III
Усё адбывалася так, як павінна было адбыцца. Сонца яшчэ не зайшло за гарызонт, але ўжо не грэла. Нестар прайшоў з аднаго края горада ў іншы. Прыходзілася то спускацца ўніз, то падымацца па лесвіцах. Не горад, а гара.
II
Звычайна Фама Ермаловіч сам па сабе рана прачынаўся. З універсітэцкіх часоў ён звык, што трэба працаваць, каб нечага дасягнуць і нешта мець. Не пазней за 6 гадзін ён ужо быў на нагах. Але сёння праз кепскі сон, ён прачнуўся ў 4:45.
Мы гэта елі. 2020
Наша мясцовая кухня – гэта сжыраць людзей, пакуль у краіны не лопне жывот. У халодным краі, як у лядоўні ўсе целы ляжаць у сваіх адсеках і чакаюць сваёй гадзіны. А яна прыйдзе! Не хвалюйся, прыйдзе! Яны ўсе павязаны доўгімі вуліцамі і праспектамі па руках і нагах. Ім закрылі вочы вялікімі дамамі, каб не бачылі, калі з’ядуць і іх.
I
За сталом сядзеў хлопчык. Ён быў вельмі непрыгожы. Пакутніцка-змярцвелы твар. Шматрукі і доўганогі. Падобны жа расцягнутай злымі дзецьмі. Спрабуе падняць адну руку, ды не можа. Падбягае маці і робіць усё за яго.
Чорнае поле. 2022
Чорнавокая жанчына сядзела і плакала. Яе слезы цеклі па белым шчакам. Побач сядзелі дзве блакітнавокія сяброўкі. Яны прыціскалася да яе, выціралі слёзы жанчыны.
Пачатак
Вялікую залю напаўнялі гукі музыкі Баха. Спрытныя пальцы настаўніцы Альбіны Кавальковай скакалі па чорным і белым клавішам фартэп’яна, ствараючы гэтыя мелодыі. Зусім побач з ёй у неспакойным танцы зліліся вучні музыкальнай школы. Яны трымалі фінальны іспыт і ад іх чакалі найлепшага. Асабліва ад Дзіяны Ермаловіч.
Раніца багоў. 2022
Яна народжвалася штораніцы. З першым сонечным прамянём багіня світанка расплюшчвала вочы. Маладая займела сваё цела. Сапраўднае і не празрыстае. Яно было ахінута ў слабыя тканіны, каб не заміналі танцаваць. Пад першымі сонечнымі прамянямі. Яе сфера ўплыву: світанак.