MAFIA WOMENS 2-fasl
Myuzy
Xonadagi havo shunchalik quyuq ediki, go‘yo nafas olish uchun kislorod yetishmasdi. Jungkookning nigohi qorong‘ulikda yovvoyi hayvonniki kabi yonib turardi. Uning barmoqlari bilaklarimga temir kishandek yopishgan, ularni boshim uzra mahkam mixlagan edi. Qochishga urinishim, qarshilik ko‘rsatishim — bularning hammasi uning ehtirosini yanada alangalatishdan boshqa narsaga yaramasdi.
Uning lablari lablarimga yopishganda, viski va tamakining achchiq, ammo o‘ziga tortuvchi ta’mini tuydim. Bu bo‘sa emas, balki g‘alaba qozonishga bo‘lgan urinish edi. Uning har bir harakatida hukmronlik va vahshiyona talabchanlik sezilardi. Pastda, vujudimning eng nozik nuqtasida uning qattiq va issiq vujudi menga bosim o‘tkazayotganini, har bir titrog‘imga aks-sado berayotganini his qilib, aqldan ozayozdim.
U bo‘sani uzmagan holda, bir qo‘lini bilagimdan bo‘shatib, pastga, ko‘ylagimning ostiga sirpantirdi. Uning kafti terimga tekkanida, go‘yo tanamga tok urilgandek bo‘ldi. Kutilmaganda, u o‘sha nam va qaynoq hududga bostirib kirdi. Birinchi barmog‘ining keskin va tezkor harakati butun vujudimni yoydek taranglashtirib yubordi. Men nafas ololmay qoldim, faqat uning harakatlariga mos ravishda yuqoriga, unga intilardim.
Ammo u to‘xtamadi. Ikkinchi barmog‘ini ham qo‘shganida, ichimdagi o‘sha olovli og‘riq va mislsiz lazzat qorishib ketdi. Bo‘g‘zimdan otilib chiqqan ingrash xonadagi og‘ir sukunatni parchalab tashladi. Bu nola emas, bu unga taslim bo‘lganimning e’tirofi edi. Uning barmoqlari ichimda shafqatsizlarcha va mahorat bilan harakatlanar, meni eng tubsiz tubsizlikka itarib yuborishga tayyor edi. Men uning bu qorong‘u ehtirosida butunlay g‘arq bo‘layotganimni anglardim.
Xonadagi qorong‘ulik go‘yo vujudimga yopishib qolgandek edi. Jungkook kutilmaganda barmoqlarini sug‘urib oldi, ammo bu yengillik emas, balki bo‘ron oldidagi sukunat edi. Bir soniya o‘tar-o‘tmas, u butun borlig‘i bilan ichimga bostirib kirdi. O‘sha lahzada go‘yo butun dunyo ikkiga bo‘linib ketgandek bo‘ldi. Ichimdagi o‘sha torlik va uning shafqatsiz shiddati to‘qnash kelganda, nafasim bo‘g‘zimga tiqildi.
Daxshatli, o‘tkir bir og‘riq vujudimni tilka-pora qildi. Men o‘zimni tutolmay, bor ovozim bilan baqirib yubordim. Ko‘zlarimdan oqayotgan yoshlar yostiqni ho'llar, tomog‘imdagi faryod xonaning devorlariga urilib qaytardi. Men uning to‘xtashini, hech bo‘lmasa bir soniya nafas olishimga yo‘l qo‘yishini kutgandim, ammo u e’tibor bermadi. Uning ko‘zlarida hamdardlik emas, balki faqat o‘sha qorong‘u, hayvoniy ehtiros va egallash istagi yonib turardi.
U ichimda shunday shafqatsizlarcha harakatlanardiki, har bir zarbasi bilan ruhim tanamdan ajralayotgandek tuyulardi. Pastda, o‘sha azobli nuqtada nimadir yorilganini va issiq, quyuq bir suyuqlik oqib chiqayotganini his qildim. Bu iliqlik — mening qaytib kelmas pokligim, mening bokiraligim edi.
Jungkook har bir harakati bilan o‘sha qonni tanamga yoyar, meni o‘ziga butunlay bo‘ysundirardi. Shu paytgacha ehtiyotlab kelgan nomusim uning oyoqlari ostida, shu sovuq karavotda toptalgan edi. Uning og‘ir nafasi va shafqatsiz zarbalari ostida men endi avvalgi Myuzy emasligimni angladim. U meni o‘ziniki qildi — nafaqat jismimni, balki butun borlig‘imni parchalab, o‘zining qorong‘u dunyosiga muhrlab qo‘ydi. Men uning bu vahshiyona ehtirosi ichida g‘arq bo‘lib borar ekanman, endi ortga yo‘l yo‘qligini daxshat bilan his qildim.
Jungkookning harakatlari to‘satdan to‘xtadi. Uning og‘ir nafasi bo‘ynimga urilib turar, xonadagi shafqatsiz shiddat o‘rnini og‘ir va karaxt sukunat egallagan edi. U sekin ortga tisarilib, oq choyshab ustidagi o‘sha qizil, issiq va quyuq izga tikilib qoldi. Uning ko‘zlaridagi qorong‘u ehtiros o‘rnini daxshatli bir anglash va pushaymonlik sharpasi egalladi.
— Bokiramiding? — uning ovozi pichirlashga o‘xshab, xirillab chiqdi. Bu savol emas, balki o‘zi ishonishni istamagan haqiqatning iqrori edi.
Men javob berishga harakat qildim, ammo lablarim faqat titradi. Tomog‘imga tiqilgan faryodlar va ko‘z yoshlar meni butunlay holsizlantirgan, vujudim esa hamon o‘sha o‘tkir og‘riqdan zirqirardi. Men faqatgina ojizona bosh silkidim. Shu birgina harakat xonadagi havoni muzlatib qo‘ygandek bo‘ldi.
Jungkook mendan ehtiyotkorlik bilan, go‘yo dunyodagi eng nozik narsani sindirib qo‘yishdan qo‘rqqandek ajraldi. Boyagi vahshiy va talabchan odamdan asar ham qolmagandi. U meni dast ko‘tarib oldi. Men uning kuchli qo‘llarida bir parcha matodek holsiz osilib turardim. U meni vannaxonaga olib borib, ehtiyotkorlik bilan o‘tqizdi.
Iliq suv tanamga tekkanda, vujudimdan bir titroq o‘tdi. U hech nima demasdan, gubkani mayinlik bilan ho‘llab, oyoqlarim orasidagi va tanamdagi qon izlarini yuva boshladi. Uning har bir harakatida endi daxshatli bir g‘amxo‘rlik bor edi. Go‘yo u shu suv bilan hozirgina qilib qo‘ygan ishini, mening toptalgan nomusimni ham yuvib tashlamoqchi bo‘lardek.
So‘ng u meni quruq sochiqqa o‘rab, qaytadan yotoqxonaga olib chiqdi. Men chetda o‘tirib, uning qandaydir robotdek sovuqqonlik va tezlik bilan qon tekkan matras hamda choyshablarni almashtirayotganini kuzatdim. Xonaga toza matoning hidi taraldi. U meni yangi, yumshoq to‘shakka yotqizib, ustimni yopdi.
O‘zi ham yonimga yotib, meni mahkam quchog‘iga oldi. Uning yurak urishi qulog‘im ostida notinch dukurlar, issiq nafasi sochlaring orasiga singirdi. Men uning bag‘rida titrar ekanman, u meni yanada qattiqroq bosdi. Bu tunda u meni o‘ziniki qilgan edi, shafqatsizlarcha va qaytarib bo‘lmas darajada. Uning quchog‘ida uxlab qolar ekanman, ruhimning bir qismi o‘sha qizil izlar bilan birga abadiy g‘oyib bo‘lganini his qildim.
Jungkook
Tong quyoshi pardalar orasidan sizib kirib, xonani nimqorong‘u tilla rangga bo'yadi. Bag‘rimda go‘yo dunyodagi eng begunoh va eng nozik mavjudot — go‘dakdek orom olib yotgan Myuzyga termulib qoldim. Uning har bir nafas olishi, ko‘kragining bir maromda ko‘tarilib-tushishi sukunatni buzardi.
Kechagi tun... Har bir lahzasi, har bir nolasi ongimda qaytadan jonlandi. Uning qarshiligi, so‘ngra o‘sha daxshatli og‘riq aralash taslim bo‘lishi. Oq choyshabdagi o‘sha qizil dog‘ yodimga tushganda, beixtiyor lablarimga g‘olibona, ammo g‘alati bir mamnuniyat tabassumi yugurdi. Uning birinchisi ekanligim, uni butunlay o‘zlashtirganim ichimdagi qorong‘u bir bo‘shliqni to‘ldirgandek bo‘ldi. Men uning sochlarini ehtiyotkorlik bilan siladim, yuziga tushgan tartibsiz tolalarni chetga surib, yumilgan ko‘zlaridan mayin o‘pib qo‘ydim. U naqadar totli, naqadar pokiza edi.
Ammo shu lahzada xayolimga to‘satdan Yoolin keldi. Ichimda nimadir muzlab qolgandek bo‘ldi. Uni asray olmaganim, o‘sha sovuq xotiralar va hali dunyoga kelmagan farzandimning ayanchli taqdiri qalbimni tishlab oldi. Bir muddat tushkunlik va og‘riq quyuni ichida qoldim. Lekin nigohim yana Myuzyning xotirjam yuziga tushganda, o‘zimga so‘z berdim: bu xatoni u bilan takrorlamayman. Uni hech kimga bermayman va hech kimning unga zarar yetkazishiga yo‘l qo‘ymayman.
Kechagi buyrug‘im yodimga tushdi. Rowoon... U allaqachon bu dunyoda yo‘q. Uning o‘limi menga hech qanday quvonch keltirmadi, shunchaki bajarilishi kerak bo‘lgan yumush edi. Soomin va Heainni esa uzoqroqqa, ko‘zdan nariroqqa yuborishim kerak. Men nega bunday mehribon bo‘lib qolganimga o‘zim ham hayronman. Ilgari shafqat nimaligini bilmasdim, ammo hozir Myuzyning nafasini his qilib turib, ichimda qandaydir iliqlik uyg‘onayotganini sezyapman. Balki, bu ojiz va go‘zal qiz haqiqatan ham mening muzlagan qalbimni eritayotgan yagona sababchidir.
Uning peshonasidan yana bir bor o‘pib, uni quchog‘imga qattiqroq bosdim. Endi u mening dunyomning markazi, mening eng qimmatli asiram edi.
.
.
.
Oradan kunlar o‘tdi, ammo xonadagi sukunat qalinlashsa qalinlashdiki, aslo yumshab qolmadi. Myuzy o‘sha xonadan chiqmadi, dunyodan uzildi. Men esa... men unga tobora muhtoj bo‘lib borardim. Uning o‘sha sovuq nigohi, menga bir parcha toshdek qarayotgan ko‘zlari qonimni qaynatardi. Men uni sindirishni, yana o‘sha tunda bo‘lganidek tizzalarimga yiqitishni istardim.
Bir kun uning qarshisiga kirdim. Nigohimda zaharli bir hiyla bor edi.
— Yetimsan, Myuzy... Hech kimga keraging yo‘q, — dedim uning qulog‘iga past ovozda shivirlab. — Seni hozir shu yerda tanangni maydalab tashlasam ham, ortingdan hech kim izlab kelmaydi. Ismingni ham unutishadi.
Uning ranggi oqarib, ko‘zlarida qo‘rquv uchqunlari ko‘rindi.
— Jungkook, bunday qilolmaysan... — dedi u ovozi titrab.
— Qila olaman, qizaloq, — dedim istehzo bilan kulib. Cho‘ntagimdan telefonimni chiqardim. — Masalan, mana bu yalang‘och suratlaringni tarqatsam-chi? Butun dunyo seni sharmanda qilsa? Naqadar chorasizsan, Myuzy. Pul uchun nimalar qilishga tayyorligingni hamma ko‘radi.
Uning ko‘zlaridan yosh quyildi, qo‘llari bilan yuzini yopdi.
— Unday qilma... o‘tinaman, Jungkook.
— Unda shartimni bajarasan, — dedim unga yaqinlashib. Uning ko‘zlariga tik qaradim, endi chekinishga yo‘l yo‘q edi.
— Bunday qilolmayman... — u boshini chayqadi, nafasi tezlashdi.
Men uning iyangidan ushlab, o‘zimga qaratdim. Ovozim endi yanada bo‘g‘iq va buyruqomuz edi:
— Qila olasan, go‘zalim, qila olasan. Bo‘la qol... — men uning qarshisida qat’iyat bilan turdim. — Hozir mana shu shimimdagi zamokni tishlaring bilan ochasan. Senga ishonaman, buni uddalaysan.
U menga daxshat va ilinj bilan tikilib qoldi, lekin mening nigohimdagi sovuq qaror unga tanlov qoldirmaganini aytib turardi. Xonada faqat uning og‘ir nafasi va mening g‘olibona yurak urishim eshitilardi.
Ikkita odam yozganligi uchun boshi va ohiri boshqacha. Buni tushunasiz degan umiddaman...