
Раньше такого не было, скажете вы и будете правы. Любая бабулька у подъезда вам это подтвердит. А что было? Ну, сначала было слово. А какое? Возможно, вдохновляющее. Возможно, нецензурное. А может быть, оно соединяло в себе оба этих понятия, кто знает? Одно можно сказать наверняка - с тех самых пор слово являлось самым важным и самым ценным даром человечества.

Владик плакал. Мужчины не плачут, любила повторять бабушка, поэтому он плакал тихо, украдкой шмыгая носом, и вытирал соленые слезы тыльной стороной ладошки, отчего на лице оставались грязные разводы. Коленка саднила, под ребрами пекло и левый глаз наливался свинцом.

Пачынаючы пісаць, трэба пачынаць з галоўнага. А што галоўнае? Па-першае, у кожнага чалавека галоўнае будзе сваім. Па-другое, калі чалавек сам дробны ці не ў гуморы, то і галоўнага ў яго можа не быць - усе думкі ды пачуцці будуць сярэднімі ды "нармальнымі". А хіба ж пра такое пішуць? Пішуць пра тое, што рвецца на прастору! Па-трэцяе, патрэбен чытач. Калі няма для каго, то і навошта? Вось табе, мой чытач, зараз і распавяду пра маё галоўнае.