Dark monster P.T 2 Ep⁴
Avtor: Zulmatdan yaralgan qalb sevgi sabab yorug‘likka intildi — ikki olam orasida qolgan bu muhabbatni farzand birlashtirdi.
Maxluqlar olamidagi qasr ulkan va sokin edi. Tashqaridan qaraganda u yorug‘dek ko‘rinar, oppoq devorlari va baland minoralari osmon bilan qo‘shilib ketgandek tuyulardi. Uzun ustunlar bilan o‘ralgan yo‘laklar, marmar zinapoyalar, osilib turgan yaltirab turgan chiroqlar hammasi qirollikka mos ulug‘vorlikni ko‘rsatardi.
Ammo qasr ichida g‘alati sokinlik yashardi. Ba’zi yo‘laklar juda uzun bo‘lib, oxiri zulmatga singib ketardi. Devorda osilgan mash’alalar yonib turgan bo‘lsa ham, soyalar devor bo‘ylab tirikdek qimirlar, go‘yo qasr o‘zi ham nafas olayotgandek edi. Bu joyda ham yorug‘lik, ham zulmat birga yashardi.
Ana shu qasrning markaziy zalida Yoolin turardi.
Uning qarshisida kichkina Yeosang turardi. Bola onasiga qarab ikkilanib qoldi.
— Omma… dadamni jahli chiqadi, — dedi u sekin.
Yoolin uning oldiga cho‘kdi. Sochlarini siladi.
— Men tez qaytaman, kichkintoyim. Faqat bir oz vaqt. Otamni ko‘rib kelishim kerak. Dadang meni olib kelishga boradi.
Yeosang onasining ko‘zlariga qaradi. U yerda xavotirni ko‘rdi.
Shunda u asta qo‘lini ko‘tardi.
Havoda qorong‘i chiziq paydo bo‘ldi.
Avval u faqat tutunga o‘xshardi. Keyin u yoyilib, burilib, qora girdobga aylana boshladi. Havoni tortib olgandek shovqin paydo bo‘ldi. Yorug‘ qasr o‘rtasida qora portal ochildi go‘yo ikki olam orasidagi yara.
Uning ichida faqat zulmat bor edi. Cheksiz, chuqur zulmat.
Keyingi lahzada u portalga qadam qo‘ydi. Qora girdob uni yutib yubordi.
Zal yana sokinlashdi.
Ammo uzoq emas.
Yoongi paydo bo‘ldi.
U bir qarashda hammasini tushundi. Ochilgan portalning izlari hali havoda qolgan edi.
— ommam buvamni ko‘rishga ketdi… — dedi u past ovozda.
Yoongi bir necha soniya jim turdi. G‘azabi ichida qaynardi. Keyin u ham portal izlari tomon yurdi.
— Bu ayol… — dedi u tishlarini qisib.
Zulmat yana harakatlandi.
Yoongi ham qora bo‘shliq ichiga kirib ketdi.
Zal yana bo‘sh qoldi.
Markazda faqat kichkina Yeosang turardi.
Qasrning uzoq soyalaridan g‘ayritabiiy mavjudotlar asta paydo bo‘la boshladi. Ba’zilarining ko‘rinishi aniq emas faqat tutunga o‘xshash shakllar. Ba’zilarining uzun qo‘llari va yaltiragan ko‘zlari bor edi. Ular qasrning eski xizmatkorlari, qorong‘ulikdan yaralgan mavjudotlar edi.
Ular Yeosang atrofida sekin aylanib turishdi. Ammo hech biri unga yaqinlashmadi.
Bola qasr o‘rtasida yolg‘iz turgan bo‘lsa ham, ular unga zarar bermasdi. Chunki u Yoongining o‘g‘li edi.
Yeosang katta zalga qarab turdi. Portal allaqachon yopilib ketgan edi.
— Ommam tez qaytadi… — deb o‘ziga pichirladi u.
Soyalar esa jim turib, kichkina vorisni kuzatishda davom etishdi.
Portal qorong‘i girdob kabi yopildi va havo yana jim bo‘lib qoldi.
Yoolin oyoqlarini yerga qo‘ygan zahoti tanish hidni sezdi. Yog‘och pol, eski devorlar, derazadan kirayotgan sovuq shamol… bu uning uyidir.
Bir necha soniya u qimirlamay turdi. Yuragi tez urardi.
Orqasidan qora tutun yana harakatlandi. Yoongi ham portal orqali chiqib keldi. Uning nigohi darhol xona bo‘ylab aylanib chiqdi deraza, eshik, qorong‘i burchaklar. Go‘yo bu olam unga yoqmasdi.
— Siz kelmasangiz ham bo‘lardi, — dedi u.
Yoongining lablari sovuq tabassumga tortildi.
— Seni yolg‘iz qo‘yaman deb o‘yladingmi?
U bir qadam yaqinlashdi. Yoolin uning nigohidagi g‘azabni aniq ko‘rdi.
— Yeosangni portal ochishga majburlading, — dedi Yoongi past, ammo og‘ir ohangda. — Buni yana takrorlama.
— Men majbur qilmadim! — Yoolinning ovozi ko‘tarildi. — Men faqat otamni ko‘rmoqchi bo‘ldim!
— Men dadamni yolg‘iz qoldira olmayman! — dedi Yoolin keskin.
Xonada bir lahza sukut cho‘kdi.
Yoongi unga uzoq tikilib turdi. Keyin chuqur nafas oldi.
Bu so‘z Yoolinni hayratga soldi.
Yoongi asta dedi: — Uni ko'rasan va biz qaytamiz!
— Lekin dadam qayerda? Hyunjin dadamni ogohlantirishi kerak edi. - Yoolin havotir bilan uyni qidirdi. Ammo hechkim yo'q edi. Uy anchadan beri odam yashayotganini inkor qilardi.
U Yoolinga yana yaqinlashdi. Yoolinning iyagidan ushlab, yuzini ko‘tarib qo‘ydi.
Yoolin uning ko‘zlariga qaradi. Bu nigohda qaror bor edi u qarorini o‘zgartirmaydi.
— Qayerga olib ketishganini bilaman, — dedi Yoongi nihoyat. — Yun…
Yoongining ko‘zlarida zulmat bir zumda chuqurlashdi.
Shahar chetidagi eski bino yonida to‘xtashdi. Tashqaridan qaraganda oddiy ilmiy markazga o‘xshardi, lekin ichkarida sovuq metall hid bor edi.
— Labaratoriya… — dedi Yoolin past ovozda.
Yoongi eshikni hech qanday kuch ishlatmasdan ochdi. Qulf o‘zi singandek ovoz chiqardi.
Ichkarida yarim qorong‘i yo‘laklar, miltillab turgan lampalar, metall stol va apparatlar bor edi. Bu joy ilmiy markazdan ko‘ra tajriba qafasiga o‘xshardi.
Yoongi oldinda yurardi. Uning qadam tovushi polga og‘ir urilardi.
Bir nechta eshik ochildi. Xonalar bo‘sh. Apparatlar ishlamayapti. Stollar ag‘darilgan.
Go‘yo kimdir bu joyni shoshilib tark etgandek edi.
— Bu yerda hech kim yo‘q… — dedi Yoolin.
Yoongi markaziy xonaga kirib to‘xtadi. Uning ko‘zlari atrofni sovuq kuzatardi.
Yoolin birdan qo‘rquvni his qildi.
— Dadamni olib ketishgan bo‘lishi mumkinmi?…
Birdan metall stol ustidagi izlarga ko‘zi tushdi. Qon emas… lekin kurash izlari.
Yoongi qo‘lini stolga tekkizdi. Ko‘zlari qorayib ketdi.
Yoongi unga tikildi. Bu safar nigohi yumshoq emas edi xavfli, qorong‘i.
— Men hamma narsani his qila olaman.
U yana bir qadam yaqinlashdi. Yoolin orqaga chekinmadi.
— Va agar ular senga tegishsa… — Yoongining ovozi pichirlashga tushdi, lekin ichida bo‘ron bor edi. — Bu olamda ularni qutqaradigan hech kim qolmaydi.
Lekin bu sevgi… qorong‘i, egallovchi va xavfli edi.
Yoongi uning bilagidan ushlab, o‘ziga tortdi.
Labaratoriya ichida sovuq shamol esdi. Oqartirilgan devorlar orasida Yoongining zulmati asta taralayotgandek edi.
Labaratoriyada sovuq havo suzib yurardi. Oqartirilgan devorlar, o‘chirilgan monitorlar, yarim ochiq shkaflar hammasi shoshilinch tark etilgan joyni eslatardi. Yoolinning yuragi bezovta urardi.
— Ular bu yerda edi… — dedi u past ovozda.
Yoongi stol ustidagi temirni barmoqlari bilan sekin bosdi. Metall chirillab egildi. Uning ko‘zlari qorayib borardi.
— Ular bu yerda seni kutishgan, — dedi u sovuq ohangda.
Yoongi unga qaradi. Nigohida og‘ir shubha va g‘azab aralash edi.
Xonada bir zum sukut cho‘kdi. Lampalar miltilladi. Uzoq yo‘lakdan shamol o‘tib, eshikni sekin g‘iyqillatdi.
Yoolin bir qadam Yoongiga yaqinlashdi.
Yoongi Yoolinning bilagidan ushlab, o‘ziga tortdi. Juda yaqin. Nafasi yuziga urilardi.
— Qo‘limni qo‘yib yuboring… — dedi u sekin, lekin qarshilik qilmay.
— Men seni yo‘qotganimda nima bo‘lganini bilasanmi? — dedi u pichirlab. — To‘qqiz kun. Sen uchun esa to'qqiz yil davomida bu olamni kulga aylantirmoqchi edim.
Yoolin ko‘zlarini katta ochdi.
U qizni devorga suyab qo‘ydi. Nigohi qorong‘i, ammo ichida og‘riq bor edi.
— Agar kimdir seni mendan tortib olishga harakat qilsa… men ularni yo‘q qilaman.
Yoolinning yuragi tez urdi. Bu so‘zlar qo‘rqinchli edi… lekin ichida g‘alati iliqlik ham bor edi.
— Siz hali ham o‘sha Yoongimisiz — dedi u asta.
— Yo‘q. Men undan ham yomonrog‘iman.
Shu payt uzoq yo‘lakdan temir eshik yopilgandek ovoz keldi.
U yugurmoqchi bo‘ldi, lekin Yoongi qo‘lidan tortib qoldi.
— Qo‘yib yuboring! Balki u shu yerdadir!
Yoongi bir lahza ko‘zlarini yumdi. U nimanidir sezayotgandek edi.
— Yo‘q… bu yerda boshqa narsa bor.
Xonadagi lampalar birdan o‘chib-yonib ketdi. Qorong‘ulik qalinlashdi.
Yoolin asta Yoongining yoniga yaqinlashdi.
Yoongi uning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi.
U Yoolinning yuziga qaradi. Barmoqlari bilan uning iyagini ko‘tardi.
— Lekin ular bitta narsani unutishdi.
— Sen endi oddiy odam emassan.
U qizni o‘ziga tortib, peshonasini uning peshonasiga tekkizdi.
— Sen mening rafiqamsan. Ular bilmaydiki, sening yoningda maxluqlar olami qiroli borligini.
Labaratoriya ichida qorong‘i sukunat yoyildi.
Va bu sukunatda kimdir ularni kuzatayotgandek edi…
To be continued.....
Asarni o'g'irlamang....
Asar haqida fikr qoldiring va reaksiya ham unutmang😊
Eslatma‼️
Sizning fikringiz qanchalik uzun bo'lsa ff ham uzun bo'ladi. Hechqanaqa fikr yozmasdan keyingi qismni kutmang. Men kim fikr yozyapti yoki yo'q hammasini eslab qolyapman.