— Juda yaxshi, lekin kech bo‘lib qoldi. Uyga qaytishing kerak emasmi, Shirin? Shirin o‘zini noqulay his qildi, lekin bir narsani sezdi: Mironning nigohlari ko‘proq Diyorni kuzatayotgandek edi. Miron Shirin bilan Diyor o‘tirgan partaning yonida biroz turib qoldi, keyin gapni qisqa qildi: — Shirin, endi ketish kerak. Kech bo‘ldi. Shirin unga hayron qarab: — Hali vazifamiz tugamadi. Miron qoshini chimirib: — Qolganini keyin davom ettirasan. Hozir seni uyga olib boraman. Shirin uning qattiqqo‘l ovozidan qarshilik qila olmadi. Diyor esa vaziyatni tushunib, o‘rnidan turib: — Hammasi yaxshi bo‘lsa, men darsni yakunlab qo‘yaman. Shirin, ertaga ko‘rishamiz. Shirin jilmayib bosh irg‘adi: — Mayli, rahmat, Diyor. U sumkasini yig‘ishtirib, Miron...
Ertasi kuni erta tongda Usmon va Miron Sabina va Shirinnikiga kelishdi. Sabina allaqachon uyg‘onib, oshxonada nonushta tayyorlab bo‘lgandi. Oshxonadan chiqqan yangi pishirilgan nonning hidi uyga yoyilgan, choynakda choy qaynab turardi. Shirin esa hali ham o‘z xonasida, issiq ko‘rpa ostida yotgan edi. Qorong‘i xonada faqat Shirinning yengil nafas olish ovozi eshitilardi. U o‘ziga yoqimli uyquni qizg‘onib, uyg‘onishni istamay yotardi. Sabina oshxonada turgan Miron va Usmonga qarab: — Sizlar hamma narsani olib kelibsizlar, lekin qani yordam? Nonushta stolga o‘zi chiqqan deb o‘ylayapsizlarmi? — dedi hazillashib. Miron stulda yastanib o‘tirarkan, yarim tabassum bilan: — Nonushta tayyor ekan, Shirin-chi? Hali ham uxlayaptimi? — dedi...
Darslar sekin asta tugay boshlagan ohirgi parada Shirin zerikib Sabinaga gapirishni boshladi — Sabi, tog‘ga chiqmaymizmi ertaga? Dam olish kuni, qor yog‘ibdi, mazza qilib qor o‘ynab kelardik — dedi Shirin, ko‘zlari hayajon bilan yonib. Sabina yelka qisib: — Bilmayman, Usmon qo‘ymasa kerak... Shirin esa qoshlarini chimirib, gapni qistirib yubordi: — Erini quli, o‘shandan so‘rab o‘tiradigan dovdir bo‘lsangmi? Sabina pichingni sezib, jilmaydi: — Kecha yarashdik, yana urushib qolish niyatim yo‘q. Shirin qo‘lini silkitib, keskin ohangda dedi: — Qara, o‘sha bola bir kun kasalxonaga tushib qolsa, mendan emas. Sabina boshini irg‘ab qo‘yib, kinoya bilan jilmaydi: — Palakat, boraman! — Yaxshi! Bugun darsdan keyin ketamiz, ertaga kechga qaytamiz...
Ertasi kuni soat 4ni korsatar ekan Ifor tayyor bolib Alini kutar edi eshik qongirogi chalindi va Ifor eshikni ochib qarasa hech kim yoq ekan endi yopmoqchi edi kimdir yuziga qop kiydirdi va boshiga qattiq narsa bilan urishdi Mashinada keyishar ekan hammasidan habar topgan Ali uni qidirar edi Kop qidirishlardan keyin chegara yonidaligini bilib chegara tomon yol oldi
-Nega yig'layabsan?, dedi Ali -Menga nima qildingiz? (imo-ishora) -Senga hech nima qilmadim kecha mashinada uxlab qolganding uyg'otkim kelmadi o'zmni uyimga olib keldim lekin yomon niyatim yo'q -Aldamayabsiz shundaymi? (imo-ishora) - Yo'q meni kechir
Bunga javoban esa Ali Iforni yuzidan oʻpdi. Iforni ikki yuzi qizarib Alini yelkasiga urib ketib qoldi
Hayot har doim ham tekiz ketmaydi u yerda har xil qiyinchilik bo'ladi,qoqilishlaru yiqilishlar hamma ham bu qiyinchilikga chiday olmaydi.