Sabr Ortidagi Sevgi
Mini ff
Ramazon oyining sokin kechalari edi, osmon yulduzlarga to‘lib, har bir nur go‘yo qalblarga taskin berayotgandek edi, masjid yonidagi kichik ko‘chada esa odamlar taroveh namozidan qaytib, sekin-sekin uylariga tarqalishardi.
Minji har doimgidek boshiga ro‘molini mahkam o‘rab, qo‘lida kichik tasbehni asta aylantirib yurardi, uning qalbi esa bu muqaddas oyda yanada muloyimlashib, hislari chuqurlashib ketgandi.
Jungkook esa masjid hovlisida yosh bolalarga Qur’on o‘qishni o‘rgatib bo‘lgach, kitoblarini tartiblab, osmon tomonga bir zum qaradi, go‘yo u ham qalbida nimadir o‘zgarayotganini his qilayotgandek edi.
— Sen yana kech qolding, — dedi Minji sekin jilmayib, uning yoniga yaqinlasharkan, ovozida sokin mehr va biroz hayajon sezilib turardi.
Jungkook unga qarab bosh irg‘adi, ammo nigohini uzoq ushlab turolmadi, chunki Minjining pokligi va samimiyligi uning qalbini g‘alati bezovta qilardi.
— Bolalar bilan biroz ko‘proq qoldim, — dedi u qisqa qilib, qo‘lini cho‘ntagiga solib, o‘zini xotirjam ko‘rsatishga harakat qilarkan.
Ular yonma-yon yurishardi, ammo oralarida aytilmagan gaplar, yashirilgan hislar bor edi, ayniqsa Minjining yuragi bu sukunatni ko‘tara olmay tobora tez urardi.
Bir necha kun o‘tgach, iftorlikdan keyin, shamlar yorug‘ida, hamma uyiga tarqalgach, Minji nihoyat yuragidagi gapni aytishga jur’at topdi.
— Jungkook, men senga bir narsa aytmoqchiman, — dedi u ovozi titrab, lekin ko‘zlari qat’iyat bilan unga tikilgan holda.
Jungkook bir zum jim qoldi, so‘ng asta boshini qimirlatdi.
Minji chuqur nafas oldi, qo‘lidagi tasbehni yanada qattiqroq ushladi, go‘yo shu kichik narsadan kuch olayotgandek edi.
— Men seni yaxshi ko‘raman... bu hislarim oddiy emas, men Allohdan qo‘rqaman, shuning uchun bu sevgini pok saqlashni xohlayman, lekin uni inkor ham qila olmayman, — dedi u nihoyat, ovozi past, ammo juda samimiy chiqdi.
Jungkookning yuzi jiddiylashdi, u bu gapni kutmagandi, qalbida nimadir silkinib ketdi, ammo u darhol o‘zini qo‘lga oldi.
— Minji... bunday bo‘lmasligi kerak, — dedi u sekin, ammo qat’iy ohangda, — biz bu oyda o‘zimizni tiyishimiz kerak, hislarga berilib ketish to‘g‘ri emas.
Minjining ko‘zlari bir lahza titradi, ammo u yig‘lamadi, aksincha, sokin jilmayishga harakat qildi.
— Men bilaman, shuning uchun ham aytdim... yashirishdan ko‘ra halol bo‘lishni tanladim.
Jungkook chuqur nafas oldi, nigohini chetga oldi.
— Kechir, lekin men seni bu tarzda ko‘ra olmayman.
Bu so‘zlar Minjining qalbiga og‘ir botdi, ammo u boshini egib, tasbehini yana aylantirdi.
— Tushundim... — dedi u sekin, — men seni majburlamayman.
Shundan keyin ular orasida masofa paydo bo‘ldi, Minji avvalgidek samimiy bo‘lsa ham, hislarini yashirib, ibodatga ko‘proq berildi, Jungkook esa har safar uni ko‘rganida yuragida g‘alati og‘riq sezardi.
Kunlar o‘tdi, Ramazonning oxirgi o‘n kunligi kirib keldi, Laylatul Qadr kechalari yaqinlashar ekan, Jungkook ko‘proq o‘ylay boshladi, ayniqsa Minjining duoda ko‘zlarini yumib, sokin yig‘layotganini ko‘rgach, uning qalbi larzaga keldi.
— Nega men uni rad etdim?.. — deb pichirladi u bir kuni, masjidning bo‘sh burchagida o‘tirib, — bu faqat his emas edi... u pok edi.
O‘sha kecha u uzoq sajdada qoldi, qalbidagi chalkashliklarni Allohga topshirdi.
Ertasi kuni esa Minjini ko‘rib, nihoyat yuragidagi haqiqatni tan oldi.
— Minji, to‘xta iltimos, — dedi u uning ortidan yetib borib, ovozida shoshqaloqlik va chuqur hislar aralashib ketgandi.
Minji sekin orqasiga o‘girildi, uning nigohi sokin, ammo oldingidek emas edi.
Jungkook bir necha soniya gap topolmay turdi, so‘ng nihoyat yuragini ochdi.
— Men xato qildim... o‘sha kuni sen aytgan gaplarni o‘ylab chiqdim, sening hislaring pok edi, men esa qo‘rqib qochdim, — dedi u ovozi past, ammo juda samimiy chiqdi.
Minjining yuragi tez ura boshladi, ammo u jim turdi.
— Men ham seni yaxshi ko‘rib qolganman... lekin bu hisni noto‘g‘ri yo‘lga boshlashdan qo‘rqdim, — dedi Jungkook davom etib, — agar sen rozi bo‘lsang, biz bu sevgini halol yo‘l bilan davom ettiramiz.
Minjining ko‘zlarida yosh yaltiradi, ammo bu safar u quvonchdan edi.
Jungkook bosh irg‘adi, ko‘zlari ilk bor qat’iyat bilan unga tikildi.
— Ha, men bu safar qochmayman.
Minji sekin jilmaydi, qalbidagi og‘irlik nihoyat yengillashgandek edi.
— Unda... bu Ramazon biz uchun boshlanish bo‘lsin.
Shamol sekin esdi, osmon yulduzlari yana porladi, go‘yo bu ikki qalbning pok niyatiga guvoh bo‘layotgandek edi, va ularning sevgisi nafs emas, balki sabr, imon va halollik ustiga qurila boshladi.
Agar shu yergacha o'qigan bo'lsangiz o'z fikringizni qoldiring bu men uchun muhim.