
Songlar qoʻrgʻoni olov ichida qolar ekan, tun qorongʻuligini qizgʻish-olovrang yorugʻlik qopladi. Chen Hyun So qoʻrgʻon hovlisida aqldan ozgandek turib, atrofga tinmay kerosin separdi. Ichkarida, alanga changalida qolib ketgan qizi Sara deraza ortidan yigʻlab, unga yalinardi.

Bu Jungkookning unashtirilgan qizi — Kim Jinsu edi. U xona eshigini biroz ochib, atrofga ko‘z yugurtirdi, ammo qorong‘u burchakda turgan ikki sharpa-ni payqamadi.

Shaharning eng dabdabali ziyofat zali chiroqlar yog‘dusi va qimmatbaho atrlar hidiga burkangan edi. Eshiklar keng ochilib, ichkariga Teyon, Rina va ustiga qimmatbaho oq ko‘ylak kiygan Yusin kirib kelishdi.

Rina xonaga qadam qo‘yishi bilan hayratdan qotib qoldi. Uning ko‘zlari xonadagi dabdabadan qamashib ketgan edi. Devor bo‘ylab tizilgan qimmatbaho poyabzallar, ipak liboslar va javonlarda yarqirab turgan bebaho taqinchoqlar go‘yo sehrli dunyoni eslatardi.

Haydovchim qayerda? Ko‘rinmayapti-ku? — Men o‘zim olib boraman, — dedi Yoongi va Sanyaoni o‘zining mashinasiga o‘tqazdi.

Selar villasining keng va dabdabali mehmonxonasi markazida bir ayolning portreti osig‘liq turardi. Sanyao onasining surati yoniga ohista qadam tashlab keldi. Uning ko‘zlarida sog‘inch va cheksiz og‘riq qotib qolgan edi. Qiz onasining xotirasi poyida egilib, ta’zim qildi.

Shifoxona daxlizi bo‘ylab Jungkookning odamlari uni aravachasida ehtiyotkorlik bilan olib ketishardi. U atrofga beparvo qarab borarkan, kutilmaganda dahliz burchagidan tanish siymo chiqib keldi. Bu — Hyesun edi.

Namjoon Minseok halok bo‘lgan o‘sha tashlandiq binoga keldi. U binoning qoraygan devorlari va stulga tikilib turganda, kutilmaganda tashqaridan qadam tovushlari va shovqin eshitildi. Namjoon hushyor tortdi.

1996-yil, 9-iyul. Hanmion universiteti. Tungi sukunatni laboratoriya eshigining g‘iyqillagan ovozi buzdi. Cha Hyonso o‘z xonasiga kirdi. U odatdagidek oppoq ish xalatini kiydi-yu, burchakda qandaydir g‘alati soya ko‘ringandek bo‘ldi. Hyonso hayron bo‘lib chiroqni yoqdi.