardan Jongseong klub bassining bo‘g‘iq, uzoqdan eshitiladigan zarbalarini ilg‘adi. Heeseung, chamasi, Michelin yulduzli restorandagi uchrashuvidan qochib, hojatxonaga qamalib olgandi.
— Men Direktor Ohga uning eng yaxshi ishchisi axmoqona kostyum kiygan bir odam tomonidan otib o‘ldirilganini tushuntirishimga to‘g‘ri keladi, deb o‘ylagandim. Min-ji ham stol boshida menga arazlab o‘tiribdi. O‘n daqiqadan beri hojatxonadaman. Jongseong, daftar joyidami?
Jongseong portfelga qaradi.
Charm yuzasi yomg‘irdan sirpanchiq bo‘lib ketgandi.
— Qotil yukxonadagi pullarga tegmadi, — dedi Jongseong. Miyasi esa sodir bo‘lgan tartibsiz voqealarni bir-biriga ulashga urinib, tinimsiz ishlardi. — Hatto pullarga qaramadi. Yukxonani ochdi, u yerda yo‘qligini ko‘rdi va shu portfelni izlay boshladi. U professional edi, Heeseung. Yuqori darajadagi taktik jihozlar. Tovushsizlantirilgan qurol. Bu raqib sindikatning hujumi emasdi. Bu ichkaridan uyushtirilgan suiqasd.
— Ichkaridanmi? — Jaeyunning klaviaturani agressiv tarzda taqillatishi eshitildi. — Hanshin C&D o‘z kuryerini o‘ldirish uchun qotil yuborganmi? Nega, jin ursin?
— Qirq milliard vonlik yashirin fond daftari butun boshqaruv kengashini keyingi o‘ttiz yilga qamoqqa tiqishga yetadi, — dedi Jongseong.
U soyalar ichida cho‘kkalab, portfelni tashlab ketilgan yog‘och taglik ustiga qo‘ydi.
— Kimdir boshqaruv kengashidan daftarni yo‘q qilishni, kuryerning esa butunlay jim bo‘lishini istagan.
— Xo‘sh, ular uddalay olishmadi, — dedi Heeseung. Uning ovozida odatdagi ishonchidan ozgina bo‘lsa-da qaytgandi. — Daftar senda. Uni yerosti yuklash yo‘lagi orqali Club Apexga olib kel. Men Direktor Ohning yordamchisini chalg‘itib turaman. Daftarni topshirganimizdan keyin bu balodan qutulamiz. Men ham nihoyat sevgilimning oldiga qaytaman. Aks holda u telefonimni sashimi solingan kosamga uloqtiradi.
— To‘xta, — dedi Jongseong.
Ich-ichida bezovta qiluvchi bir sezgi uyg‘ona boshlagandi.
U portfelning jez rangli kombinatsion qulflariga tikildi. Ular odatiy uch xonali qulflar edi.
Kodni bilmasdi.
Qulf buzuvchi bo‘lib o‘ynashga esa vaqti yo‘q edi.
Jongseong palto ichiga qo‘l suqib, qora jangovar pichog‘ini chiqardi. Qalin po‘lat tig‘ni jez qulfning tagiga tiqdi.
Bilagining keskin, kuchli burilishi bilan metall qars etib sindi.
Ikkinchi qulfda ham xuddi shu harakatni takrorladi.
Qars.
— Jongseong? Nima qilyapsan? — so‘radi Jaeyun.
— Yukning ichidagini tekshiryapman, — deb javob berdi Jongseong.
U singan qulflarni ko‘tardi va charm qopqoqni ochdi.
Yaqin atrofdagi ko‘cha chirog‘ining xira nuri ochilgan portfel ichiga tushdi.
Jongseong ichidagi narsalarga tikilib qoldi.
Endigina sekinlasha boshlagan yuragi birdan butunlay to‘xtagandek bo‘ldi.
U gapirmadi.
Shunchaki qarab qoldi.
— Hoy? — Jaeyunning ovozi ehtiyotkor eshitildi. — Daftarmi? Direktor Oh aytganidek, shifrlash kaliti muqovasiga yozilganmi?
Jongseong portfel ichiga qo‘l tiqdi.
U qalin, professional tarzda muqovalangan yaltiroq qog‘ozlar to‘plamini chiqardi.
Varaqladi.
Keyin yana bittasini oldi.
Yana bittasini.
— Bo‘sh, — deb pichirladi Jongseong.
— Nima deganing bo‘sh?! — Heeseungning ovozi vahimadan keskin balandlashdi. — Hozirgina portfel senda deding-ku!
— Portfel menda, — dedi Jongseong.
— Ammo ichida Hanshin C&D reklama buklamalari va to‘ldirilmagan soliq blankalaridan boshqa hech narsa yo‘q. Bu soxta portfel.
Aloqa kanalida sukunat cho‘kdi.
Faqat uzoqdan politsiya sirenalarining uvillashi eshitilardi.
— Kuryer... janob Choi, — dedi Jongseong.
Haqiqat uning ko‘ksiga jismoniy zarbadek urildi.
— U liftdan chiqqanida juda qo‘rqib ketgandi. Terlab, titrab turardi. Men uni shunchaki ishdan qo‘rqyapti, deb o‘ylagandim. Ammo unday emas ekan.
— U nimani bilgan? — deb sekin so‘radi Jaeyun.
— O‘zi o‘lim sari ketayotganini bilgan, — dedi Jongseong.
U ko‘zlarini yumdi.
O‘lgan odamning umidsiz rejasidagi daholik endi unga ayon bo‘layotgandi.
— U boshqaruv kengashi topshiruv paytida uni o‘ldirtirmoqchi ekanini tushunib yetgan. Haqiqiy daftarni garajga olib kelmagan. Smenasi boshlanishidan oldin uni boshqa joyga yashirib ketgan. O‘ziga vaqt yutish va qochib ketish imkonini yaratish uchun soxta portfel ko‘tarib kelgan.
— Voy, Xudoyim... — Heeseung orqada qattiq so‘kindi. — Lanati. Jongseong buuning nimani anglatishini tushunyapsanmi?
Jongseong juda yaxshi tushunadi.
— Direktor Oh daftar menda deb o‘ylayapti, — dedi u ovoziga og‘ir xotirjamlik singib. — Yollamma qotil mening portfel bilan qochganimni ko‘rdi. Demak, Hanshin ham daftar menda deb o‘ylaydi. Haqiqiy daftar esa hozir qayerdadir yashirinib yotibdi. Istalgan payt portlaydigan bomba kabi.
— Dispetcherlik tizimi hozirgina jonlandi! — Jaeyun baqirdi. Uning ovozini vahima butunlay egallab olgandi. — Oltita patrul mashinasi B4 garajiga yo‘naltirilyapti! Kimdir o‘q ovozlarini va mashina signalini eshitgan! Ko‘chadan chiqishing kerak. Hozir!
— Kamera disklarini tozalab tashla, Jaeyun. Birorta ham raqamli iz qoldirma, — buyurdi Jongseong.
U bo‘sh portfelni oldi, jangovar pichog‘ini yana paltosi ichiga joyladi va o‘rnidan turdi.
— Heeseung, uchrashuvingga qayt. O‘zingni odatdagidek tut. Bugun kechasi Direktor Ohga mening ismimni tilga ham olma. Men Choi haqiqiy daftarni qayerga yashirganini topaman.
— Qanday qilib?! — Heeseung umidsiz so‘radi.
— Hali bilmayman, — deb yolg‘on gapirdi Jongseong.
U quloqchinni qulog‘idan sug‘urib oldi, aloqani uzdi va kichkina qurilmani cho‘ntagining ichiga chuqur tiqdi.
Qo‘lida keraksiz portfel bilan tor ko‘chadan chiqdi.
Portfelni savdo do‘konining qayta ishlash uchun qo‘yilgan chiqindi qutisiga tashlab, ustini ho‘l karton qutilar bilan ko‘mib qo‘ydi.
Charm qo‘lqoplarini yechib, paltosining ichiga soldi.
So‘ng ho‘l sochlari orasidan qo‘lini o‘tkazib, gavdasini ataylab o‘zgartirdi.
Yelkalarini tushirdi.
Jag‘idagi taranglikni bo‘shatdi.
Titroq aralash chuqur nafas oldi.
Endi u shunchaki og‘ir smenadan keyin yomg‘ir ostida qolib ketgan, charchagan, haddan tashqari ko‘p ishlaydigan Seul ofis xodimiga aylandi.
U katta ko‘chaga chiqdi.
Keng, ko‘p polosali yo‘lning narigi tomonida Hanshin C&D minorasining shisha fasadiga favqulodda vaziyat chiroqlari vahshiylarcha miltillardi.
Politsiya mashinalari yerosti kirish joyini qurshab olgan.
Tez yordam mashinasi sirena chalgancha ko‘chadan otilib kelardi.
Jongseongga o‘tirish kerak edi.
Odamlar orasida bo‘lishi kerak edi — qotillar uni ochiqchasiga otib tashlay olmaydigan joyda, shu bilan birga politsiya unga ikkinchi marta qaramaydigan darajada oddiy ko‘rinadigan maskanda.
Yomg‘ir ortidan u qarama-qarshi trotuarda o‘rnatilgan kichkina, yorqin to‘q sariq brezent chodirni ko‘rdi.
An’anaviy ko'cha oshxonasi.
Ichkaridagi ovqat pishirish aravachalaridan ko‘tarilayotgan bug‘ ayozli havoni yorib chiqardi.
U butunlay tartibsiz okean o‘rtasidagi kichkina, iliq orolga o‘xshardi.
Jongseong boshini egib ko‘chani kesib o‘tdi va chodirning plastik pardalaridan ichkariga sirg‘alib kirdi.
Ichkarisi tor edi.
Havoga anchous bulyonining quyuq hidi, achchiq tteokbokki va arzon sojuning isi singib ketgandi.
Ichkarida yana ikki mijoz bor edi — burchakda o‘tirib, boshliqlaridan mast holda shikoyat qilayotgan ikki o‘rta darajadagi ofis xodimi.
Jongseong peshtaxta oldiga borib, yorqin ko‘k plastik kursiga o‘tirdi.
Ko‘chaga orqa o‘girib o‘tirgan bo‘lsa-da, ovqat tayyorlanadigan joy ortidagi zanglamaydigan po‘lat oynada Hanshin binosining aksini ko‘ra oladigan qilib joylashdi.
— Xush kelibsiz! — degan quvnoq ovoz eshitildi.
Jongseong boshini ko‘tardi.
Aravacha egasi u kutgan odatiy o‘rta yoshli xola emasdi.
Bu yigirma yoshlarning boshida bo‘lsa kerak bo‘lgan yosh yigit edi. Uning tulkini eslatadigan o‘tkir ko‘zlari, mayin chehrasi uzra iliq tabassumi bor edi.
U qalin brezent fartuk ostidan katta kulrang huddi kiyib olgandi.
— Tashqarida ob-havo rasvo ekan-a? — dedi yigit Jongseong oldidagi peshtaxtani toza latta bilan artarkan. — Nima beray? Baliqli bulyon yangi tayyorlangan. Achchiq cho‘chqa go‘shtidan ham yangi porsiya qildim.
— Faqat baliq sho‘rvasi, — dedi Jongseong past ovozda. — Va bir shisha soju. Iltimos.
— Hozir tayyor bo‘ladi, — yigit jilmaydi.
U orqasiga o‘girilib, issiq bulyonni katta sopol kosaga mohirlik bilan quydi.
— Aytgancha, men Kim Sunooman. Bu joyning egasiman. Senlab murojaat qilavering.
— Park, — deb qisqa javob berdi Jongseong.
Odatiga ko‘ra, o‘z ism-sharifining faqat bir qismini aytdi.
Sunoo yana qaytib kelib, bug‘i ko‘tarilayotgan kosani va yashil shisha soju butilkasini Jongseong oldiga qo‘ydi.
Metall tayoqchalarni salfetka ustiga qo‘yayotganda, Sunooning yorqin, kuzatuvchan ko‘zlari Jongseongni bir zumda ko‘zdan kechirdi.
Nam, qimmatbaho jun palto.
Jongseong o‘qdan qochgan paytda yelkasiga tekkan beton changining xira izi.
Va o‘ng qo‘lining soni ustida yengilgina turgani — yashirin qurol odatda joylashadigan nuqtadan atigi bir necha dyuym narida.
— Kechangiz og‘ir o‘tgan ko‘rinadi, ajussi, — deb yengil hazillashdi Sunoo.
Ohangi mutlaqo beg‘ubor edi.
Jongseong qoshlarini chimirib, soju butilkasining qopqog‘ini ochdi.
— Men yigirma olti yoshdaman. Ajussi emasman.
Sunoo kulib yubordi.
— Kechirasiz, kechirasiz! Shunchaki palto sabab. Juda... dramatik. Xuddi kino filmidan chiqib kelgandek ko‘rinyapsiz. Ana u yerda muammo ichida qolib ketmadingizmi?
Sunoo ko‘chaga bosh irg‘adi.
U yerda miltillayotgan politsiya chiroqlari tobora ko‘payib borardi.
Jongseong qotib qoldi.
Stakan lablariga yarim yo‘lda to‘xtadi.
U Sunooga qaradi.
Qoramtir ko‘zlari bir zumda o‘tkirlashdi.
— Nima demoqchisan?
Sunoo peshtaxtaga suyanib, iyagini kaftiga qo‘ydi va Hanshin binosi tomon qaradi
— Politsiyani aytyapman. Hozirgina B4 garaj kirishiga tez yordam mashinasini olib kirishdi. Hanshin’da bunaqa holat bo‘lsa, odatda qandaydir bechora xizmatchi“baxtsiz hodisa”ga uchragan bo‘ladi. U yerdagi rahbarlar maxluqqa o‘xshaydi. Soliqdan bir necha von tejashsa, o‘z xodimlarini ham beton ichida maydalab yuborishadi.
Jongseong yosh aravacha egasiga tikildi.
Sunooning oddiy suhbat ohangida edi.
Ammo so‘zlari ostida nihoyatda o‘tkir nafrat yashiringandi.
Shunchalik nozik ediki, ko‘pchilik buni sezmagan bo‘lardi.
Ammo Jongseong tirikchiligini yolg‘onchilarning mikromimikalarini o‘qish orqali qilardi.
Bu yigit — Kim Sunoo — Hanshin Constructionga nisbatan shaxsiy adovati bor inson edi.
— Baliq sho'rvasi sotadigan odam uchun siyosatni juda yaxshi bilarkansiz, — dedi Jongseong past ovozda.
U achchiq, tomoqni kuydiradigan ichimlikdan bir ho‘plam oldi.
Soju ko‘ksini isitib, taranglashgan asablarini bir oz tinchlantirdi.
— Men e’tibor beraman, — dedi Sunoo jilmayib.
Ammo bu safar tabassumi ko‘zlariga yetib bormadi.
— Yoyido odamlari ichganida ko‘p gapirishadi. Ular ularga xizmat qilayotgan odamlarni ko‘rinmas deb o‘ylashadi. Ammo ko‘rinmas odamlar hamma narsani ko‘radi.
Jongseong yana zanglamaydigan po‘lat oynaga qaradi.
Garaj kirishiga politsiya tasmasi tortilayotganini aks orqali kuzatdi.
U kumushrang sedandagi o‘lik odam haqida o‘yladi.
Bo‘sh portfel haqida.
Va hozir yomg‘ir ostida yurgan, uni qidirayotgan niqobli qotil haqida.
Ko‘rinmas odamlar hamma narsani ko‘radi.
Jongseong ichki cho‘ntagidan bir martalik telefonini chiqardi.
Uni peshtaxta ostida yoqib, ekranini Sunoo ko‘rmaydigan qilib yashirdi.
Unda uchta xabar bor edi.
Birinchisi Heeseungdan:
*Direktor Oh hozirgina menga qo‘ng‘iroq qildi. Uning politsiyadagi ichki odami Hanshin garajida odam o‘ldirilganini tasdiqlabdi. U daftarni nega hali yetkazmaganingni bilmoqchi.*
Ikkinchisi Jaeyundan:
*Hanshinning ichki xavfsizlik memorandumini qo‘lga kiritdim. Ular minora atrofidagi uchta kvartal radiusidagi ko‘cha CCTV kameralarini tortib olyapti. Agar o‘sha atrofda bo‘lsang, hoziroq ketishing kerak.*
Uchinchi xabar esa noma’lum, kuchli shifrlangan raqamdan kelgandi.
Jongseong uni ochdi.
Qoni muzlab ketdi.
*Qotil uchun juda tez yugurarkansiz, janob Park. Ammo o‘lgan odamning yoqasida qayerdandir barmoq izlaringiz paydo bo'lib qolibdi. Ertaga yarim tungacha daftarni bizga qaytaring. Aks holda politsiyaga sizning aniq joylashuvingiz va jasad ustida turganingiz aks etgan juda tiniq surat bilan anonim xabar yuboriladi.*
Jongseong telefon ekranini sekin qulfladi.
U uzoq va chuqur nafas oldi.
Anchous bulyoni va yomg‘ir hidini ichiga tortdi.
U mukammal, chiroyli tarzda tuzoqqa tushgandi.
Direktor Ohning sindikati undan pullarini o‘g‘irlagani uchun qutulishni istardi.
Hanshinning qotillari haqiqatni ko‘mish uchun uni o‘ldirmoqchi edi.
Politsiya esa o‘zi qilmagan qotillik uchun uni hibsga olardi.
Unga o‘n million aholisi bor shaharda o‘lgan odam yashirib ketgan daftarni topish uchun atigi yigirma to‘rt soat berilgandi.
— Ichib oling, Park, — dedi Sunoo quvnoq ovozda.
U Jongseongni qorong‘i xayollardan chiqarib, peshtaxta ustidan kichkina, bepul qovurilgan chuchvara likopchasini surib qo‘ydi.
— Bu mendan. Sizga kuch kerakdek ko‘rinyapti.
Jongseong yosh aravacha egasiga qaradi.
Sunoo xirgoyi qilgancha plastik tovoqda bir dasta shisha piyolalarni yuvardi.
U judayam oddiy ko‘rinardi.
Jongseongni tiriklayin yutib yuborayotgan qorong‘ulikdan shu qadar uzoq ediki...
— Rahmat, — dedi Jongseong past ovozda.
U tayoqchalarini oldi va o‘zini ovqatlanishga majburladi.
Unga kuch kerak edi.
U Cheongju qamoqxonasida o‘ziga bir va’da bergandi: hech qachon qotillik chegarasidan o‘tmaydi.
U yerosti dunyosidan tirik chiqsa ham, ruhini yo‘qotmaslikka o‘ziga qasam ichgandi.
Ammo Yoyidoning ko'chalarini egallagan politsiya mashinalarini kuzatar ekan, Jongseong bu va’da tez orada shafqatsiz sinovdan o‘tishini angladi.
U uch frontda urush olib borayotgan odam edi.
Va u hozirgi damda o‘sha daftarni topish uchun butun shaharni ostin-ustun qilishga tayyor edi.
Issiq bulyon Jongseongning tomog‘ini kuydirdi, ammo aynan shu issiqlik uni o‘ziga keltirdi.
Jongseong cho‘ntagidan uch dona yangi, taxlanmagan 10 000 vonlik kupyurani chiqarib, yog‘och peshtaxta ustiga qo‘ydi.
— Qaytim kerak emas, Sunoo.
— Judaa saxiy ekansiz janob , — dedi Sunoo fartugiga qo‘llarini artib, muloyim ta’zim qilarkan. — Bo‘ron ichiga bunchalik shoshilib chiqib ketishingiz shart emas. Yomg‘ir hali ham qattiq yog‘yapti.
Jongseong javob berishga ulgurmasidan, ko'cha oshxonasining plastik pardasi shartta ochildi.
Ichkariga yosh yigit kirdi.
U qora rangli soyabondagi yomg‘ir tomchilarini qoqib tashlardi. Taxminan yigirma ikki yoki yigirma uch yoshlarda edi. Egnida puxta dazmollangan to‘q ko‘k kostyum, kumushrang galstuk qisqichi va bo‘ynida rasmiy identifikatsiya tasmasi osilib turardi.
Yuzlari oqarib ketgan, qoramtir ko‘zlari suyaklarigacha singib ketgan charchoqni yashirardi. Ammo qaddi-qomati hamon tik, harakatlari esa hayratlanarli darajada vazmin edi.
Bo‘ynidagi ko‘k tasma ostida plastik xodim guvohnomasi bor edi.
Hanshin Construction & Development — Kichik moliya menejeri, Yang Jungwon.
Jongseongning barmoqlari stakanga tegib, beixtiyor qimir etdi.
Ammo yuzi hech qanday hissiyot bildirmadi.
Sunooning butun qiyofasi bir zumda o‘zgardi.
Hozirgina bemalol hazillashib turgan, biroz kinoyali aravacha egasi yo‘qoldi. Uning o‘rnini chinakam iliqlik bilan jilmayayotgan yigit egalladi. Sunoo darhol issiq bulyondan bir kosa suzib oldi.
— Bugun kech qolding, Jungwon-ah, — dedi Sunoo mayin ovozda va kosani Jongseongning yonidagi kursi tomon surdi. — Boshlig‘ingiz sizni yana arxiv xonasiga qamab qo‘ydimikan, deb o‘ylay boshlagandim.
Yang Jungwon soyabonini yopib, kiraverishga qo‘ydi-da, Jongseongga qaramasdan uning yonidagi kursiga o‘tirdi.
U uzoq, holdan toygancha nafas chiqardi va peshtaxtaga deyarli yiqilgudek egilib, ikki qo‘li bilan yuzini ishqaladi.
— Qaniydi, arxiv xonasiga qamab qo‘yishganida, — deb g‘udrandi Jungwon.
Ovozi past, vazmin va ochiq-oydin charchaganiga qaramay, g‘alati darajada yoqimli ohangga ega edi.
— Hech bo‘lmaganda tinchroq bo‘lardi. Butun bino yopiq rejimga o‘tkazilgan.
Sunoo peshtaxta ustidan unga engashdi. Ko‘zlari ataylab qiziqish bilan katta ochildi.
— Yopiq rejim? Nega? Nimadir sodir bo'ldimi? - dedi Sunoo o'zini bilmaganga olib.
Jungwon bulyondan sekin bir ho‘plam oldi. Issiqlik ko‘ksiga yoyilishini kutib, keyin dedi:
— B4 qavatida kimdir favqulodda vaziyat haqida xabar bergan. O‘n daqiqa oldin politsiya garajni qurshab oldi. Rahbariyat gaz sizib chiqqanini aytib, yuqori qavatlarni bo‘shatdi. Ammo...
Jungwon bir zum to‘xtadi. Ko‘zlari sal torayib, sho‘rva kosasiga tikildi.
— Men quyi rampaga ikkita jinoyat qidiruv bo'limi mashinasi kirganini ko‘rdim. Gaz sizishi uchun kriminalistlar kelmaydi.
Jongseong boshini egmadi.
U yashil soju butilkasidagi aksiga tikilgancha, ichida o‘yladi:
Zukko bola. Rahbariyati unga yolg‘on gapirayotganini tushunib turibdi.
— Oxirgi vaqtlar Yoyido xavfli joyga aylanib ketyapti, — dedi Sunoo boshini chayqab, mayin xo‘rsindi.
U sho‘rva tayyorlanadigan plitani artishda davom etdi.
— Avval sudxo‘rlar, endi binolarning yerto‘lalarida jinoyat. Jungwon, sen o‘sha odamlarga haddan tashqari ko‘p ishlayapsan. Yurib turgan sharpaga o‘xshaysan.
Jungwon lablarida zo‘rg‘a seziladigan, bir zumlik tabassum paydo bo‘ldi.
Ammo bu tabassum ko‘zlariga yetib bormadi.
— Kimdir balanslarni to‘g‘rilashi kerak, Sunoo-hyon. Agar ichki hisoblarni ikki marta tekshirmasam, audit guruhi nomuvofiqliklar uchun butun bo‘limimizni ayblaydi.
Jongseong yurak urishidagi nozik o‘zgarishni sezdi.
Ichki hisoblar.
Bu bola Hanshinning yashirin moliyaviy raqamlarini yuritadigan kichik hisobchi edi.
Jungwon yelkasidagi sumkasiga qo‘l uzatib, ingichka kumushrang noutbukni chiqardi va kosasi yoniga qo‘ydi.
Ekranni ochganida Jongseong bir soniyaga murakkab elektron jadvalni ko‘rib qoldi. Unda turli ranglar bilan belgilangan hisob raqamlari va soxta kompaniyalarga yo‘naltirilgan pul oqimlari kodlari bor edi.
Bu aynan Direktor Oh sindikati noqonuniy yuvilgan pullar harakatini kuzatish uchun ishlatadigan kriptografik format edi.
Jungwon xuddi jamoat joyida ekranini ochganini endi anglagandek, oynani darhol yopdi va yon tomonga o‘tkir, ehtiyotkor nigoh tashladi.
Uning ko‘zlari Jongseongning ko‘zlari bilan to‘qnashdi.
Uch uzoq soniya davomida ikkalasi ham qimirlamadi.
Jongseong Jungwonning xotirjam qiyofasi ortida nihoyatda o‘tkir, sokin aql yashiringanini ko‘rdi — boshqalar e’tibor bermaydigan mayda-chuyda narsalarni payqaydigan, ammo o‘zini imkon qadar ko‘rinmas tutishga jon-jahdi bilan urinayotgan yigit.
Jungwon esa nam, qimmatbaho palto kiygan, yelkasi keng notanish erkakni kuzatardi. Undan yomg‘ir, arzon soju va o‘q poroxining o‘tkir kimyoviy hidi kelardi.
— Chiroyli soat ekan, — dedi Jungwon nihoyat, sukutni buzib.
Nigohi Jongseongning bilagidagi xira qora Omega soatiga tushdi.
— Ko'cha oshxonasida ovqatlanish uchun biroz qimmatlik qiladi.
Jongseong qimir etmadi.
U bilagini aylantirib, palto yengini soat ustiga tushirdi.
— Sobiq ish beruvchim sovg‘a qilgan, — dedi Jongseong ravon. — Vaqtga qarashni eslatib turishi uchun.
Jungwon sekin bosh irg‘adi va yana jim ovqatlanishga kirishdi.
— Yoyidoda vaqt qimmat.
— Bu yerda hamma narsa qimmat, — dedi Jongseong.
U kursidan turib, paltosining tugmalarini qadadi.
So‘ng Jungwonga oxirgi marta qaradi. Yigitning charchagan qaddi va yosh yelkalariga bosib turgan og‘irlikni ilg‘adi.
— Juda kechgacha tashqarida qolma, bolakay. Bugun ko‘chalar xavfsiz emas. - dedi Sunoo jilmayganicha.
Jungwon sho‘rvasidan bosh ko‘tarmadi.
— Hech qachon xavfsiz bo‘lmagan.
Jongseong burilib, chodirdan chiqdi.
U xiyobon bo‘ylab ikki kvartal yurib, yopiq sayyohlik agentligining eshigi oldiga kirdi.
Bir martalik telefonini yana chiqardi, yoqdi va Sim Jaeyunga qo‘ng‘iroq qildi.
Jaeyun birinchi jiringlashdayoq javob berdi.
— Jongseong! Qayerdasan?
— Qidiruv hududidan chiqdim, — dedi Jongseong.
Nigohi bo‘m-bo‘sh, ho‘l ko‘chani kezib chiqdi.
— Jaeyun, menga Hanshin xodimlaridan biri haqida to‘liq ma’lumot kerak.
— Kim?
— Yang Jungwon. Kichik moliya menejeri, — dedi Jongseong. — Bugun kechqurun sakkizinchi qavatda ishlayotgan ekan. Ularning ichki hisoblarini yuritadi. Janob Choi yoki kuryerning yo‘nalishi bilan qandaydir aloqasi bo‘lgan-bo‘lmaganini aniqlab ber.
— Bo‘ldi.
— Shantaj xabari-chi? Suratingni politsiyaga yuborish bilan qo‘rqitgan odam?
Jongseong qo‘llariga qaradi.
U kumushrang sedandagi o‘lik kuryerni o‘yladi.
Buklamalar bilan to‘ldirilgan bo‘sh portfelni.
Hech ikkilanmay o‘q uzgan niqobli qotilni.
Va Sunooning aravachasida shifrlangan soxta hisoblar bilan to‘la noutbukni ushlab o‘tirgan yosh buxgalterni.
Ularning hech biri begunoh emasdi.
Ularning hech biri to'liq ma'lumotga ega emas.
Ammo ularning har biri yo‘qolgan qirq milliard vonlik daftar bilan qandaydir tarzda bog‘liq edi.
— U suratni yuboraversin, — dedi Jongseong past ovozda.
— Heeseungga ertangi kun uchun hamma ishini bekor qilishini ayt. Kuryer garajga kelishidan oldin daftarni kimningdir qo‘liga topshirgan. Men uni yashirishga kim yordam berganini aniqlayman.
— Agar yollanma qotil sendan oldin seni topib olsa-chi? — deb so‘radi Jaeyun.
Jongseong sovuq shamoldan himoyalanish uchun yoqasini ko‘tardi va yana yomg‘ir ostiga qadam qo‘ydi.
— Unda u yaxshiroq harakat qilishi kerak.