Гэты тэкст не мае назвы, але ён, праўда, мілы
Я стаю ў адзеле пірожанак, цукерак і ўсякай такой спакусы, якая нахабна глядзіць на мяне ружовым крэмам і срэбранымі фанцікамі. Купляю вадзічку і горда пакідаю краму. Побач – кафейня. На вуліцы столікі, якія рэдка занятыя прам усе. За столікам сядзіць дама шыкоўнага ўзросту з шыньонам у стылі “маладая Брыжыт Бардо”. Яна п’е каву і круціць у другой руцэ бліскучы лак. Пэўна, толькі набыла, разглядае. Сама сабе ўсміхаецца і мае выразна добры настрой.
Анжэла Міклушыс - не роўдмуві, але пра ровар, дарогу і беларускія сюжэты жыцця
Беларускамоўны інстаграм – месца асаблівае. Для снобаў і скептыкаў – так сабе, для аматараў шукаць чалавека з ліхтаром у руцэ – лепш не знайсці. Сярод фанатаў аўтэнтыкі, беларускамоўных візажыстаў, керамістаў, айцішнікаў і рэпераў я, напрыклад, знайшла Анжэлу. Яе старонка – нешта нейкае. Яна пра любоў да сапраўднай вёскі, да яе людзей і своеасаблівай эстэтыкі. Анжэла на ровары зарульвае па выходных у шматлікія вёсачкі свайго раёна, здымае там ці не кожны дамок, а потым выкладае ў сторыз. І такіх тэчак са сторызамі ўжо набралася парадкам. Ці хто яшчэ так робіць у Беларусі?