
Briksha hammadan ham vaqtliroq turdi. U odaticha uydan chiqib, yuzini uy qarshidagi tog’dan tushib turgan muzdek suvda yuvdi. So’ngra, o’zicha ongini joyiga qo’yish uchun birpas jimga qotib turdi.

Biroq, Makonni burungi zamonlaridan habar topa boshlagani sayin Briksha qolganlar kabi Sehrxonni davrini mutlaqo noto’g’ri deb ko’rishni istamay qola boshladi. Xatto Sehrxondan oldin o’zlarini salkam xudoga tenglashtirgan, odamlarni zalolatda, nodonlikda saqlagan, zolim voliylarni o’tqazib keyin ulardan pand yegan xonlardan yaxshiroq deb ham xisoblardi. U xatto To’liqbek bilan bu borada ko’p bahslashib ham qoldi.

Shunday qilib Brikshani isyonchilar qarorgohidagi hayoti boshlandi.

Ular o’rnilaridan turganda yana atrofdan baqiriqlar eshitildi. Briksha va Ergashga qo’shilib yana bir qancha norg’ul yigitlar oq yaktakli kuyov va uni jo’ralariga ro’parama-ro’paro’ turib olishdi.

Tunni u mehmonlardek, e’zozda o’tkazdi. Unga alohida mitti va oddiy bir xonadan joy qilib berishdi. U tunni o;sha xonadagi deraza yonida o’tirib, o’y surgancha o’tkazdi. Tongga yaqin esa ko’zi ilinib mizg’ib qolibdi.

Toqqa yetib ham juda ichkariga kirib ketishdi va ikkinchi kunni tikkasiga yetganda havosi etni junjiktiradigan darajada sovuqlikda, tog’u-tosh darasini tor yo’lagi ortida ovuldan katta ammo qishloqdan kichikroq bir manzilgohdan chiqishdi.

Briksha chuqur nafas oldi. U kemasidan turib, pastga – Makon joylashgan sayyoraga boqib turarkan, fikr-yodi akasida edi.